ထိုသူနှစ်ဦး ချဉ်းကပ်သွားစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံသည် ရိုးရှင်းသည့် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်ကျယ်ပွင့်နေသော အဝင်ဝရှေ့တွင်မူ မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီး ဝေဆာနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ရပ်နေပေသည်။
"ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ဆရာကြီးခင်ဗျာ။"
တာအိုကျင့်ကြံသူများကြားတွင် သက်ကြီးသူလေလေ၊ တာအိုပညာရပ်များကို ပိုမိုနားလည်ကျွမ်းကျင်လေလေ ဖြစ်သောကြောင့် အကြီးအကဲများကို ရိုသေလေးစားရစမြဲပင်။ ဂျူနီယာတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ စီနီယာအကြီးအကဲများကို ရိုသေလေးစားသည့်အနေဖြင့် ဆရာကြီးဟုပင် ခေါ်ဝေါ်ရပေမည်။ ဤကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်ပါက ယဉ်ကျေးမှုမရှိရာ ရောက်ပေသည်။ တာအိုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ မကြာသေးမီကမှ စတင်လျှောက်လှမ်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်က ဤအိုမင်းသူ၏ ကြွယ်ဝလှသော ဗဟုသုတများနှင့် ယှဉ်ပါက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ၎င်းအပြင် အသက်အရွယ်ပိုင်းအရလည်း သူ့ရှေ့မှ လူအိုကြီးသည် သူ၏ ဆရာကြီးအဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းက သင့်လျော်ပေသည်။
"ဒီလို ဆရာကြီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မခံယူဝံ့ပါဘူးကွာ။ ဟီးဟီး... ဒီလူအိုကြီးက ဒီဝိညာဉ်အိမ်တော်ထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့တာ၊ အခုတော့ ငါစောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့ စင်ကြယ်စွာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ရောက်ရှိလာပါပြီတကား။" အိုမင်းသူက နှစ်လိုဖွယ် ရယ်မောရင်း ထိုသူနှစ်ဦးအား သူ၏အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"စင်ကြယ်စွာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ဟုတ်စ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က လူအိုကြီး ပြောနေသည်မှာ သူ့ကိုဆိုလိုမှန်း သိသော်လည်း တစ်စက္ကန့်မျှ နှောင့်နှေးသွားသည်။ "ဆရာကြီးအနေနဲ့ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာဆိုတော့..."
"မှန်ပါတယ်။ ဒီလူအိုကြီးက မင်းကို တိတိကျကျ စောင့်နေခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု ပြန်ပေးဖို့အတွက်ပေါ့။" သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်ပြီးကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သက်ကြီးရွယ်အိုက မှောင်မည်းနေသော အခန်းတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော လက်များဖြင့် တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသည့် ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ရိုရိုသေသေ ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"ဒါက..."
"တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပေါ့။ မင်းကို ပြန်ပေးတာပါ။ မူပိုင်ရှင်ဆီကို ပစ္စည်းပြန်အပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။" အိုမင်းသူက ဆိုသည်။ "ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ကံကြမ္မာအလျောက် ဆုံစည်းရတာပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပြီး သတိဝီရိယနဲ့ နေထိုင်ကြပါ။ ဒီလူအိုကြီးရဲ့ ဆန္ဒလည်း ပြည့်ဝသွားပြီဖြစ်လို့ ဒီဝိညာဉ်အိမ်တော်လည်း တံခါးပိတ်ရတော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါတော့။"
"အဟ်... ခဏနေပါဦး!"
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသော အသံပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လူအိုကြီးသည် ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသံပင်မပေးဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤသူမှာ သာမန် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
"အံ့မခန်းပါပေစွ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူကဲ့သို့ အလွန်တရာ သတိဝီရိယကောင်းမွန်သူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှနေ၍ ဤမျှလွယ်ကူ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်မှာ ဤအိုမင်းသူ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ ထူးချွန်ထက်မြက်လှပေသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါ။" တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးများနောက်မှ လူအိုကြီး၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အိမ်လေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က သစ်သားသေတ္တာကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ချီကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးများ ထွက်ပေါက်တံခါးဝမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ထိုအိမ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြိုကျနေသော မြင်ကွင်းကသာ ပြန်လည်နေရာယူသွားခဲ့သည်။
ဟမ်မာကားဆီသို့ ပြန်သွားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သေတ္တာလေးကို ငေးကြည့်နေမိပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက ၎င်း၏ အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ထိုသစ်သားကို အသားချင်း ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခုက ရင်ထဲ၌ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။
ဤသေတ္တာသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ ပေါက်နေသော်လည်း ၎င်းကို အလှဆင်ထားသည့် ဝါးတော၏ ရှုပ်ထွေးသိမ်မွေ့လှပသော ထွင်းလက်ရာများမှာ ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်း လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ ထင်ရှားရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၊ ဘာလဲဆိုတာ သိရအောင်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က အကြံပြုသည်။
"အင်း။"
အဖုံးကို လှန်ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းပိုင်းတွင် ရွှေရောင်ပိုးထည် အလွှာတစ်ထပ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုနုညံ့လှပသော ပိတ်စမှ ငွေရောင် အရောင်အဝါ မှေးမှေးလေးများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။
~~~
ဟမ်မာကား စက်နှိုးသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော လိပ်စာဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
"XX လမ်းမကြီးက ရှေ့နားမှာ..." ဟိုကိုင်ယွမ် က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ အတည်ပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။" လောင်ကျန့်ရယ် က စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ရာ ယာဉ်သည် ရုတ်တရက် အလှည့်ကြမ်းတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို တိုက်ချကာ ၎င်းတို့ပေါ်ကို ဆက်လက်ကြိတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ အခြားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကားသည် အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။
တစ်တိုက်လုံးမှာ သေမင်းစံရာကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အဝင်ဝရှေ့ရှိ နေရာလွတ် (Dimension) တွင် အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျိုးပဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းများ သို့မဟုတ် အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော အသေကောင်များကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
"သွားကြစို့။"