"Boss၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ အကြီးအကဲ သဝက်တော်ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးကြပါမယ်ဗျာ။ ဟုတ်တယ်မလား၊ ညီအစ်ကိုတို့ရေ!"
ဟောင်ဇီက မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းဝေဆာလျက် မျက်နှာကျက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် ကြွေးကြော်သံကို အော်ထုတ်လိုက်သည်။
"Boss၊ စိတ်ချပါ! ကျွန်တော်တို့တွေ အကြီးအကဲ သဝက်တော်ကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်!"
စစ်ဝတ်စုံသပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သား ဆယ်ယောက်က ခိုင်မာပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ထိုသို့ပြောဆိုရင်း တန်းစီကာ သတိအနေအထားဖြင့် ဖနောင့်ကို တချွန်တည်း ရိုက်ခတ်လိုက်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းက တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလှသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် '...' ဟုပင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဤစစ်သားအုပ်စုကတော့ အမြဲတမ်း အူကြောင်ကြောင်နှင့် ပြဿနာရှာတတ်ကြသည်။
"ငါက မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲ သဝက်တော် မဟုတ်ဘူး။"
လောင်ကျန့်ရယ် ကို တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြရင်း ထိုစစ်သားဆယ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြသည်။
"Boss..."
မာရ်နတ်မင်းကြီး၏ ပူလောင်သော ဒေါသကို မတော်တဆ ဆွပေးမိလေမလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်တို့က ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
"အင်း၊ မဆိုးဘူး။ ငါကြိုက်တယ်။ ဟောင်ဇီ၊ မင်းရဲ့တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းက မဆိုးဘူးပဲ။"
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် မာရ်နတ်မင်းကြီးက ဒေါသထွက်မလာဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ အံ့အားသင့်နေသော ဟောင်ဇီ၏ ပခုံးကို လက်လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။
"ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ဖနောင့်ကို လှည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။
"Boss... Boss က ငါ့ကို ချီးကျူးသွားတာပဲဟေ့။"
ဝေးက လွင့်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူသားဆီကို ငေးကြည့်ရင်း ဟောင်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိုက်မိုက်မဲမဲ အပြုံးတစ်ခု ဖြာကျလာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့အားလုံး မြင်လိုက်တာပဲ။"
တန်းဖြောင့်ဖြောင့် ရပ်နေကြရာမှ စစ်သားများက တစ်စုတစ်စည်းတည်း ထပ်မံစုဝေးသွားကြသည်။
"ဒါနဲ့လေ ဘာလို့ အကြီးအကဲ သဝက်တော်က မငြင်းတာလဲဟင်?"
တစ်ယောက်က တွေးတောရင်း အသံထွက်မေးလိုက်သည်။
"Boss က သူ့ကို မသိမ်းသွင်းနိုင်သေးလို့များလား?"
နောက်တစ်ယောက်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူတို့နှစ်ယောက် အထဲမှာ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြာကြာနေခဲ့ကြတာကို။"
နောက်ထပ်တစ်ယောက်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ထိုအဖြစ်ကို တွေးမိကာ လူစုလေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
"အဲ့ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲ သဝက်တော်က ရှက်နေလို့ပေါ့။"
"အင်းလေ၊ အင်းလေ။"
ကျန်လူများကလည်း ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို အားပါးတရ ညိတ်ပြရင်း ထောက်ခံကြသည်။
"ဒါဆိုရင် အားလုံးက ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေကြတုန်းဟေ့? ဘာလို့ မသွားကြသေးတာလဲ? ဒီလုံခြုံရေးဇုန်ကြီးက မြွေသိုက်လိုပဲ။ အကြီးအကဲ သဝက်တော်သာ တချို့သော စာရိတ္တပျက်ပြားတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရရင် Boss က မင်းတို့ရဲ့အရေခွံကို ဆုတ်ခွာပစ်မှာကို သတိထားကြပေရော့။"
နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွပ်ကဲရေးဌာနချုပ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ယူနီဖોર્မ်ဝတ်စစ်သားအုပ်စုတစ်စု တံခါးဝမှနေ၍ အရပ်ရပ်သို့ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည့် ထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ကြရလေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လမ်းခွဲလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချင်းကျွင်း ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် လုံခြုံရေးဇုန်ရှိ ဆေးခန်းဆီသို့ သွားချင်သည်။ ယခင်က ဆေးခန်းဆိုသည်မှာ အိပ်ရာအနည်းငယ်သာပါရှိသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ လုံခြုံရေးဇုန် ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ ဆေးခန်းသည်လည်း အခန်းငယ်လေးတစ်ခုမှ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးအဖြစ်သို့ ချဲ့ထွင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ၎င်းကို "ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံ" ဟု ရည်ညွှန်းခေါ်ဆိုကြသည်။ ဖျားနာသူ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသူတိုင်း ကုသမှုခံယူရန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံသို့ သွားရောက်နိုင်ကြသည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံ၏ တစ်ဘက်ခြမ်းတွင် သုတေသနဌာန တည်ရှိပြီး ၎င်းထဲတွင် တတ်နိုင်သမျှ သိပ္ပံပညာရှင်အများအပြား နေထိုင်ကြသည်။ ယခုအခါ ကပ်ဘေးကြီးအတွင်း၌ နေထိုင်နေကြရသဖြင့် ဤလူများတွင် အဓိက ရည်မှန်းချက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကြသည်။ ၎င်းမှာ ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဖော်ထုတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသော သေးငယ်သည့် ရည်မှန်းချက်များတွင် ဇွန်ဘီကူးစက်မှုကို မည်သို့တားဆီးရမည်နည်းနှင့် စွမ်းရည်သုံးစွဲသူများ [[Ability Users]] သည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိကြသနည်းဟူသော အချက်များ ပါဝင်သည်။
ထို့ကြောင့် သုတေသနဌာန၏ ဘေးတွင် လုံခြုံရေးဇုန်အတွင်းရှိ စွမ်းရည်သုံးစွဲသူများ [[Ability Users]] အားလုံးကို ထားရှိရန် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုကို ထပ်မံစီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ထိုနေရာမှ လျှောက်သွားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လူများစွာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ မီး သို့မဟုတ် လျှပ်စစ်ကို ထိန်းချုပ်နေကြပြီး အချို့မှာ ရေ သို့မဟုတ် လေကို ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားနေကြကာ ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စွမ်းအားပြသမှုက မည်သူ့ကိုမဆို ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။
"အကြီးအကဲ သဝက်တော်! အကြီးအကဲ သဝက်တော်! ခင်ဗျား ဒီကိုရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့တွေ ခင်ဗျားကို ရှာလိုက်ရတာ ကြာလိုက်တာဗျာ။"
ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟောင်ဇီက ဒုန်းဇီနှင့် ဟွေဇီတို့ကို ဦးဆောင်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခြင်းပင်တည်း။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခြေခဏရပ်လိုက်ပြီး ဤအစ်ကိုကြီးသုံးယောက်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်လျှော့လိုက်ကာ ၎င်းတို့အား ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့ကို အကြီးအကဲ သဝက်တော်လို့ မခေါ်နဲ့။"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲ သဝက်တော်ပဲဟာကိုဗျ။"
ဟွေဇီက အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါပေါ့ဗျာ။ ဒါပေါ့။"
ကျန်နှစ်ယောက်ကလည်း ထောက်ခံကြသည်။
"အကြီးအကဲ သဝက်တော်၊ ဘာလို့ ဒီအဝေးကြီးအထိ လာခဲ့တာလဲဗျ? စွမ်းရည်သုံးစွဲသူတွေ လေ့ကျင့်နေတဲ့ အနီးအနားမှာ နေဖို့က အန္တရာယ်များတယ်လေ။"
ဟောင်ဇီက ပြောသည်။
"ငါက မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ရှာမလို့..."
"တတ်၊ တတ်၊ ဒီကောင်လေးကို အကြီးအကဲ သဝက်တော်လို့ ခေါ်နေကြတဲ့ အရူးအုပ်စု။ လောင်ကျန့်ရယ် က အပြစ်ကင်းတဲ့ လူငယ်လေးတွေကို ကြိုက်တတ်မှန်း ငါဘယ်တုန်းက သိလို့လဲ?"
ရုတ်တရက် စွမ်းရည်သုံးစွဲသူများ [[Ability Users]] ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်မှ ရေပက်မဝင်သော မာန်ပါသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။