"Boss ကို တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ Boss ဆိုတာ မင်းတို့လိုကောင်တွေ လွယ်လွယ်နဲ့ တွေ့နိုင်တဲ့သူ ဟုတ်လို့လား" ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အသားညိုညိုနှင့် ဆံပင်ကောက်ကောက် စစ်သားက ဟိန်းသံပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့ကွာ၊ Boss ပြန်လာတာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ တံခါးလာခေါက်တဲ့သူတွေ တန်းစီနေပြီ။ အမလေး၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်ကွာ!" ဆံပင်ကောက်ကောက်စစ်သား၏ ဘေးတွင် ဆံပင်တိုစတုပုံစံ ညှပ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အခြားစစ်သားတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။
"ဟေ့ကောင်တွေ၊ ဟွေးဇီ၊ Boss က အဲဒီလို ခေါင်းမာပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတဲ့ ရဲတင်းတဲ့ ညီမလေးမျိုးကို ကြိုက်တယ်လို့ ငါမှတ်မိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက ယောက်ျားလေးလေကွာ" ဟောက်ဇီက ကားပေါ်ရှိ ဆံပင်တိုနှင့်လူကို ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"Boss အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို ကြိုက်မှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကလည်း နာမည်ကြီးမိသားစုတွေနဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ သားတွေ၊ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေကအစ သူ့တံခါးဝအထိ လာပို့ခံရဖူးတာပဲလေ!" ဟွေးဇီက အတူတူပင် ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပြောသည်။
စစ်သားများ၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ ဤပါးစပ်ကြမ်းကြမ်းစစ်သားများက တမင်တကာ ပေါက်ကြားစေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရင်က အချစ်ရေးရာဇဝင်များကို နားထောင်နေရသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပေါ်လာပေ။
"ဟေ့ လူငယ်လေး၊ ငါပြောမယ်။ ငါတို့ Boss က မိန်းမတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ မင်းလို အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ကပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ပိုတောင် မုန်းသေးတယ်။ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အရွယ်ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ဦး" ဟောက်ဇီ၏ ပါးစပ်မှ ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း ရယ်မောကြတော့သည်။
"မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ"
အနည်းငယ် စူးရှသော အသံနေအသံထားနှင့် ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်ထားသည့် အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် လွင့်ပျံလာသဖြင့် ရယ်မောနေကြသော စစ်သားများ ချက်ချင်း တိတ်ဆင်းသွားကြသည်။ ကားပေါ်မှ လူသုံးယောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမြန်ဆင်းလာကြပြီး တပ်မတော် အလေးပြုဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ Boss!"
"မင်္ဂလာပါ အရာရှိကြီး!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဆံပင်ကောက်ကောက် ဟောက်ဇီနှင့် ဆံပင်တို ဟွေးဇီတို့က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို မမြင်ရအောင် သူ့ရှေ့မှ ကာပိတ်လိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"Boss၊ ခင်ဗျား ဘာမှ မမြင်လိုက်ရပါဘူး။ ကျနော်တို့ကလွဲလို့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ တကယ် မရှိပါဘူး" ဟောက်ဇီက မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အပြုံးကြီး ဝေဆာနေလျက် ပြောလိုက်သည်။
"လူငယ်လေး၊ ထွက်သွားတော့၊ အမြန်ထွက်သွား။ Boss မမြင်အောင် ရှောင်လိုက်။ မဟုတ်ရင် သူ ဒေါသထွက်လာရင် လူတွေကို ရိုက်လိမ့်မယ်" ဆံပင်ကောက်ကောက်က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နံဘေးကို တွန်းထုတ်ရင်း အမြန်ပြေးရန် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
ဤစစ်သားများက လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် မတွေ့ရအောင် လမ်းဆီးနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဝေးဝေး ဖယ်စမ်း" လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းလိုက်သည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟောက်ဇီနှင့် ဟွေးဇီတို့၏ ပခုံးများကို ကိုင်တွန်းရင်း ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလိုနဲ့များ လမ်းလာဆီးနေကြရတယ်။
"Boss၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒါက ကျနော်တို့ရဲ့ ညီလေးပါ၊ ကျနော်တို့ဆီ လာရှာတာလေ!" ဆံပင်ကောက်ကောက်စစ်သားက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တည်တင်းနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နောက်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ အမြန် ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။
ဘုရားရေ၊ Boss တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီ။ ဒီကောင်လေးက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေတာ၊ Boss ရဲ့ လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်မှာလဲ။
"မင်းလည်း ထွက်သွားစမ်း!" ခြေထောက်တစ်ဖက်က ချက်ချင်း မြောက်တက်လာပြီး ဟောက်ဇီကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"Boss၊ မလုပ် - "
"ရောက်လာပြီလား" မူလက မှောင်မည်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အကြည့်များက တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် နူးညံ့ပြီး မေတ္တာပါသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ခင်ဗျားကို လွမ်းလို့ ကျနော် ရောက်လာတာလေ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးပြလိုက်ပြီး စမတ်ကျကျ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူ့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ တော်တော် ရုပ်ချောတာပဲ။"
""
ဤကဲ့သို့ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းကြောင့် မူလက အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော စစ်သားများမှာ အံ့အားသင့်ကာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။