တစ်နေရာလုံးကို အကာအကွယ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပုံဖော်ပေးထားသည့် ထူးချွန်သောပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ အခွင့်သာမည်ဆိုပါက ထိုသူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည်ပြောဆိုချင်မိသည်။
လသာဆောင်တွင် ရပ်ရင်း သူသည် ဘေးကင်းရာနေရာ၏ အစီအရင်အတိုင်း တွက်ချက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏တွက်ချက်မှုမှာ အနည်းငယ်နှေးကွေးသော်လည်း တိကျသည်။ တွက်ချက်ရင်းဖြင့် အခြားသော အံ့ဩစရာအချက်တစ်ခုကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပညာရှင်သည် တစ်နေရာလုံးကို ငါးမျိုးဓာတ် ရှစ်သွယ်ပုဒ် (Five Elements Eight Trigrams) အစီအရင်အဖြစ်သာမက၊ ထိုရှစ်သွယ်ပုဒ်အတွင်းတွင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဟန်ချက်ညီသော ယင်-ယန် တာအိုအစီအရင်ကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။ ယင်းက ဘေးကင်းရာနေရာ၏ အစောင့်များကို ပိုမိုအားကောင်းစေပြီး တည်ငြိမ်၍ စွမ်းအင်ပြည့်ဝနေစေသည်။
"ဒါ တာအိုကျောင်းတော်က လက်ရာများလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ" ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့မှာ ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာရသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး အိပ်မောကျနေကြပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မနှိုးလိုသလို အပြင်ထွက်လည်ရန်လည်း မခေါ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ အမြဲတမ်းနေထိုင်ကြရတော့မည်ဖြစ်ရာ A City ၏ စခန်းကို လေ့လာရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိပါသေးသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တရားမှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချောင်းငယ်လေးထဲမှ ရေကိုယူ၍ စိုက်ခင်းများကို ရေလောင်းနေသော သစ်ပင်ဝိဉာည် အသေးလေးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် လုပ်လက်စအလုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ဝါးအိမ်လေးဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။
"ချီး... (သခင်)" ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။ သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် ထုံးစံအတိုင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နမ်းရှုံ့ကာ ပါးပြင်ချင်း ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီနော်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ချစ်ခင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤကြိုးစားအားထုတ်တတ်သော ဝိဉာဉ်လေးကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးသည်။
ဤသတ္တဝါလေးကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုလိုက်ကတည်းက အရာအားလုံးမှာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသွားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဤမျှမြန်မြန် ဆင့်ကဲတိုးတက်နိုင်ခြင်းမှာလည်း ဤသတ္တဝါလေးက မက်မွန်ပင်ကို နေ့တိုင်း စိတ်ပါလက်ပါ ရေလောင်းပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယအစီအရင်များရှိ မက်မွန်ပင်များသည် ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ်ခန့် အသီးသီးသည်။ အသီးသီးသည့်အခါတိုင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုကြိုးစားသော ဝိဉာဉ်လေးကို မက်မွန်သီးတစ်လုံး ဆုချလေ့ရှိပြီး ကျန်သည့်အသီးများကို မက်မွန်သီးဖျော်ရည် လုပ်လေ့ရှိသည်။
ယခုအခါ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ တရားကျင့်ရန် ဝင်တိုင်း ဖျော်ရည်တစ်ငုံ အမြဲသောက်လေ့ရှိသည်။ ယင်း၏ရလဒ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အားစိုက်ထုတ်မှု တစ်ဝက်ဖြင့် အကျိုးရလဒ် နှစ်ဆရရှိစေသည်။ တစ်ဝက်ခန့် တရားကျင့်ရုံဖြင့် သုံးလေးရက် ကျင့်ရသည်နှင့် ညီမျှသည်။
ဝိဉာဉ်လေးနှင့် ခဏတာကစားပြီးနောက် သူသည် မက်မွန်သီးဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ တရားမှတ်လိုက်သည်။ ရှူသွင်းလိုက်သည့် အသက်ရှူတိုင်းတွင် ပြည့်ဝသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမိုထူထပ်လာသည်။ ထိုစွမ်းအင်များက သွေးကြောများအတွင်း လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက်ရှိ နွေးထွေးသော အချက်အချာနေရာတွင် စုစည်းသွားသည်ကို သူ ခံစားရသည်။
ကမ္ဘာကြီးမပြောင်းလဲမီ ယခင်ဘဝက ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နတ်ဆရာများနှင့် ကျင့်စဉ်ဆိုင်ရာ ဝတ္ထုများကို အတော်များများ ဖတ်ဖူးသည်။ အလားတူဂိမ်းများကိုလည်း ကစားဖူးသည့်အတွက် စိတ်ကူးယဉ်ကျင့်ကြံသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အနှစ်သာရရှိသော အူတိုင် (Core) တစ်ခု ရှိတတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် လက်တွေ့ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဂိမ်းများနှင့် မတူပေ။ ပထမအဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်အထိ သူ၏အတွင်းအားများ ကြွယ်ဝနေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အူတိုင်မျိုး မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူ၏ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းမှာ အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်ဟု သူသံသယရှိမိပြီး ၎င်းမှာ ကောင်းသောလက္ခဏာတစ်ခုဟု သူယူဆသည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တရားမှတ်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်ကောင်းကင်မှာ လိမ္မော်ရောင်နှင့် အနီရောင်များ ရောယှက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ပြန်မရောက်သေးကြောင်း သိသာသည်။ ဤသည်မှာ အဆောက်အအုံ၏ အမြင့်ဆုံးထပ်ဖြစ်သဖြင့် နေဝင်စအချိန်၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင်အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်။ အခြေအနေကို ခဏတာဆန်းစစ်ပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးကာ ညစာချက်ပြုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီးပေါက်များ ရှိနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် X City ၏ စျေးဝယ်စင်တာမှ ရရှိခဲ့သော ထမင်းပေါင်းအိုးကို အသုံးချနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဆန်ဆေးကာ ထမင်းတည်ပြီးနောက် သူသည် ငါး၊ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထုတ်လိုက်သည်။
Z City မှ A City အထိ သူတို့လေးယောက် အဖွဲ့ဖွဲ့လာကတည်းက ချက်ပြုတ်နိုင်သည့် အခြေအနေရှိတိုင်း သူတို့လေးယောက်မှာ နွေးထွေးသော အစားအစာများကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် လီချင်း ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူတို့လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေသည်။ ဤမျှကြာအောင် ချက်ပြုတ်စားသောက်ခဲ့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူတို့သည် နောက်ထပ် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်အထိ နေ့တိုင်း စားသောက်ပွဲများ လုပ်နိုင်သေးသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့မှာ တစ်ရက်တည်းဖြင့် အများကြီးစားကြမည်မဟုတ်သဖြင့် အစားအစာများ ကုန်ဆုံးရန်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပင် ကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အသားများကုန်သွားလျှင်ပင် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော လတ်ဆတ်သည့် သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ဘယ်တော့မှ ကုန်ဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။
မီးဖိုချောင်ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ဟင်းချက်တတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အသစ်စက်စက် အိုးများ၊ ဒယ်အိုးများနှင့် ဟင်းခတ်ပစ္စည်းများမှလွဲ၍ မီးဖိုပင်မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မီးဖိုတစ်ခုနှင့် ဂက်စ်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ မီးဖိုချောင်စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြော၍ အသားများကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် အစည်းအဝေးပြီး၍ ပြန်လာလျှင် ညစာစားချင်၊ မစားချင် သူ မသိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ချစ်သူများဖြစ်လာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နှစ်ယောက်စာအတွက် အမြဲချက်ပြုတ်သည့် အလေ့အထရှိလာသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) သည် ရေခဲသေတ္တာထက်ပင် ပိုကောင်းသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ပြန်မရောက်မီ သူချက်ပြုတ်ပြီးသွားလျှင် ထိုထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသားစားခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အတင်းအကျပ်တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဟင်းရည်အနည်းငယ်သာ သောက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် မှာမူ အစာစားတိုင်း အသားပါမှ ကြိုက်နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သားမှာလည်း သူနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အစပ်နှင့် အရသာပြင်းသည့် အစားအစာများကို ကြိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသားဟင်းနှစ်မျိုး၊ အရွက်ဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်မျိုး၊ စုစုပေါင်း ဟင်းငါးမျိုးကို အမြဲပြင်ဆင်သည်။ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့၏ အကြိုက်များမှာလည်း လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် သိပ်မကွာခြားသဖြင့် သူတို့သုံးယောက်အတွက် ချက်ပြုတ်ရသည်မှာ သူအတွက် ဝန်မပိစေပါ။
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း အကြောင်းပြောရလျှင် သူတို့နှစ်ဦး ညစာစားချိန်မီ နိုးလာမလားဆိုသည်မှာလည်း မသေချာပေ။