E မြို့တွင် ခေတ္တတည်းခိုစဉ်ကာလအတွင်း သူတို့လေးယောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ပုံတင်ကတ်များ မလုပ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် ယခုအခါတွင် ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လျှောက်ထားရန် လိုအပ်နေသည်။ တကယ်ဆိုလျှင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အထူးအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အဆင်မပြေမှုများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာကာ လုံခြုံရေးနယ်မြေ၏ ဥပဒေကို လိုက်နာ၍ စည်းကမ်းရှိသော နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ယောက်အလား လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း အစအဆုံး လုပ်ဆောင်လိုစိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် လက်ရှိတွင် အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့်အတူ ဘယ်ဘက်တံခါးဝရှေ့တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့်လည်း ကန့်ကွက်စရာအကြောင်း မရှိပေ။ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ကင်းစောင့်တပ်သား၏ အံ့အားသင့်မှင်သက်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သခင်ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် အပြုံးမပျက် တန်းစီ၍ နာမည်စာရင်းပေးသွင်းနေသည်။
စာရင်းသွင်းသည့် တာဝန်ခံအဖွဲ့က သူတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူတို့၏ အလုပ်လုပ်နှုန်းမှာ ဆယ်ဆခန့် မြန်ဆန်သွားတော့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီရောက်ရန် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိနစ်သုံးဆယ်သာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူ့အလှည့်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
"နာမည်လေး ပြောပြပေးပါဦးခင်ဗျာ" တပ်သားက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အကြည့်များက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပြီး ထိုလူငယ်၏ ပခုံးနောက်တွင် ရပ်နေကာ အေးစက်စက် ပြုံးနေသည့်လူကို အခါအားလျော်စွာ ခိုးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးသားမှာ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေ၏။
ကောင်းကင်ဘုံဘုရား၊ အဲဒီမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးက ဒီလိုဖြူစင်တဲ့ လူငယ်လေးအပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အကာအကွယ်ပေးနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဒီလို သာမန်ရိုးကျပုံစံရှိတဲ့လူက မိစ္ဆာဘုရင်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။
တပ်သား၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ် လေ။"
"အာ... ဟိုကိုင်ယွမ် ဟုတ်လား! ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သိတယ်! ခင်ဗျားက အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားတဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရာဇဝတ်သားလေ!!" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် တပ်သား၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာသွားကာ ထိုတပ်သားကို လူသတ်ချင်လောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာဘုရင်၏ လူသတ်ကွင်းကဲ့သို့ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူမှာ လေတိုက်ရာသို့ လွင့်ပါသွားမည့် သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ခုလို တုန်ရီလာတော့သည်။
သူ... သူတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့များ တားမြစ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာကို စကားစမိလိုက်သလို ခံစားနေရတာပါလိမ့်။
"ဆက်လုပ်လေ" တုန်ရီနေသော တပ်သားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က စကားဆိုလိုက်သည်။
ဒီတပ်သားတွေက သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့လူကို ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့များ သူတို့အားလုံးက ဝံပုလွေရှေ့က သိုးပေါက်လေးတွေလို ဖြစ်နေကြတာလဲ။
"အဲ... အဲ"
"မြန်မြန် ဆက်မလုပ်ဘူးလား! ဘာတွေ ငေးမောနေတာလဲ!" လောင်ကျန့်ရယ် က တပ်သားမှာ အဖြစ်အပျက်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်တိုဒေါသထွက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ!"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် တပ်သားမှာ ကြောင်တစ်ကောင်လို လန့်ဖျပ်သွားပြီးမှ သူ၏အကြီးအကဲ စိုက်ကြည့်နေသည့်ကြားက တတ်နိုင်သမျှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်စွာ ပြန်လုပ်ဆောင်သည်။ အလွန်သေချာဂရုတစိုက်ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မှတ်ပုံတင်လုပ်ငန်းစဉ်ကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် အတူတူရှိနေသည့်အတွက် အပြင်းထန်ဆုံးသူပင်လျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန် သီးသန့်နယ်မြေတွင် ညအိပ်ခိုင်းရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဝင်ခွင့်ကတ်မရမီ ရောဂါကူးစက်မှု ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် သီးသန့်နယ်မြေတွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ နေထိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် တပ်သားမှာ လိုအပ်သည့် အချက်အလက်များကို မှတ်သားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထိုစုံတွဲ၏ ကတ်များကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့၏ ကတ်များကိုလည်း ပေးအပ်ပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်ကို လေးစားစွာဖြင့် လမ်းခွဲပေးလိုက်သည်။
အာ... အသက်ရှူရ ကြပ်လွန်းသည့် အချိန်လေး ပြီးဆုံးသွားပြီ။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒါတွေအားလုံး ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချက်ပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ထွက်ပြေးနေတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ" လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နားကို ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ ဟန်ချက်ညီစွာပင် သူသည် အားကို အလွန်အမင်း မသုံးမိစေရန် ဂရုစိုက်သည်။
"အ၊ အ၊ အ၊ ယွမ် လေး၊ နာတယ်!!" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤကိစ္စကို ပြန်ပြောပြသည်ကို မနှစ်သက်မှန်း လောင်ကျန့်ရယ် က ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ချစ်သူလေး စိတ်ပြေသွားစေရန် နာသယောင်ယောင် လုပ်ပြလိုက်သည်။
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ယွမ် လေးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင် စိတ်ထိန်းထားပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာရောက်မှသာ ဒေါသပေါက်ကွဲကာ နားကို လာဆွဲလိမ်ခြင်းမှာပင် သူ့အတွက် အများကြီး မျက်နှာသာပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါတွေကို ထားလိုက်ဦး၊ လောင်ကျန့်ရယ် အမြင်တွင်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာလေးမှာ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် အားမသုံးပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကျောခိုင်း၍ ထွက်သွားသည်။
"ကိုယ်သိပါတယ်၊ ယွမ် လေးက ကိုယ့်ကို အချစ်ဆုံးပဲဆိုတာ။ အဲဒီကိစ္စက ကိုယ်မှားသွားတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုပါ။ တကယ်တော့ မင်းက "ဇီယွမ်" ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ရင် ကိုယ်သွားပြီး မှတ်ပုံတင်ကတ်ပေါ်က နာမည်ကို ပြောင်းပေးလိုက်မယ်လေ"
"မလိုပါဘူး၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ" တကယ်တော့ သူ ဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်ပါ၊ ဤကိစ္စက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင်ပင် သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သေးသည်ကိုသာ မနှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"စိတ်မဆိုးတော့ဘူးမလား? ဒါဆို လာ၊ ငါတို့ရဲ့ တည်းခိုမယ့်နေရာကို သွားကြည့်ရအောင်" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံဆီသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ ဒီမှာ အိပ်ဆောင်ရှိတယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကရော ဘယ်မှာနေရမှာလဲ" လီချင်း က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အမြဲတမ်း လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် အတူတူပင် နေထိုင်ပြီး အခန်းတူတူ အိပ်လေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် နေရာလွတ် (Dimension) ရှိနေသည့်အတွက် နေထိုင်ရေးကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ သို့သော် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။
"ငါ့မှာ ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ တစ်ထပ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားတာရှိတယ်။ တစ်ထပ်မှာ အခန်းလေးခန်းရှိတယ်။ ဇီယွမ် နဲ့ Ah You က တစ်ခန်း၊ ငါ့အဘိုးနဲ့ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာတော်ကြီးက တစ်ခန်း။ ကျန်တဲ့တစ်ခန်းကို မင်းတို့အတွက် ပေးမယ်။ ငါ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ မင်းတို့ကို ဒီလုံခြုံရေးနယ်မြေရဲ့ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်!" လီချင်း က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချင်းကျွင်း ဘေးတွင် ခုန်ပေါက်နေသည်။
လုံခြုံရေးနယ်မြေကို စစ်စခန်းကို အဓိကထား၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စတင်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာစဉ်က နေထိုင်ရန် သင့်တော်သော အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံ ငါးခုသာ ရှိခဲ့ပြီး ထိုနယ်မြေအတွင်း နေထိုင်သည့် စစ်သားအရေအတွက်မှာလည်း အစပိုင်းတွင် များလှသည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် အခန်းအနည်းငယ် ပိုရစေရန်အတွက် လူရှစ်ယောက်နေရမည့် အိမ်တွင် ဆယ့်ခြောက်ယောက်အထိ ပြွတ်သိပ်နေထိုင်စေခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ။
ဤစနစ်အရ မူလစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံငါးခုတွင် နေထိုင်နိုင်သူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ မိမိတို့နှင့်အတူ ပါလာသော စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်သဖြင့် ဝင်ကြေးမပေးနိုင်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် လုံခြုံရေးနယ်မြေ၏ လမ်းဘေးများတွင် တဲများသာ ထိုးနေကြရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် နယ်နိမိတ်နံရံများကို အပြင်ဘက်သို့ တိုးချဲ့လိုက်သည့်အခါ အိမ်အသစ်များ တည်ဆောက်ရန် အထက်မှ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အတော်များများက အိမ်ဆောက်ရာတွင် ကူညီပေးရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့ကြသဖြင့် အခန်းပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အဆင့်အတန်းအရ သူသည် ယခင်က တစ်ထပ်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခန်းတစ်ခန်းသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတော့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်ကတည်းက မြို့တွင်း၌ ရေနှင့် လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေမှာမူ သီးခြားရပ်တည်နေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရန်ဂျင်နရေတာ အမြောက်အမြား ရှိနေသည့်အတွက် လုံခြုံရေးနယ်မြေအတွင်းတွင် လျှပ်စစ်မီး လုံလောက်မှု ရှိမရှိကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် တည်းခိုနေသည့် အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံသည် အထပ်နှစ်ဆယ် မြင့်ပြီး သူနေထိုင်သည့် အထပ်မှာ အမြင့်ဆုံးအထပ် ဖြစ်သည်။ သူတို့လေးယောက်သည် ဓာတ်လှေကားဆီသို့ ချက်ချင်းသွားကာ အပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
"ဓာတ်လှေကားစီးရတာ ကြာပြီနော်။ တကယ်ကို လွမ်းနေတာ" လီချင်း က အပြင်သို့ ထွက်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားများသည် သေကွင်းသေကွက်များ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ လျှပ်စစ်မီးမရှိလျှင် ၎င်းတို့မှာ လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်သည့်အပြင် ထိုသံတံခါးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မျိုး ရှိနေမည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။
"အရမ်းလွမ်းနေတယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ စိတ်ကြိုက်စီးပေါ့။ တစ်ယောက်တည်းစီးရတာ ပျင်းတယ်ဆိုရင်လည်း ချင်းကျွင်း ကို ခေါ်ပြီး လိုက်စီးခိုင်းပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း... ငါက အဲလိုလုပ်မလား! ယွမ် လေး၊ မင်းက တကယ်ကို ပိုပိုပြီး စိတ်တိုစရာကောင်းလာပြီနော်!"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
အခန်းတံခါး၏ သော့ခတ်စနစ်မှာ အီလက်ထရောနစ် နံပါတ်နှိပ်စနစ် ဖြစ်သည်။ သော့ သို့မဟုတ် ဝင်ခွင့်ကတ် မလိုသည့်အတွက် အလွန်အဆင်ပြေသည်။ ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ကို သူတို့နေရမည့် အခန်းနံပါတ်ကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
"စိတ်ကျေနပ်ရဲ့လား" လောင်ကျန့်ရယ် က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ခန်းလုံး၏ အရောင်မှာ အနက်ရောင်ကို အဓိကထားပြီး အဖြူရောင်ကို ဒုတိယအလှဆင်ထားသည်။ အရောင်နှစ်ခုမှာ သီးခြားစီ ထင်ရှားနေသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လှပစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ အနက်ရောင်များကြားတွင် အဖြူရောင်ကို နေရာအနှံ့ ထည့်သွင်းထားခြင်းက ရိုးရှင်းသော်လည်း ခန့်ညားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မြင်လိုက်သည်နှင့် နှစ်သက်သွားသည်။
"ဒါကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ထားတာလား" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံကို စီးရင်း မေးလိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံကပ်အောက်ခြေများကို မှင်ရောင်အနက်ရောင် ကြွေပြားများဖြင့် ခင်းထားပြီး ထောင့်နေရာများတွင် အပြာရောင်အစက်လေးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ နံရံများနှင့် မျက်နှာကျက်ကိုမူ အပြာရောင်ပန်းပွင့်လေးများ အနည်းငယ်စီ ပါဝင်သည့် အဖြူရောင် နောက်ခံပုံများဖြင့် ကပ်ထားသည်။ မျက်နှာကျက်တွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ခန့်ညားသည့် အဖြူရောင် မီးချောင်းများ ဆွဲထားပြီး ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာများမှာလည်း နံရံကပ်ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင်မူ အနက်ရောင် ဆိုဖာနှင့် အဖြူရောင် ကော်ဖီစားပွဲ ရှိသည်။
"စစ်သေနာပတိ ဇူအို က အစပိုင်းမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင်ပဲ သုံးထားတာ။ အဲဒီတော့ ဒီမှာနေတိုင်း ဒီအရောင်ကြောင့် မျက်စိကွယ်တော့မလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အချို့အရာတွေကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်တာ၊ အခုလို ဖြစ်လာတာပေါ့။ လာ၊ ဒီဘက်က အိပ်ခန်း" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နံရံတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားပြီးနောက် သူသည် လက်ဖြင့် တွန်းလိုက်ရာ နံရံမှာ ပတ္တာအတိုင်း လည်ထွက်သွားသည်။
နံရံမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နောက်ခံပုံများမှာ အစပ်အဟပ် အလွန်ညီနေသည့်အတွက် လောင်ကျန့်ရယ် သာ မတွန်းဖွင့်ပြခဲ့လျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် အနေဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်တံခါးကို ဘယ်တော့မှ သတိပြုမိမည်မဟုတ်ပေ။
"ဒီဒီဇိုင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးကျော်မှ လှမ်းကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ချီးကျူးလိုက်သည်။ အိပ်ခန်းအတွင်းပိုင်းမှာလည်း ဧည့်ခန်းနှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။
"မီးဖိုချောင်က ဟိုဘက်မှာ၊ ရေချိုးခန်းက မီးဖိုချောင်ဘေးမှာ။ ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေကန်တော့ မပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီး အတူတူနားချင်ပေမဲ့ အဘိုးကို အရင်သွားတွေ့ရဦးမယ်။"
"အင်း။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အတွေးကို သဘာဝအတိုင်းပင် နားလည်သည်။ သူသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ စစ်တပ်မှ စစ်သည်တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ စခန်းပြင်ပတွင် အချိန်အတော်ကြာ ထွက်ခွာနေခဲ့ရသဖြင့် ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်သည့်အတွက် အထက်အရာရှိထံ အစီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို ကိုယ်အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ ပင်ပန်းရင် အိပ်နှင့်တော့။ ပျင်းလာရင်လည်း ချင်းကျွင်း နဲ့ လီချင်း တို့ကို ရှာပြီး အဖော်လုပ်ခိုင်းလိုက်"
"ကောင်းပါပြီ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက်တည်း ပျင်းမနေခဲ့ပေ။ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လိုက်ကြည့်ရင်း သေးငယ်သော လသာဆောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အထပ်နှစ်ဆယ်အမြင့်တွင် လေကောင်းလေသန့်များ ရရှိပြီး တိုက်ခတ်လာသည့် လေမှာ အလွန်လန်းဆန်းစေသည်။ ထို့အပြင် မြင်ကွင်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ ဤနေရာမှနေ၍ အရာအားလုံးနီးပါးကို မြင်နိုင်သည်။
သူ့အကြည့်များက လုံခြုံရေးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ အနေအထားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ "ပါးကွာ" ပုံစံနှင့် ဆင်တူနေသည်။
အလယ်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေ၊ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော လူနေရပ်ကွက်များ၊ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ဖွင့်ထားသော နေရာလွတ် (Dimension) စသည်တို့အားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ "ငါးမျိုးဓာတ် ပါးကွာ" (Five Elements Eight Trigrams) အစီအရင်ပုံစံကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်နေသည်။ ပတ်ပတ်လည် နံရံများမှာလည်း ရှစ်မြှောင့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ဤလုံခြုံရေးနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားသည့် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်!