မူလက လောင်ကျန့်ရယ် သည် E မြို့တွင် နှစ်ရက်ခန့် အနားယူပြီးမှ A မြို့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် အဖွဲ့ဝင်များနှင့် တိုင်ပင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် Zuo Hanyang ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ထိုစစ်သေနာပတိချုပ်သည် သူ၏ "သင်ကြားရေးတာဝန်" ပြီးဆုံးသည်အထိ အဖွဲ့ကို သုံးရက်ကြာ ဆွဲထားနိုင်ရန် မရှက်မကြောက်ပင် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို သုံးခဲ့သည်။ ထိုအရာပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်တော့ သူတို့ငါးယောက် E မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
Hummer ကားသည် လူလေးယောက်သာ စီးနိုင်သော်လည်း နောက်ထပ်တစ်ယောက်ပိုနေခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ Zuo Hanyang သည် E မြို့၌ ရှိနေသည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်သူများနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားခဲ့ရာ အခြားသုံးယောက်နှင့်လည်း အတော်အတန် ရင်းနှီးသွားပြီဖြစ်သည်။ Zuo Hanyang နှင့် လီချင်း တို့ အလွန်အမင်း ခင်မင်သွားကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သိကျွမ်းလာသူများကဲ့သို့ပင် ပေါင်းသင်းနေကြသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်အထိပင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့်အတူ နောက်ခုံတွင် လိုက်ပါလာရသည့် ချင်းကျွင်း မှာမူ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချနေမိပြီး ချစ်သူက သူ့ကို လွှတ်ထားခဲ့သလို ခံစားနေရသည်။
E မြို့နှင့် A မြို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် အဓိကအဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး နှစ်ပတ်အကြာ၌ပင် စစ်တပ်မှ လမ်းရှင်းလင်းရေးအတွက် စစ်သည်များကို စေလွှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းမြို့ကြီးငါးမြို့တွင် လူဦးရေ ထူထပ်စွာ နေထိုင်ကြသဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ဇွန်ဘီအရေအတွက် များပြားသလို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်မှာလည်း များပြားလှသည်။ ထို့အပြင် အဆိုပါ အခြေစိုက်စခန်းငါးခု၏ အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်ခဲ့သည့်အတွက် ရှင်းလင်းစရာ အကြီးစားဖြစ်ရပ်များ မရှိခဲ့ပေ။
ရှေ့ခုံမှနေ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် E မြို့၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၊ တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည့် ရပ်ကွက်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ ထိုမြင့်မားသည့် အဆောက်အအုံများ၏ အရိပ်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေမည့် ဇွန်ဘီများစွာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
တရားစီရင်သည့်နေ့ (Judgement Day) ညက လူတိုင်းကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသည့် ထိုရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက ငြိမ်းချမ်းလှပသည့် ကမ္ဘာကြီးကို ဤမျှလွယ်လွယ်ဖြင့် ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။"
ရှေ့လမ်းတွင် အန္တရာယ်များ မရှိသည့်အတွက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကားမောင်းနေရသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် အာရုံစိုက်ပေးနိုင်သည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်ကို မှီထားသည့် ကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ချထားသည့်အတွက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
"ကျွန်တော် တွေးနေတာ။ ဒီအဆောက်အအုံတွေထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမလဲ၊ ဇွန်ဘီတွေက ဘယ်လောက်တောင် ပုန်းအောင်းနေမလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လောက်တောင် သေဆုံးသွားကြပြီလဲဆိုတာကိုပေါ့။"
"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဦးလေး Ming နဲ့ ကျွန်တော်တို့ အပိုင်းအလိုက် တာဝန်ခံတွေနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းတင်ပြခဲ့တဲ့ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့ (mercenary squads) ကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီးပြီ။ ရလဒ်ကတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်။ နောက်ပြီး လုံခြုံရေးနယ်မြေထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အတော်များများကလည်း သူတို့ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့တွေ ဖွဲ့စည်းနေကြပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ နယ်နိမိတ်နံရံတွေကို ကျော်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ရှာဖွေဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရှာဖွေဖို့ တာဝန်တွေကို လက်ခံယူနေကြပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ဖက်က စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားရင်း နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နူးညံ့သည့်လက်ကို နှစ်သိမ့်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ပြောသည်။ "အရာအားလုံးက ပိုကောင်းလာမှာပါ။"
"အင်း။" သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲကာ ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် A မြို့ကို ပြန်ရောက်ရင် အလုပ်တွေ အရမ်းများလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ တာဝန်တွေယူဖို့ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့တစ်ခုကိုလည်း ဖွဲ့စည်းရဦးမယ်။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကိုကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အရာရှိကြီး Long က ကိုယ်တိုင် ထွက်မှာလား။"
ယေဘုယျအားဖြင့် ရာထူးမြင့်လေလေ၊ အသက်ကို ပိုမြတ်နိုးပြီး သေရမှာကို ပိုကြောက်လေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် ကတော့ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ စွန့်စားရတာကို နှစ်သက်သူအတွက်ဆိုရင်တော့... ဟဲဟဲ။
"အင်း။"
"ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်။" ဤစကားလေးခွန်းမှာ သူ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ငြင်းခွင့်မပေးမည့် အရာဖြစ်သည်။
သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့အချစ်တော်ကို တစ်ခါမျှ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသလို ယခုလည်း ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရာတွင် အတူခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်၍ ပို၍ပင် ဝမ်းမြောက်နေသေးသည်။
"ကျွန်တော် ပထမဆုံး ခေါ်မယ့်အဖွဲ့ဝင်က မင်းပဲဖြစ်ရမယ်။"
"ကျွန်တော့်ကိုတော့ ဘေးဖယ်မထားနဲ့နော်။ ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ နည်းပညာပိုင်းမှာ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့တိုင်းကို ပေးမယ့် ပစ္စည်းကိရိယာတွေက ကွန်မန်ဒိုအဖွဲ့ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။" အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေရမှာကို မလိုလားသည့် လီချင်း သည် ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး "သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်က 'အိမ်မှာနေတဲ့ဖခင်' နဲ့ 'နယ်မြေဆေးကုသရေးသမား' တာဝန်ကိုလည်း ယူပေးမှာ" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ချင်းကျွင်း ကိုပါ အတူခေါ်သွားရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူလိုက်သွားလျှင် သူ၏ ချစ်သူလည်း လိုက်သွားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"ကောင်းပြီလေ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီချင်း ၏ လက်ပမ်းတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ သိပ်မကောင်းသလို ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်လည်း မရှိသော်လည်း စက်ပစ္စည်းကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ပေးမည်ဆိုပါက ဤနယ်ပယ်တွင် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။
ဟွန်း၊ စက်ပြင်အဖွဲ့မှာ လူလိုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ချင်းလေး ကို ပို့လိုက်ရင် ဦးလေး Long က အရမ်းဝမ်းသာမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့...
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကားမောင်းနေရင်းနှင့်ပင် လီချင်း ကို General Long လက်အောက်သို့ ပို့ပေးခြင်းဖြင့် မည်သို့ အမြတ်ထုတ်ရမည်ကို စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်နေသည်။ ချင်းလေး လည်း အကျိုးရှိမည်၊ လောင်ကျန့်ရယ် လည်း အကျိုးရှိမည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
အပြစ်မဲ့သည့် ချင်းလေး မှာမူ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့ထဲသို့ အဝင်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေရှာသည်။ မကြာမီ သူသည် ချင်းကျွင်း နှင့် တစ်လလုံးလုံး ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်ပြီး နေ့ရောညပါ ကိရိယာတန်ဆာပလာများနှင့် စက်ပစ္စည်းအစိတ်အပိုင်းများသာ အဖော်ပြုရတော့မည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှာပေ။
"Boss၊ ကျွန်တော့်ကို ဘေးဖယ်မထားဘူးမလား။ Boss စခန်းမှာ မရှိတဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ပျင်းလွန်းလို့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ မှိုတောင်တက်တော့မယ်။" Zuo Hanyang သည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ Boss မရှိသည့်အခါတွင် သူသည် အဘိုး Long ကို ကူညီ၍ စခန်းကို ကြီးကြပ်ပေးခဲ့သည်။ E မြို့သို့ ဤခရီးစဉ်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက စခန်းမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ထိုမိစ္ဆာများနှင့် ဇွန်ဘီများနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အဝေးကနေသာ အနည်းငယ် မြင်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"အေးပါ၊ အေးပါ၊ မင်းလိုက်ခဲ့လို့ရပါတယ်။" ဝါး၊ တော်တော်ရှားတာပဲ။ လောင်ကျန့်ရယ် သူ့ကို မစနောက်ဘူး။
ကားသည် စကားပြောသံများ၊ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် A မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားသည်။
Zuo Hanyang ပါဝင်လာသည့်အတွက် ယာဉ်မောင်းအရေအတွက် တစ်ယောက် တိုးသွားသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် A မြို့သို့ အဝေးပြေးလမ်းအတိုင်း သွားနေကြသဖြင့် ခရီးသွားချိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဇွန်ဘီအနည်းငယ် လှည့်လည်နေသေးသော်လည်း တောအုပ်များနှင့် မြို့ငယ်များထက်စာလျှင် လုံခြုံမှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသည်။ ထို့ကြောင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ညပိုင်းတွင် ဆက်လက်ခရီးနှင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ကားမောင်းပြီးနောက် Hummer ကား A မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ယာဉ်မောင်းသုံးယောက်စလုံးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။ မြို့အစွန်မှ လုံခြုံရေးနယ်မြေအထိ နောက်ဆုံးအပိုင်းကိုတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် က တာဝန်ယူ မောင်းနှင်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် စတီယာရင်ကို ကိုင်လိုက်သည့်အခါတွင် ကားအရှိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသော်လည်း ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ်၊ ချင်းကျွင်း နှင့် Zuo Hanyang တို့မှာ ခုံများပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန်တက်ကြွသည့် လီချင်း မှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကားကို မြို့လမ်းမများပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေစဉ် Hummer ကားအတွင်း၌ ရှားပါးသည့် တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်တန်းများ ကျရောက်လာပြီး ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို နွေးထွေးစေသည်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် Hummer ကားသည် A မြို့ လုံခြုံရေးနယ်မြေသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ E၊ M နှင့် X မြို့တို့ရှိ လုံခြုံရေးနယ်မြေများကို ကိုယ်တွေ့သိရှိထားသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် A မြို့၏ လုံခြုံရေးနယ်မြေသည် အခြားနေရာများထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အခြားလုံခြုံရေးနယ်မြေများနည်းတူ A မြို့နယ်မြေကိုလည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာခရိုင်ကို ဗဟိုပြု၍ တည်ဆောက်ထားသည်။ နောက်ထပ်တူညီမှုတစ်ခုမှာ မြို့ပြဧရိယာ၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိနေခြင်းပင်။ ကားဖြင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နယ်နိမိတ်နံရံများ ဝန်းကျင်တွင် ယခင်က စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် တောအုပ်ကြီးများ ရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း ယခုမူကား ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အပင်ငုတ်တို အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့သည်။
A မြို့၏ လုံခြုံရေးနယ်မြေကို အခြားနေရာများနှင့် ကွဲပြားစေသည့် နောက်ထပ်အချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ဤနေရာတွင် နယ်နိမိတ်နံရံများအနီးတွင် မြောင်းတူးထားခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ယင်းအစား မြို့ပြဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် နံရံများမှာ လုံးဝချောမွတ်ပြန့်ပြူးနေပြီး အပြင်ဘက်ဆုံးအလွှာကို သစ်ပင်လုံးများကို ဘေးချင်းကပ်၍ စနစ်တကျ တပ်ဆင်ထားသည့် သစ်သားနံရံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထိုသစ်သားနံရံ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ အမြင့် ငါးပေမှ ခြောက်ပေခန့်ရှိသည့် ကွန်ကရစ်နံရံတစ်ခု ရှိသည်။ နံရံထိပ်များတွင် စောင့်ကြည့်မျှော်စင်များနှင့် လက်နက်ကြီးတင်စင်များ ရှိနေပြီး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်သည်များကလည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အသွားအပြန် ကင်းလှည့်နေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ထိုမြင်ကွင်းကို အကဲခတ်ရင်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။
A မြို့၏ လုံခြုံရေးနယ်မြေသည် ဤမျှလောက် ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပေ။ ၎င်းကို လုံခြုံရေးနယ်မြေဟု ခေါ်ဆိုခြင်းထက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာခံတပ် သို့မဟုတ် ခံတပ်မြို့ငယ်တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုပါက ပို၍သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ နယ်နိမိတ်နံရံများကို အပြင်ဘက်သို့ ပို၍ချဲ့ထွင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိသည်။
လုံခြုံရေးနယ်မြေရှေ့တွင် သံပြားများဖြင့် ကာရံထားသည့် ဧရိယာတစ်ခု ရှိသည်။ သူရှိနေသည့်နေရာမှကြည့်လျှင် တံခါးပေါက် သုံးခုကို မြင်နိုင်ပြီး တံခါးတစ်ခုစီတွင် လက်နက်ကိုင် စစ်သည်တစ်ဦးစီ စောင့်ကြပ်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကားတစ်စီး၊ နှစ်စီးခန့် အလယ်တံခါးနှင့် ညာဘက်တံခါးမှ ဝင်လာခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်သွားခြင်း ပြုလုပ်နေသည်။ ဘယ်ဘက်တံခါးရှေ့တွင်မူ လူအများအပြားသည် ဝင်ခွင့်ရရန် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တံခါးများဆီသို့ ကားမောင်းသွားစဉ် အရှိန်လျှော့လိုက်ရာ စောင့်ကြပ်နေသည့် စစ်သည်တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာသည့် Hummer ကားကို မြင်လိုက်ရပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ရပ်။ ဟိုဘက်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကားပါကင်နေရာဆီ သွားပါ။ သင့်ကားကို မှတ်ပုံတင်ပြီး အထောက်အထားကတ်ပြား ရှိရင် အပြာရောင်မှတ်တိုင် (blue points) ဆယ်မှတ် ပေးဆောင်ရမယ်။ အဲဒါပြီးရင် သင့်ကားကို စစ်ဆေးပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်။ အထောက်အထားကတ်ပြား မရှိရင်တော့ အစားအစာတွေနဲ့ ပေးဆောင်ပြီး မှတ်ပုံတင်ဖို့ တန်းစီလိုက်ပါ!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာသို့ သွားရန် ပြောဆိုခံရခြင်း၊ ဝင်ခွင့်ရရန်အတွက် အစားအစာ သို့မဟုတ် မှတ်တိုင်များ ပေးရမည်ဖြစ်ခြင်းတို့အပေါ် သူ လုံးဝ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်မနေပေ။
ကားရပ်သွား၍ နိုးလာသည်လား၊ သို့မဟုတ် လုံခြုံရေးနယ်မြေ၏ စည်းမျဉ်းများကို ဟိုကိုင်ယွမ် အား ညွှန်ကြားနေသည့် စစ်သည်၏ အသံကြောင့် နိုးလာသည်လား မသိ၊ လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
"Little ယွမ်၊ ရောက်ပြီလား?"
"အင်း၊ ဆင်းပြီး မှတ်ပုံတင်ရမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘရိတ်နင်းထားရာမှ ခြေထောက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားသည့် စစ်သည်က Hummer ကား၏ ခရီးသည်ဘက်ခြမ်း တံခါးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး အတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည့်အတွက် သူ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ?" မျက်လုံးပြူးနေသည့် ထိုလူကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။
စစ်သည်၏ တည်ကြည်နေသော အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။ "သ- သရဲဘုရင်..."
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာသည်။ ဒီကောင်တွေရဲ့ အရေထူလာတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ သတ္တိတွေ ပိုကြီးလာတာလား။
A မြို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာခရိုင်ရှိ စစ်သည်အများစုသည် သူ့ကို သူတို့ကြားထဲတွင် သရဲဘုရင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ကို လောင်ကျန့်ရယ် က ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်ရန် ရဲတင်းခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
"ဘာ- ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အရာရှိကြီး... သင်- သင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ခရီးပန်းလာမှာပါ!" တားမြစ်ထားသည့် စကားလုံးကို မတော်တဆ ပြောမိမှန်း သိသွားသည့်အခါ စစ်သည်သည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး အမြန်ပြင်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သတိအနေအထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို အလေးပြုရန် သတိရသွားသည်။
"ဖူး" ထိုအမည်ပြောင်ကို ကြားလိုက်ရပြီး စစ်သည်၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "သရဲဘုရင် ဟုတ်လား? ဒီနာမည်ပြောင်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စနောက်မှုကို လောင်ကျန့်ရယ် က အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကိုးကွယ်သလို အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည့် ထိုစစ်သည်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြတ်သားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ? ငါ့ကားကို လာမှတ်ပုံတင်ပေးဖို့ မလုပ်သေးဘူးလား?!"
သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ! စိတ်တိုစရာရှိရင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်တတ်တာမျိုး!
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဒီလက်အောက်ငယ်သား အမိန့်အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။"