ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အတွင်းအားအနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ ပယောဂဆွဲထားသည့် စာရွက်ပေါ်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ စာရွက်သည် မူလပုံစံအတိုင်း သပ်ရပ်သော တြိဂံပုံစံလေးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါကို အရေပြားနဲ့ ထိကပ်နေအောင် ထားပါ။ အေးစက်သွားပြီဆိုရင်တော့ အစွမ်းမရှိတော့ဘူးလို့ မှတ်ပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ သိပြီ" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထိုတန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းလေးကို သူ၏ယူနီဖောင်းအောက်သို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
ထိုနှစ်ယောက်၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရင်း ရှူးမင်ယီ သည် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ "အစ်ကို ယွမ် ကလည်း ပယောဂစာလုံးတွေ ရေးတတ်တာလား"
"နည်းနည်းပါးပါးပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သုတေသနဘက်ကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားတာပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးပြုံးလေးဖြေရင်း အပြုံးပန်းဆင်နေသည့် ရှူးမင်ယီ ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အော်... အရင်က ဘယ်ကျောင်းတော်မှာ သင်ခဲ့တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဆရာတစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ သင်ယူခဲ့တာလား"
"ဘယ်နေရာကမှလည်း မဟုတ်သလို ဘယ်ဆရာ့ဆီမှာမှလည်း မသင်ခဲ့ပါဘူး"
"ဟွန်း၊ အစ်ကို ရှူးမင်ယီ ရယ်၊ ဒီကောင်လေးက ပယောဂစာလုံးရေးတာ နည်းနည်းပါးပါး သိထားရင်တောင် အခြေခံလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အစ်ကို့ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ" တပည့်တစ်ယောက်က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဒီရုပ်ချောချောကောင်က ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိဘူး၊ အစ်ကို ရှူးမင်ယီ နဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်နေတယ်။
"အစ်ကို ကျန်းဟွာ၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ အစ်ကို ယွမ် က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူလို့ ထင်ပါတယ်" ရှူးမင်ယီ က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုရင်း ထိုတပည့်ကို ဆူပူလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ရှူးမင်ယီ က ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်မှ ကာကွယ်လေလေ၊ အခြားတပည့်များက ပို၍မကျေနပ်ဖြစ်လေလေဖြစ်သည်။ ကျန်းဟွာ သည်လည်း သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အပေါ် ပို၍ပင် မုန်းတီးသွားတော့သည်။
"အစ်ကို ရှူးမင်ယီ၊ အစ်ကို ကျန်းဟွာ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ဒီကောင်လေးကို ကြည့်ရတာ ဒီတောင်ဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်ထဲတောင် ဝင်ဖို့ ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ"
ရှူးမင်ယီ ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေကြသည့် ရန်လိုသောတပည့်အချို့၏ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဤမြင်ကွင်းသည် ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။
ဘာအကြောင်းရင်းမှမရှိဘဲ လှဲနေရင်း သေနတ်မှန်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ ရှူးမင်ယီ ၏အချစ်ကို လုနေကြသည့် သူစိမ်းအချို့ကြောင့် သူတို့၏မကျေနပ်ချက်များကို အပြစ်မဲ့သူဆီသို့ ပုံချနေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သောသဘောထားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်နေသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟွန်း၊ ဒီကျောင်းတော်က အခြေခံတပည့်အဆင့်လောက်နဲ့များ။ မင်းတို့ရေးတဲ့စာလုံးတွေကတောင် ပိုးကောင်တွေလိုပဲ! အစ်ကို ယွမ် ကို ဝေဖန်ဖို့ မင်းတို့မှာ ဘာအရည်အချင်းရှိလို့လဲ"
ဟွန်း၊ သူ့ရဲ့အစ်မတော်ကို ဒီလိုစက်ဆုပ်ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ကောင်တွေက အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်များ မှတ်နေသလား!
"မင်း... ဒီကောင်လေး! ဘယ်သူ့ကို ပြောလိုက်တာလဲ၊ ဟမ်" အစ်ကို ကျန်းဟွာ ဟု ခေါ်သူမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ မီးခိုးများပင် ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"ဟွန်း၊ ဘယ်သူက ဒေါသထွက်နေတာလဲ၊ အဲဒီလူကို ပြောတာပဲလေ" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို မေးပင့်ပြလိုက်ပြီး အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
သူ၏ထောင်လွှားသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
ဘာလို့များ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ဤမျက်နှာပေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကနေ သင်ယူလာခဲ့သည်ဟု ခံစားရပါသနည်း။
"မင်း... ဒီကောင်စုတ်! သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရဲလား!" ထိုအစ်ကို ကျန်းဟွာ သည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ တောင်ဝိဇ္ဇာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ပဲ ယှဉ်မယ်! မင်းမရေးနိုင်ရင် ဒူးထောက်ပြီး ဒီအစ်ကိုကြီးကို 'အဘိုး' လို့ခေါ်ရမယ်!"
"လာလေ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသတိထား၊ မင်းရှုံးရင် ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို 'အဘိုး' လို့ခေါ်ရမယ်နော်" လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် ဝါဂွမ်းစက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အစ်ကို ကျန်းဟွာ ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပို၍ပင် နီရဲသွားသည်။ သူသည် အခြားတပည့်တစ်ယောက် ပေးလိုက်သည့်စုတ်တံကို ယူလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ထောင်ထားလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကို စာမျက်နှာ မမြင်စေရန် တမင်သက်သက် ခက်ခဲအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏လက်ထောက်ဖြစ်သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိသောမျက်နှာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့်နည်းလမ်း ရှိနေသည်ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ယုံကြည်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်လာသူမှာ သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
စုတ်တံကိုမှင်တို့လိုက်ပြီးနောက် ပြိုင်ပွဲဝင်နှစ်ဦးစလုံး စတင်ရေးသားကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် အစ်ကို ကျန်းဟွာ က ပုံတစ်ပုံကို ပန်းချီဆွဲနေသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိထား၍ ရေးနေသည်။ သူသည် ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ခိုးကြည့်နေသေးသည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး စုတ်တံကို အားမစိုက်ဘဲ ချောမွေ့စွာ ရေးသားနေသည်။ သူ၏အကြည့်တို့မှာ ရှေ့ရှိစက္ကူပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဝါဂွမ်းစက္ကူပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏မျက်ခုံးတို့ ပင့်တက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒီလောက်အထိ အရည်အချင်းရှိလိမ့်မယ်လို့ တကယ်မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
"ငါပြီးပြီ။ ကောင်စုတ်၊ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။ အရမ်းနှေးနေတာ၊ မရေးတတ်လို့လား ဟမ်!" ခဏအကြာတွင် အစ်ကို ကျန်းဟွာ က စုတ်တံကိုပစ်ချလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူရေးထားသည့် ပယောဂစာလုံးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
သူရေးထားသည့်စာလုံးများသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏လက်ထဲရှိ တုန်ရီနေသောစာလုံးများနှင့် ယှဉ်လျှင် အတော်လေးကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း စံချိန်စံညွှန်းနှင့်တော့ ဝေးကွာနေသေးသည်။ စာလုံး၏အချိတ်အဆက်များမှာ မကိုက်ညီဘဲ အစဆွဲချက်တိုင်းတွင် ပြတ်တောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် စုတ်တံကို စုတ်တံတင်ခုံပေါ်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးဆေးစွာပင် သူရေးပြီးထားသည့်စာရွက်ကို လူတိုင်းမြင်နိုင်အောင် ရှေ့သို့တွန်းပေးလိုက်သည်။
လူတိုင်း လည်ပင်းဆန့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါ မျက်နှာတိုင်းတွင် အံ့ဩမှုများ ဖုံးကွယ်မရအောင် ပေါ်လာသည်။ အစ်ကို ကျန်းဟွာ မှာမူ သူ၏မျက်လုံးများ လောင်ကျန့်ရယ် ၏စာရွက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။
စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီမှာ တိမ်တိုက်များရွေ့လျားနေသကဲ့သို့၊ ရေစီးကြောင်းများစီးဆင်းနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။ အစမှအဆုံးအထိ ပြတ်တောက်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ နောက်ဆုံးဆွဲချက်အထိပင် ပြည့်စုံနေသည်။ စာအုပ်ထဲမှ နမူနာနှင့်ယှဉ်ကြည့်ပါက အနည်းငယ်မျှပင် အမှားမပါဘဲ အတိအကျတူနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ! လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!" အစ်ကို ကျန်းဟွာ က သူ၏မျက်လုံးကို သူပင်မယုံနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်လာသည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ဒီလောကမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ပယောဂစာလုံးရေးတတ်တာလို့ ထင်နေတာလား" လောင်ကျန့်ရယ် က မေးကိုပင့်လိုက်ပြီး အထင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "လာလေ၊ 'အဘိုး' လို့ခေါ်လိုက်ဦး၊ ပြီးတော့ ခုနက မင်းရဲ့ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူအတွက် အစ်ကို ယွမ် ကို တောင်းပန်လိုက်!"
~~~
ညအချိန်တွင် လီချင်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ တရားမှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူအခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်မှသာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်ပြီလား။ လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသွားပြီလား" တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့်သူကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ထရပ်လိုက်သည်။ "ထမင်းစားပြီးပြီလား"
"မစားရသေးဘူး။ ဦးလေး ချင်းကျွင်း က လုံခြုံရေးဇုန်က တခြားဌာနမှူးတွေနဲ့ အစည်းအဝေးလုပ်နေလို့ ကျွန်တော်ပြန်လာခဲ့တာ" ဟိုကိုင်ယွမ် အနားသို့ရောက်သည်နှင့် လီချင်း က သူ့ကိုဖက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့စွာ နမ်းလိုက်သည်။
"အခု ထမင်းစားမလား။ ကျွန်တော်လည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က လီချင်း ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို ထမင်းစားပွဲဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မွှေးပျံ့နေသော ကွန်ပေါင်ကြက်သားကြော်၊ ငါးကြော်၊ ခေါက်ဆွဲကြော်၊ ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်းပြုတ်နှင့် အရိုးပြုတ်ရည်ဟင်းချိုတို့ ပေါ်လာသည်။
"ကျွန်တော်ပြန်လာမှ စားဖို့ဆိုပြီး ဟင်းချက်ပြီးတာ ကြာနေပြီလား" ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ငေးကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးပြီး ချိုမြိန်သောခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ချင်းကျွင်း နဲ့ လီချင်း တို့က စားပြီးသွားပြီ။ ဒါတွေက ကျန်တဲ့ဟင်းတွေပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကိုမကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ ထို့အစား သူသည် ထမင်းပန်းကန်နှစ်လုံးနှင့် တူနှစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ချစ်ခင်ရသူရေ၊ မုသားစကားပြောတာ မကောင်းဘူးနော်" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့၏ဤသို့သော အထက်အောက်မကျသည့် အပြုအမူကို အလွန်သဘောကျသည်။ ထမင်းပန်းကန်တစ်ခုကိုယူလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ့ချစ်သူက သူ့ကိုဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်ပေးနေတာ၊ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ဟင်းကျန်တွေ ကျွေးရက်ပါ့မလား။
"မြန်မြန်စားစမ်းပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း ငါးကြော်တစ်ဖဲ့ကို လောင်ကျန့်ရယ် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် လည်း ကျေနပ်သွားကာ ငါးကြော်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။ မွှေးပျံ့ပြီး ကြွပ်ရွနေကာ နူးညံ့ပြီး အဆီမပြန်သော ထိုငါးကြော်၏ ချိုမြိန်သောအရသာမှာ ဝါးလိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ဒီနေ့နေ့လယ်က မင်းနဲ့ ယွမ် တို့ ဘယ်သွားခဲ့ကြတာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အိမ်သို့ပြန်လာစဉ်က ရှူးမင်ယီ ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကျန်းဟွာ ၏အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ တောင်ဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်ကို သွားခဲ့ကြတာ"
"အော် ဟုတ်လား။ အဘိုးက တောင်ဝိဇ္ဇာဆရာကြီးကို တည်ထောင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ ကျောင်းတော်လား။ အဲဒီနေရာအပေါ် ဘယ်လိုသဘောရလဲ"
"အဲဒီတပည့်တွေရဲ့အရည်အချင်းက အလွန်ကို အားနည်းလွန်းတယ်။ သူတို့ရဲ့စိတ်နှလုံးတွေကလည်း အလွန်ကို ညစ်နွမ်းနေတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အဲဒီလောက်ထိတောင် အဆင်မပြေဘူးလား" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ကျန်းဟွာ ကတော့ အဲဒီကျောင်းတော်က တပည့်တွေရဲ့အရည်အချင်းက အတော်လေးကောင်းမွန်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ"
"ဟွန်း..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ထူးထူးခြားခြား စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "လောင်ကျန့်ရယ်၊ မင်းရဲ့လက်ထောက်က တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေတာလား"
ရှူးမင်ယီ သူ့ကို ပယောဂစာလုံးပေးခဲ့စဉ်က သူဘာမျှထူးခြားသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ တပည့်ဖြစ်သူ ကျန်းဟွာ နှင့် ယှဉ်ပြိုင်သည့်အချိန်အထိပင်။ ရှူးမင်ယီ ရေးသားပြသလိုက်သော စာလုံးပုံစံက သူ့ကိုအနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုလက်ထောက်ကို ပယောဂစာလုံးရေးတတ်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းခဲ့သေးသည်။ အဖြေမှာ 'မတတ်ပါ' ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ထိုစကားမှန်၊ မမှန် အတည်ပြုရန်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှူးမင်ယီ ကို တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ရာ ထိုသူ၏အတွင်းစိတ်စွမ်းအားတွင် ပယောဂနှင့်ပတ်သက်သည့် အသိစိတ် တစ်စက်မျှပင် မရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
"အဲဒီကောင်စုတ်ကလား။ ဟုတ်တယ်လေ၊ သူက တစ်ခါကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိနိုင်တဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်မှတ်ဉာဏ်မျိုး ရှိတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီကောင် မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်လို့လား"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရတယ်ဆိုတာ အံ့ဩစရာပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏စကားနှင့် မျက်နှာအမူအရာကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏သိလိုစိတ်များ တက်ကြွလာသည်။ ထို့ပြင် ယွမ် လေးသည် ရှူးမင်ယီ ကို သဘောကျနေပုံရသည်ဟု သူခံစားမိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အင်း..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေ့လယ်က တောင်ဝိဇ္ဇာကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "စာရွက်တစ်ရွက်စာ စာလုံးလောက်က သူ့အတွက် ဘာမှမခက်ခဲပါဘူး။ သူဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကဆိုရင် နာမည်ကြီးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တစ်စက္ကန့်လောက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အတိအကျ ပြန်ရေးပြနိုင်ခဲ့တဲ့သူပါ"
"ဒါက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ"
"ဒါပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့လက်ထောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။ တစ်ခါတလေ သူက နည်းနည်းမိုက်မဲပြီး အားကိုးရခဲပေမဲ့ တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကိုမယှဉ်နိုင်ဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှူးမင်ယီ ကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ကြိုက်နှစ်သက်လေ့ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ ဤလက်ထောက်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
"ဒီချီးကျူးစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချီးကျူးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထမင်းစားပြီးသည့်အခါ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။
"ဟားဟား... မင်းသတိထားမိသွားတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဝန်ခံလိုက်ပြီး ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လူငယ်လေး၏မျက်နှာတွင် ဟင်းချိုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သွားသော်လည်း သူငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ နာခံစွာပင် သောက်လိုက်သည်။
ညစာစားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းကာ မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားပြီး ဆေးကြောပေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တရားမှတ်ရန်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။