တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် ကျယ်ဝန်းသော ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ယာဉ်နှစ်စီးက အမြန်မောင်းနှင်လာကြသည်။ ဟမ္မာကားက ရှေ့မှဦးဆောင်လာပြီး သံချပ်ကာကားက အနီးကပ်နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
"အီးမြို့၊ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ!" လီချင်း က ဟမ္မာကားပြတင်းပေါက်မှနေ၍ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးကို ထွက်ပြူကာ သူဖြစ်ပေါ်စေနေသော ရှုပ်ထွေးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ဟစ်ဝမ်းသာနေသည်။ တောက်ပသော မျက်ဝန်းတို့က မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်ဖြင့် အဝေးရှိမြို့ကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
"ခရီးက နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် လိုသေးတယ်လေ၊ အဲ့ဒါတောင် မင်းက အဲ့ဒီလောက်တောင် ပျော်နေပြီလား" ချင်းကျွင်း က အသာအယာ ရယ်မောရင်း လီချင်း ၏ ခါးကို လက်ဖြင့်သိုင်းဖက်ကာ ကားအတွင်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
"ဒါပေါ့လေ။ ငါတို့က ဒီကားထဲမှာ ဆက်တိုက် ဆယ်ရက်တောင် ပိတ်လှောင်ခံထားရတာလေ! ပြတင်းပေါက်တောင် မချရဲဘူး။ ပျင်းသေတော့မှာပဲ။ အီးမြို့ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူခဲ့ဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြတင်းပေါက်လည်း ချလို့ရပြီ၊ လုံခြုံရေးဇုန်ကိုလည်း ရောက်တော့မှာလေ" ဟု လီချင်း က အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား ပြောဆိုရင်း ယွမ် မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများဆင်ကာ ၎င်း၏ချစ်သူ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တို့အဖွဲ့သည် အိုင်မြို့ သုတေသနဌာနမှ သုတေသနပစ္စည်းများကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ်၊ အထူးကွန်မန်ဒိုတပ်ဖွဲ့နှင့် အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဦးတို့နှင့်အတူ အီးမြို့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြာမြင့်ခဲ့သော ဆယ်ရက်တာ ခရီးစဉ်သည် လူတိုင်း၏ ခွန်အားများကို အမှန်တကယ်ပင် ကုန်ခန်းစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"အီးမြို့ကို ရောက်လို့ အေမြို့နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရရင် ငါတို့ ဒီမှာ နှစ်ရက်လောက် ဆက်နေကြမယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် အိပ်ပျော်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြင်နာယုယသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ! လောင်အကိုကြီး နေပါစေ!"
~~~
ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် သာမန်ဆန်လှသော မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း အီးမြို့၏ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာကာ ပခုံးလေးများ တုန်ရီနေသည်။
ကွန်မန်ဒိုတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့의ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပျက်နေကျ ထူးဆန်းသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဘေးနားတွင်ရပ်နေပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော ထိုလူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည့် သေးငယ်သော လူလေးယောက်အဖွဲ့ကမူ အဆိုပါခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် တက်ကြွလွန်ကာ တက်တော့မလို ဖြစ်နေလေရော့သလားဟု အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေကြသည်။
"သေချာတာပေါ့၊ ပါမောက္ခဝူရဲ့ အသက်ကို ရစ်ပူဇော်ပြီး ရရှိခဲ့တဲ့ ဒီရလဒ်တွေက အလကားဖြစ်မသွားဘူး၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီဟာ လက်ထဲမှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲဒီဆိုးဝါးလှတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ကို ငါတို့ ထပ်ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"
"တပ်မှူးကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမစ်ရှင်လုပ်နေစဉ်အတွင်း အကြီးတန်းအရာရှိကြီး လောင်ရဲ့ အကူအညီကို ရရှိခဲ့လို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုနေရာမှာတင် ကျွန်တော်တို့ပါ အသက်ဆုံးရှုံးသွားလောက်တယ်။" လူယိ က နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့အထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ၎င်းတို့၏ခေါင်းဆောင်ကို ဝင်မတားပါက ထိုလူသည် ကျိုးနေသော တိပ်ခွေဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ဆက်လက် ငိုကြွေးပলাপလာ လုပ်နေဦးမည်ကို သူကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် နာမည်ကျော် အကြီးတန်းအရာရှိကြီး လောင်အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ မလေးမစားပြုမိသလို ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် လူတိုင်းအတွက် အတော်လေး အခက်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
"အယ်င်?! အကြီးတန်းအရာရှိကြီး လောင် ဟုတ်လား? ငါ့ကို မပြောနဲ့တော့—" အီးစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေကြသော အေးချိုစွာ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း လန့်သွားကာ ရင်ခွင်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ပင် ပြတင်းပေါက်မှ လွင့်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ "လောင်... လောင်... လောင်—"
"မင်္ဂလာပါ၊ ဦးလေးမင်။" လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ကိုပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုပါ ဆွဲခေါ်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူထိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အငယ်ဆုံးဘိုးဘေးဝမ်းကွဲဦးလေးက ဘယ်မှာလဲ?"
"မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးဘိုးဘေးဝမ်းကွဲဦးလေးဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ?!" လန့်ဖျပ်နေသော အမူအရာမှာ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ပစ်ချလိုက်ကာ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
ထွက်ပေါ်လာသော ဖောက်ခွဲသံမှာ အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း လန့်သွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသည်။
မင်ဟွေဟេង၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်ချက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာရခြင်းမှာ မည်သည့်အရာကြောင့်လဲဟု မေးမြန်းနေစရာပင် မလိုဘဲ၊ သက်ကြီးရွယ်အို လင်မယားနှစ်ဦးကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စကားများရန်ဖြစ်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူပြောနိုင်ပေသည်။ ခေါင်းမာပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော သူ၏ဦးလေးဖြစ်သူက ဦးလေးမင်၏ ဒေါသကို ဆွပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။
အကယ်၍ လောင်ကျန့်ရယ် သာ ယခုအချိန်တွင် သားလိမ္မာပီသမှုကို ပြသရန် ကြိုးစားပြီး ၎င်း၏အငယ်ဆုံးဦးလေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင်မူ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စကားခေါင်းစဉ်ကို အမြန်ပင် ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဦးလေးမင်၊ ဘိုးဘေးဆီကနေ ရလာတဲ့ အချက်အလက်သစ် တစ်စုံတစ်ရာများ ရှိသေးလား?"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မင်ဟွေဟេងမှာ တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားပြီး ဒေါသများ ငြိမ်ကျသွားကာ ရုံးခန်းထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။ လူယိနှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို အပြင်ထွက်သွားရန် ခွင့်ပြုကြောင်း လက်ယမ်းပြလိုက်ရင်း သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ ဘိုးဘေးလောင်က စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ၊ မင်းတို့အတွက် ဘယ်လိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုးမှ ဖြစ်မလာဖို့ ကြောက်နေရှာတယ်။ အေမြို့ အခြေစိုက်စခန်းက ဂျင်ရယ်လောင် ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အချို့ကို ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကိုတောင် မစောင့်ဘဲနဲ့ အဲဒီ တုံးအတဲ့ လူစုက စစ်သားတွေကို အသုံးပြုခွင့်ပေးလိုက်ကြတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး ဘာအကောင်းမှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်လိုက်မိတာ— ဒါနဲ့ မှန်တယ်။ လို့ဇို က ဒီမနက် အစောကြီးထဲက အီးမြို့ကို ရောက်လာနှင့်နေပြီ။ ဒီမှာပဲနေပြီး နှစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ကြ။ ဘိုးဘေးလောင်ဆီကို ငါ လူလွှတ်အကြောင်းကြားပေးမယ်။"
"ဒါက ကျွန်တော် လုပ်မလို့ စဉ်းစားထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ဒါနဲ့လေ၊ လို့ဇိုကရော ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ လက်ထောက်များထဲမှ တစ်ဦး မမျှော်လင့်ဘဲ ဤလုံခြုံရေးဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ဂျင်ရယ်လောင်က ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ပို့ပေးတဲ့အခါကျတော့ သူတို့ ဘယ်လိုအသုံးပြုရမယ်ဆိုတာကို အသေးစိတ် ရှင်းပြဖို့နဲ့ နည်းပညာရှင်တွေကို အသေးစား ချိန်ညှိမှုတွေ လုပ်ပေးဖို့အတွက် သူပါ အတူတူ လိုက်လာခဲ့တာလေ။"
"အာ၊ အဲဒါကြောင့်ကိုး။" လောင်ကျန့်ရယ် က နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့တွင်ရှိသော လက်ထောက်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်မားပြီး ကြုံလာရမည့် အရေးပေါ်အခြေအနေများကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ ဓာတ်ပုံရိုက်သကဲ့သို့ အမှတ်သညာကောင်းမွန်ပြီး နားလည်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားသည်။ ဤသူနှစ်ဦး အတူတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ကြသောအခါ ၎င်းတို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်လာကြသည်။
"ဒီမှာ၊ ဒါက ငါ့အိမ်ရဲ့ သော့ပဲ။ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်ပြီး အဲဒီမှာ သွားအနားယူကြတော့၊ ငါကတော့ ဘိုးဘေးလောင်ကို အကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။" မင်ဟွေဟេងက ဝင်ပေါက်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆန်မနေဘဲ လေထဲမှ ကတ်ပြားကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်ထွက်မည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဦးလေးမင်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိပြီပေါ့ဗျာ။"
အီးမြို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အခြေစိုက်စခန်း၏ တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်နေလျှင်ပင် သူ၏ နေထိုင်ရာနေရာမှာ အကောင်းဆုံး အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီးမှာ အခန်းများစွာဖြင့် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသည်။ လူလေးယောက်သား နှစ်တွဲစီခွဲကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားကြပြီး ကျပန်းအခန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
"အဟူးးးး" ဟိုကိုင်ယွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း လုပ်လိုက်သည့် ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပျော့ပျောင်းသော ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဘယ်လောက်တောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်သလဲ။
"မင်းက အခု လောင်ချင်းရဲ့ ပုံစံကို အတုယူနေတာလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် ဖိနပ်တောင် မချွတ်၊ အင်္ကျီတောင် မလဲဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပက်လက်လန်လှဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ချစ်စနိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
အိုင်မြို့မှ အီးမြို့သို့ သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသောကြောင့်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် စိတ်ဖိစီးမှုကြီးမားစွာ ခံစားခဲ့ရပြီး လမ်းခုလတ်တွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်နေရသဖြင့် အာရုံစိုက်မှုများ တင်းမာနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်လမ်းလုံး ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ဒီလို ပျော့ပျောင်းတဲ့ကုတင်မျိုးပေါ်မှာ မအိပ်ရတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ဒီခံစားချက်လေးကို နည်းနည်းလေး လွမ်းနေမိတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က မှောက်လျက်သား အနေအထားဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ဖိနပ်စီးထားသော ခြေထောက်များကို လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ ဆန့်တန်းပေးလိုက်ကာ သူ ဘာများလုပ်ပေးမလဲဆိုသည်ကို မျှော်လင့်နေဟန် ရှိသည်။
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော လူငယ်လေးက ဤကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာမျိုးကို ဆန္ဒအလျောက် ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ကိုင်းညွှတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဖိနပ်များကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ နာမည်ကျော်ကြားပြီး လူငယ်လူရွယ်ဖြစ်ကာ အလားအလာကောင်းလှသော အကြီးတန်းအရာရှိကြီး လောင် ကိုယ်တိုင် သူတို့၏ဖိနပ်များကို ကိုယ်တိုင် ဆင်း၍ ချွတ်ပေးခြင်းကို ခံရနိုင်ရန်အတွက် ကောင်းကင်အောက်တွင် တစ်ဦးတည်းသော လူသားတစ်ယောက်သာလျှင် ဤအရာကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။