တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းပိုင်းမှာ အပြင်ဘက်နှင့် မည်သို့မျှမခြားနားဘဲ နွယ်ပင်များနှင့် အရွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းထဲတွင် ပန်းရောင်၊ အဖြူရောင်နှင့် အဝါရောင်ပန်းများ ဝေေဝဆာဆာ ဖူးပွင့်နေကြပြီး ပန်းဥယျာဉ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။ ဘော်စတွန်အိုင်ဗီ (Boston Ivy) နွယ်ပင်များ မရောက်သေးသည့် နေရာလွတ် (Dimension) အသေးစားလေးတစ်ခုတွင် လူသုံးဦး လဲလျောင်းနေကြသည်။
"ဝင်ကြစို့။"
လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ တံခါးဝနှင့် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အပင်အစိတ်အပိုင်းများကို နင်းခြေကျော်ဖြတ်၍ ဝင်သွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲနေကြသော လူသုံးဦး၏ဘေးတွင် အမြန်ထိုင်ချလိုက်ကာ ချင်းကျွင်း က ဆေးပစ္စည်းအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ဦးခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ချက်ချင်း စစ်ဆေးတော့သည်။
"ဒီလူနှစ်ယောက်က E မြို့ကနေ လွှတ်လိုက်တဲ့ အရေးပေါ်တုံ့ပြန်ရေးအဖွဲ့ထဲမှာ မူလက ပါတဲ့လူတွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ဖိုင်တွေကို ငါအရင်က ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ပါမောက္ခအိုကြီးရဲ့ လက်ထောက်ပေါ့။ မြို့ထဲကလူတွေ အကုန်လုံး ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းကြတော့ ဒီပါမောက္ခကို ကူညီဖို့ သူကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ သူတို့အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အစာရေစာ ကြာရှည်စွာ ပြတ်လပ်ခဲ့လို့ သတိလွန်သွားကြတာပါ။ ဒီစစ်သားနှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြစ်ရာနဲ့ ကိုက်ရာဒဏ်ရာတွေ ရှိပေမဲ့ အနာကျက်သွားပြီ၊ ရောဂါပိုးဝင်ခဲ့တဲ့ အစအနတောင် မကျန်တော့ဘူး။ သူတို့ကို ရေအနည်းငယ် တိုက်လိုက်ဦးမယ်။"
ချင်းကျွင်း က သူ့ရေဘူးအဆို့ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပါမောက္ခ၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရေအနည်းငယ် ငှဲ့ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူ့ကိုအတုယူကာ လီကျန်းနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ကလည်း တပ်သားချင်းဖြစ်သူများကို ထိုနည်းတူ လုပ်ဆောင်ပေးကြသည်။
"ပါမောက္ခအိုကြီးကရော ဘယ်မှာလဲ။ သူလည်း ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ကျန်ခဲ့တယ်လို့ မပြောကြဘူးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က နဖူးကြောများကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး နားကြပ်ကို ထိကိုင်ကာ လီချင်း ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
"ချင်းလေး၊ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဒီလူသုံးယောက်ကလွဲလို့ တခြားလူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။"
["အင်း၊ ဖန်သားပြင်မှာ သူတို့သုံးယောက်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြဘူး... ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းဘေးခန်းထဲမှာတော့ ပစ္စည်းပုံစံလို အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဘာလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘော်စတွန်အိုင်ဗီ နွယ်ပင်တွေက အဲ့ဒီအခန်းထဲကနေ စတင်ပေါက်ပွားလာတာပဲ။ တခြားအသက်ရှင်နေတဲ့ လက္ခဏာတော့ ဘာမှမတွေ့ရဘူး။"]
"အသက်ရှင်နေတဲ့ လက္ခဏာ မရှိဘူး။ အဲဒါက ပါမောက္ခအိုကြီး အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။"
"ဒါဆို သုတေသနပစ္စည်းတွေကရော။"
ချင်းကျွင်း က သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းတို့ကို ထပ်မံစစ်ဆေးပြီးနောက် ပါမောက္ခ၏ လက်ထောက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။
လီကျန်းကို မှီတွယ်ထားရသော လူက အားမလိုအားမရ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။ "ပစ္စည်းတွေနဲ့... အရင်းအမြစ်တွေက... အိတ်ထဲမှာ..."
သူ့မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင်ဖွင့်လျက် တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် အနီးနားရှိ ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ ညွှန်ပြနေသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ရပြီ။ အခု ထွက်သွားကြရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့မှာ အပိုဝတ်စုံမှ မရှိတာ။ ဒီထဲက လေထုက အပြင်ဘက်နဲ့ မတူဘူးလေ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောသည်။ ရှစ်ထပ်သို့ စဝင်ကတည်းက သူဦးထုပ်ကို မချွတ်ခဲ့လျှင်တောင် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက လေထုသည် အပြင်ဘက်ထက် ပို၍ သန့်ရှင်းနေသည်ကို သူခံစားမိနေသည်။
"ဘာမှပြဿနာမရှိပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သစ်ပင်ဝိဉာည် နှင့် စကားပြောဆိုလိုက်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းဘေးခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုကောင်စလေးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လွင့်မျောသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က ကိုယ်ကိုကိုင်းချလိုက်ပြီး အားနည်းနေသော လူသုံးဦး၏ အဝတ်အထည်များအောက်သို့ အကြွေစေ့အဆောင်တစ်ခုစီ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီကာကွယ်ရေးအဆောင်က လေထုထဲက အဆိပ်အတောက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ သူတို့ကို ကျောပိုးပြီး ထွက်လို့ရပြီ။"
"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခကရော။ တစ်ချက်လောက် ဝင်ကြည့်ကြဦးမလား။"
လီကျန်း စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် ဝိညာဉ်လေးမှာ ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်လွင့်မျောလာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က လီယုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "သူသေပြီ။ သွားကြစို့။"
ချင်းကျွင်း၊ လီကျန်းနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့က တစ်ဦးလျှင် လူတစ်ယောက်စီ ပိုးမိုးထမ်းပိုးကာ အုပ်စု၏အလယ်တွင် ရှိနေကြပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသည်။ အုပ်စုလိုက် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နွယ်ပင်များသည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရွေ့လျားသွားကြပြီး ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများ၏ လက်မတိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖုံးလွှမ်းသွားကြတော့သည်။
သူတို့ဝင်မစစ်ဆေးခဲ့ကြသည့် အခန်းထဲတွင်မူ မြေဆီလွှာများ အပြည့်ဖြည့်ထားသော ဖန်ခွက်ပြားကြီးတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ဧရာမပင်စည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုပင်စည်မှ အကိုင်းအခက်တစ်ခုမှာ ဘေးဘက်သို့ ထွက်လာပြီး ပါမောက္ခအိုကြီး၏ ခေါင်းကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် လက်မောင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေကာ ပါမောက္ခက ၎င်းဘေးသို့ အသာအယာ မှီတွယ်လျက်သား ရှိနေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေသော အမူအရာကိုသာ ကြည့်ပြီး အသက်ရှူရပ်နေခြင်းကို လျစ်လျူရှုထားမည်ဆိုပါက သူသည် အိပ်ပျော်နေရုံသာ ရှိသေးသည်ဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။