မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အောက်တွင် M မြို့၏ ဘေးကင်းရာနယ်မြေသည် မြူဆိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ အလင်းရောင်တောက်ပသည့် အဖြူရောင်မီးလုံးတစ်ခုသည် အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေသည့် မြူခိုးများကြားတွင် သွားလာနေသူများအတွက် လမ်းပြအဖြစ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသည်။
အရှိန်အဟုန်မလျှော့ဘဲ မောင်းနှင်လာသော Hummer ကားသည် ဘေးကင်းရာနယ်မြေ၏ တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာသည်။ အပြင်ပန်းကိုကြည့်လျှင် X မြို့ရှိ နယ်မြေနှင့် မတူညီသည်ကို တွေ့ရသည်။ နယ်မြေပတ်လည်တွင် နှစ်မီတာမြင့်သော တံတိုင်းကို ဆောက်လုပ်ထားပြီး တံတိုင်းမှ အနည်းငယ်ခွာ၍ ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးတစ်ခုကို တူးဖော်ထားသည်။ တစ်နေကုန် မရပ်မနား ရွာသွန်းခဲ့သည့် မိုးကြောင့် ထိုမြောင်းထဲတွင် ရေများ ပြည့်လျှံနေသည်။
Hummer ကား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အဖြူရောင်မီးရောင်သည် ကားပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ကား၏ လှုပ်ရှားမှုကို နောက်ယောင်ခံလိုက်သည်။ မကြာမီတွင်ပင် သံမဏိတည်ဆောက်ပုံတစ်ခုသည် မြောင်း၏ အကျယ်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်သည့်အထိ အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းလာသဖြင့် တကျွီကျွီမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤဘေးကင်းရာနယ်မြေသည် တံတားဆွဲချနိုင်သည့်စနစ်ကိုပင် တပ်ဆင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
မြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် အနီရောင်အလင်းတန်းထွက်သည့် တုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချက်ပြနေသည်။
အလင်းတုတ်တံ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း Hummer ကားသည် တံတားပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး ထိုလူ၏အနီးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဂီယာနှင့် သံကြိုးများ၏ တရုန်းရုန်းမြည်သံနှင့်အတူ တံတားသည် ပြန်လည်ဆွဲတင်သွားသည်။
ထိုလူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကို လက်ခလောက်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က အေးဆေးစွာပင် ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ချလိုက်သည်။ ထိုလူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ စစ်ရေးအရ အလေးပြုလိုက်သည်။
"အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီး Long ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"
စစ်သားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်တင်ကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုး၍ မေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"
သာမန်အားဖြင့် A မြို့သာဖြစ်လျှင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ထူးခြားသည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေရှိ လူတိုင်းက သိရှိထားသဖြင့် ချက်ချင်းမှတ်မိခြင်းမှာ ထူးဆန်းမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် M မြို့ရှိ အဆင့်နိမ့်စစ်သားတစ်ယောက်က သူ့ကို သိရှိနေခြင်းမှာ ယုတ္တိမရှိသလိုပင်။
"နယ်မြေခေါင်းဆောင်က လေးရက်လောက်ကတည်းက အမိန့်ထုတ်ထားတာပါ၊ ဒါမှ အချိန်တန်တဲ့အခါ အရာရှိကြီးကို ကောင်းကောင်းဧည့်ခံနိုင်မှာမို့လို့ပါ။ ဒါကို ကြည့်ပေးပါဦး။" အလေးပြုခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သားသည် ဦးထုပ်ကို သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်အား လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စစ်ဝတ်စုံနှင့် ပုံတူဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ယူခိုင်းလိုက်သည်။
"လူတိုင်းကို ဝေပေးထားတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။" အများထုတ်လုပ်သည့် အရည်အသွေးနိမ့် ဓာတ်ပုံစာရွက်ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် မှာ စကားပင် ပြောမထွက်တော့ပေ။
"တင်ပြပါရစေ အရာရှိကြီး။ နယ်မြေခေါင်းဆောင်က ဓာတ်ပုံစာရွက်တွေ ရှာရခက်လို့ ဘေးကင်းရာနယ်မြေ တံခါးမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုပဲ တစ်ပုံစီ ပေးထားတာပါခင်ဗျ။" ထိုစစ်သားမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်၍ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မေးခွန်းများကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေကြားသည်။ "အရာရှိကြီး၊ အခု ကျွန်တော်လုပ်မယ့်အလုပ်က ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ထင်ရနိုင်ပေမဲ့ ဒီနယ်မြေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် အရာရှိကြီးနဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို အပြင်ဘက်အိမ်မှာ တစ်ညတာ နေပေးဖို့ တောင်းဆိုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"
"လုပ်သင့်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ရှေ့က ဦးဆောင်ပေးပါ။"
စစ်သား၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လောင်ကျန့်ရယ် က Hummer ကားကို ရပ်နားလိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်စစ်ဆေးခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ကျန်နယ်မြေများနှင့် ခွဲထုတ်ထားသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤသီးသန့်နေအိမ်ကို မကြာသေးမီကမှ ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုပါသော ကွန်ကရစ်နံရံများ၊ သံမဏိတိုင်များနှင့် သံတံခါးတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် အတော်အတန် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ အထဲတွင် သစ်သားစားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုတင်နှစ်လုံးရှိပြီး ခေါင်းအုံးသာပါရှိကာ စောင်များ မရှိချေ။
"ရေစိမ့်ဝင်တာမျိုး မရှိဘူး၊ ကုတင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲဖြစ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ခွေခွေလေး အိပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။" လီချင်း က နေရာထိုင်ခင်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကားထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေရသည်ကို အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ကြောင်း သိသာသည်။ ချင်းကျွင်း ကို ဘယ်ဘက်ရှိ ကုတင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး "ချင်းကျွင်း နဲ့ ကျွန်တော် ဒီကုတင်မှာ အိပ်မယ်။ အစ်ကိုကြီး Long ၊ အစ်ကိုနဲ့ ယွမ် လေးက ဟိုဘက်ကုတင်မှာ အိပ်လိုက်ပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါက ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဘယ်ကုတင်တွင် အိပ်ရမည်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူနှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။
"ဒီည ဒီမှာပဲ နားကြမယ်၊ ယွမ် လေး၊ မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို မဝင်နဲ့ဦး။ ဒီအခန်းထဲမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကိရိယာတွေ၊ နားထောင်ကိရိယာတွေ မရှိပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခိုးကြည့်မယ့်သူ ရှိနိုင်သေးတယ်၊" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။"
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်မစားတော့ဘဲ သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသည့် မုန့်များကိုသာ စားသောက်ပြီး အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြ၍ စောစောစီးစီးပင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
မအိပ်စက်မီ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ညဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက ကြိုတင်သတိပေးနိုင်စေရန် စာရေးတံ စာရေးတံ ကို အခန်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ချထားလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးပြုကာ သူ့ခါးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဖက်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုလူလေးယောက်မှာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ မကြာမီပင် အခန်းတွင်း၌ ပုံမှန်အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
~~~
လေပြေလေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ လန်းဆန်းအေးမြသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လည်ချောင်းမှ သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ့ဗိုက်ပေါ်တွင် ရှိနေသည့် လက်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားပြီး ရေပြင်ပေါ်သို့ ရေစက်များ ကျရောက်သည့် အသံရှင်းရှင်းကြောင့် သူသည် အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက် အခြေအနေမှ နိုးထလာသည်။
ရေစက်အချို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး အေးစက်စက် ခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ပွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ ရင့်ကျက်နေသော မက်မွန်ပင်ကြီး၏ ထူထဲခိုင်ခံ့သည့် ပင်စည်ကို မှီထားမိသည်။ အရွက်စိမ်းများဖြင့် ထူထပ်နေပြီး အကိုင်းအခက်များမှာ လှပစွာ ဖြန့်ကားနေကာ အကိုင်းတစ်ခုစီတွင် အရွယ်အစားကြီးမားသော တောက်ပသည့် မက်မွန်သီးကိုးလုံးစီ သီးနေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ရေကန်တစ်ခုရှိနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပသည့် ရေပြင်မှာ ငွေရောင်သမ်းနေသည်။ ဤအရောင်မှာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ စမ်းရေများနှင့် အတိအကျတူညီနေသဖြင့် သူအလွန်ရင်းနှီးနေသည့် အရောင်ဖြစ်သည်။
လက်ချောင်းများဖြင့် ရေပြင်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရေပြင်ထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး ပြန်လည်လည်ပတ်နေသည့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိသဖြင့် သူသည် ရှည်လျားစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသည့် ဆံနွယ်တစ်ခုသည် လေထဲမှ လွင့်စင်ကျလာပြီး ရေပြင်အောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုဆံနွယ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ ဆံပင်အရောင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ သူသည် ရေပြင်တွင် ပေါ်နေသည့် ကိုယ့်အရိပ်ကို ကြည့်ရန် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
သူ ရှေ့သို့ မလှုပ်ရှားရသေးမီ၊ ကိုယ့်အရိပ်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် သူ့လက်မောင်းကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်သည်။ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် သူ့ကို မလိုက်ပြီး နွေးထွေးသည့် ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မေးခွန်းထုတ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာပေ။ သူ့၏ အသံအိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသည့်သူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သော်လည်း မှုန်ဝါးဝါး မျက်နှာပြင်တစ်ခုကိုသာ မြင်နေရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်ခုံးအထက်တွင် ရှိနေသည့် အနက်ရောင် နဂါးပုံတံဆိပ်ပါသော ပတ်လည်ကွင်းတစ်ခုသာလျှင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။
သူ့ကို ဖက်ထားသော ထိုလူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုက်သော်လည်း သူ (HZY) မှာ မည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခေါင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
စကားမပြောဘဲ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိသွားသည့်နောက်တွင် ထိုသူသည် သူ့ကို မချီပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ပန်းပင်များ ဝန်းရံထားသော တဲငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ကျောက်ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။
ယခုအခါမှသာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ခါးအထိ ကျဆင်းနေသည့် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များ၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထုံးကို ထိန်းထားသည့် ငွေရောင်နဂါးပုံ ဆံထိုး။ လွတ်ထွက်နေသော ဆံစအချို့သည် ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ရင်ဘတ်အပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေသည်။ ငွေရောင်အနားကွပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေရောင်နဂါးများဖြင့် အလှဆင်ထားသဖြင့် ထိုလူမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ဆောင်ကြဉ်းထားသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို အတိအကျ မမြင်ရသော်လည်း အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် အနက်ရောင်ဆံပင်တို့မှာ ဤသူနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုလူက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်လက်ဖက်ရည်အစုံ တင်ထားသော ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် စိမ်းလန်းသော ဆံပင်ရှိသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်ပြီး ရောက်လာသည်။ ကလေးငယ်၏ ဟန်ချက်ထိန်းနိုင်စွမ်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လက်ထဲရှိ ကြွေထည်ပစ္စည်းများမှာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ တောင်ကြီး (Mt. Tai) ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ခွက်တစ်ခွက်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ချပေးပြီး ထိုသူက လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးကာ အနီးသို့ တိုးကပ်၍ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းငြိမ့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်စဉ်တွင် အလိုအလျောက် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသည် ကလေးငယ်ကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ရာ ကလေးငယ်မှာ ခုန်ပေါက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသာ တဲအတွင်းတွင် ကျန်ရှိခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားတိုတိုလေးများ ပြောဆိုနေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ မည်သည့်အကြောင်းအရာကို ပြောနေသည်ကို မကြားရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။
သူသည် ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာရသည်၊ အဘယ်ကြောင့် စကားမပြောနိုင်ရသည်၊ မိမိထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေရသည်၊ ပြီးလျှင် ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကလေးငယ်သည် လက်ထဲတွင် စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်လည်ခုန်ပေါက်ပြီး ရောက်လာသည်။ တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကလေးငယ်က စာလိပ်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
သူ့ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် သူသည် ခေါင်းကိုမော့ပြီး တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်ရာ အားပေးသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြခြင်းကိုသာ ရရှိလိုက်သည်။ သူ၏ လက်များမှာ စာလိပ်ကို ဖြန့်ရန် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူ့အကြည့်များ ပုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမမော့နိုင်သော်လည်း ရှေ့ရှိပုံကိုမူ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။
သွယ်လျသော ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းနေသည့် ဆံပင်ရှည်များ၊ နုနယ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ပုံထဲရှိ လူသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံစများမှာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်ခတ်နေသည်။ ကျော့ရှင်းသော လက်တစ်ဖက်ကို အဝေးသို့ ဆန့်ထုတ်ထားပြီး လက်ချောင်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းယူနေသကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားကာ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ဝါးအိမ်၏ နောက်ဘက်နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း မဟုတ်ပါလော။ သူ၏ ဘိုးဘေး ယွမ် ကို ပုံဖော်ထားသည့် ပုံပင်ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် အမည် မပါရှိသည်မှလွဲ၍ ပုံနှစ်ပုံမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤပုံကို အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရေးဆွဲပြီး သူ၏ ဘိုးဘေးကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အံ့အားသင့်မှု မပြယ်သေးခင်မှာပင် ထိုသူ၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်က သူ့ကို ပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်။ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သွယ်လျသော လက်ချောင်းတစ်ခုက လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း စာရေးတံ တစ်ခုသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးသည်။
ဤပုံသည် ထိုလူက ပေးအပ်ခဲ့သည့် လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပုံရသည်။
ဤလူသည် သူ၏ ဘိုးဘေးနှင့် အတိအကျ မည်သည့်ပတ်သက်မှု ရှိနေသနည်း။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူနည်း။
"ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲ။" နက်ရှိုင်းပြီး အသံဝင်နေသော အသံတစ်ခုက သူ၏ နားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်သို့ ချက်ချင်း အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ထိုသူ၏ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"လောင်ကျန့်ရယ် ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။"
"မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် ပြောနေတာလဲ။ လာ၊ ထတော့။ ငါတို့ နယ်မြေခေါင်းဆောင်ဆီ သွားတွေ့ရမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေနိုင်စေရန် ဆွဲထူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် သတိပြန်ဝင်လာသည်အထိ စောင့်ရင်း သူ့အဝတ်အစားများကို စတင်ဝတ်ဆင်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကို ငေးကြည့်နေရင်းမှ သူ နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
ဟုတ်ပြီ။ သူသည် အိပ်မက်သာ မက်နေခြင်းဖြစ်သည်။