ထိုအမျိုးသမီး၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများသည် နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ အသက်မဲ့သူများ (undead) အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံနေရသည့် Off-road ကားလေးမှာ ဘေးဘီသို့ အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ယိမ်းထိုးနေသည်။ ကားအတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်အမင်း တပ်မက်နေကြသည့်အလား ၎င်းတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
"ဖြောင်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကားမှန်တစ်ခု ကွဲအက်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသည့် မိုးရေများဖြင့် အလျင်အမြန် ဆေးကြောခံနေရသည့် မည်းမှောင်နေသော ကတ္တရာလမ်းမပေါ်တွင် သွေးနီရောင်များ စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အမျိုးသားလေးဦးမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဤတစ်လျှောက်လုံး အသက်မဲ့သူများကို အတော်အတန် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသော်လည်း လူသားတစ်ဦးကို ထိုသတ္တဝါများက အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲစားသောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
"ယွမ် လေး" တိတ်ဆိတ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ပြီး သူသည် သူ့ချစ်သူကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အခုတော့ အဲဒီအုပ်စုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို စားသောက်နေတာမှာပဲ ရှိနေတော့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ မဟုတ်ရင် သူတို့စားပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားချင်ရင်တောင် အချိန်မမီတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မိုးသံက ဆူညံနေတော့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်တဲ့အသံတွေကို ဖုံးအုပ်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး ကြားနိုင်လောက်ရုံသာမက မိုးသံကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့် အသံအနေအထားဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
"နားလည်ပြီ။ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ" ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လက်ထဲ၌ တြိဂံပုံစံ ခေါက်ထားသည့် အဝါရောင် စာရွက်အချို့ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်ပေါ်လာသည်။
အခြားသူများကို ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ဂါထာ (Aura Concealment Charm) တစ်ခုစီ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစီအရင်ထဲမှ ဦးစွာခြေချလိုက်ကာ တောင်စောင်းအတိုင်း လှပစွာ လျှောဆင်းသွားသည်။ အသက်မဲ့သူများအုပ်စုမှာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှိနေပြီး သူတို့နှင့် နှစ်မီတာ သို့မဟုတ် သုံးမီတာမျှသာ ကွာဝေးသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကပ်ဘေးမတိုင်မီက Black market မှ ဝယ်ယူထားသည့် Hummer H1 အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကားမှာ နောက်ဆုံးတော့ အသုံးဝင်လာပြီဖြစ်သည်။ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ထိုင်ကာ အင်ဂျင်ကို စက်နှိုးလိုက်သည်။ ဤအချက်ပေးသံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် လောင်ကျန့်ရယ်၊ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် ချက်ချင်းလျှောဆင်းလာကာ ကားထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
"ပတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကားတံခါးများ ပိတ်သွားပြီး ကားမှာ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ စားသောက်နေကြသည့် အသက်မဲ့သူများ သတိထားမိသွားကြသည်။ သို့သော် Hummer ကားမှာ လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့်အသက်မဲ့သူမျှ နောက်ကလိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"အရမ်း... အရမ်းကို ပြင်းထန်တာပဲ။ နောက်တစ်စက္ကန့်လောက်သာ နောက်ကျခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းမိသွားတော့မှာ" လီချင်း က အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရင်တုန်နေသည့် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ Off-road ကားက အဆင့်မြှင့်တင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဝိုင်းမိသွားပြီဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ Hummer ကတော့ ကျည်ကာမှန်နဲ့ သံမဏိကိုယ်ထည်နဲ့လေ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားမောင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း အတားအဆီးမရှိသည့် ချောမွေ့သောလမ်းပေါ်တွင် မောင်းရသည်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။ အသက်မဲ့သူများအုပ်စုထံမှ လွတ်မြောက်ရန် ကနဦးအရှိန်မြှင့်လိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ ယခုအခါ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ထိန်းမရတော့မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။
သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကားအတွင်းရှိ အပူပေးစနစ် (central heating) ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ဆီ အများအပြား ကုန်ဆုံးမည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။ ယခုကဲ့သို့ မိုးရေစိုနေရသဖြင့် အအေးမိပြီး ဖျားနာရန် လွယ်ကူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မျက်နှာသုတ်ပုဝါအကြီးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ အခြားသူများထံ ပေးလိုက်သည်။
"အအေးမိမသွားရအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သုတ်ပြီး အဝတ်အစားတွေ လဲလိုက်ကြဦး"
"အင်း" လီချင်း က ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ Storage Ring ထဲမှ အဝတ်အစားအသစ်များနှင့် အတွင်းခံအင်္ကျီများကို ထုတ်ယူပြီး ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ကို တစ်စုံစီ ပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် တစ်စုံကို ကိုင်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ စကားမပြောဘဲ ပြောလိုက်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခြောက်သွေ့သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ကားကို ခဏရပ်ပေးပါဦး။ အဝတ်အစားတွေ အရင်လဲကြမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် ကားမောင်းမယ်"
အသက်မဲ့သူများ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ကြောင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သဘောတူလိုက်ကာ ဘရိတ်ကိုနင်းပြီး အင်ဂျင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ လီချင်း ပေးသည့် အဝတ်အစားများကို ယူကာ သူသည် သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာကို သုတ်ပြီး အဝတ်အစားလဲရုံသာ လုပ်ကြသည့် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်သည်။ ဦးစွာ သူသည် ဝါးအိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ မီးဖိုကိုဖွင့်ပြီး ငါး၊ ကြက်သား၊ ဂျင်း၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့နှင့် ရေတို့ကို ထည့်ကာ ဟင်းရည်ချက်လိုက်သည်။ မီးဖိုဘေးတွင် ပေါင်းအိုးကို တည်ကာ မန်တို (mantou) အချို့ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ ခြောက်သွေ့သောအဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူလုပ်ဆောင်ပြီးစီးချိန်တွင် အစားအစာမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် ကားအတွင်း၌ မိုးရွာသံကို နားထောင်ရင်း အမျိုးသားလေးဦးမှာ Hummer ကားထဲ၌ စုရုံးထိုင်ကာ ပူနွေးသော အစားအစာကို သုံးဆောင်နေကြသည်။
"ဟူး... မိုးရေစိုပြီးနောက်မှာ ပူပူနွေးနွေး စားရတာ တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ" လီချင်း သည် ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်းနှင့် မန်တိုကို စားသောက်ရင်း ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ယွမ် လေးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကောင်းလာပြီ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် မင်းချက်တဲ့ဟင်းကို စားလို့ရအောင် ချက်နိုင်တဲ့နေ့ကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး" ချင်းကျွင်း က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က မဖြစ်မနေ လေ့လာခဲ့ရတာပါ။ Qing လေးကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အငတ်ထားကြည့်လိုက်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က မန်တိုကို ကိုက်စားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘဝတစ်ကျော့ပြန်မလာမီက သူသည် ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် အေးခဲသေဆုံးလုနီးပါးအထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုအမှတ်တရများက သူ့ကို အမြဲတမ်း တုန်လှုပ်စေသဖြင့် ဒုတိယအခွင့်အရေး ရရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် ငတ်မွတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အေးခဲခြင်းမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျွေးမွေးနိုင်အောင် အလွန်တရာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခြင်းဖြစ်သည်။
"ယွမ် လေးက အရင်က အငတ်ခံခဲ့ရဖူးတာလား" လက်ရှိတွင် ခရီးသည်ထိုင်ခုံ၌ ထိုင်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်သွားရသည်။
သူသည် ထိုလူငယ်နှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည့် S မြို့၏ နာမည်ကြီး ဟိုမိသားစု မိသားစုမှ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်အထိ သူ့ချစ်သူသည် ဘဝတွင် ဗိုက်ဆာခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။
"ကျွန်တော့်အမေ ဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် မိသားစုအိမ်ကနေ ပြောင်းထွက်ခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ချင်တာလုပ်ခွင့်ပေးပေမဲ့ လစဉ်ပေးတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးပေးတာကလွဲရင် ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လေသံအေးအေးဖြင့် မရေမရာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် လိမ်ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ့အဖေသည် လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးပေးသည်မှလွဲ၍ သူ့ကောင်းကျိုးကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူသည် နောက်ဆုံးဘဝတုန်းက ကပ်ဘေးအတွင်း၌ အမှန်တကယ်ပင် ငတ်မွတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အတိတ်တွင် ကျန်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် အခြားသူများက ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။ ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းနှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူ့အမေ ဆုံးပါးပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ အတိတ်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ငွေကို ရေလိုသုံးဖြုန်းတတ်သူဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးစား၊ အကောင်းဆုံးဝတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့မှာလည်း သူ့နှင့် ၂၄ နာရီလုံး အတူရှိနေသည်မဟုတ်သဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။
လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချမ်းသာသည့် မိသားစုမှ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ထိုကလေး၏ ဘဝအကြောင်း သူသိထားသမျှအရ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ သူ့ကိုယ်စား စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတော့သည်။