ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ရွာဆိုသလိုမျိုး၊ အခုတော့ ဒီလူလေးယောက်ဟာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို ရှောင်လွှဲမရနိုင်တဲ့ လက်တွေ့နမူနာတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။
ဒီ off-road ကားကြီး လမ်းပေါ်ရောက်နေတာ ဆယ်ရက်ကျော်သွားပါပြီ။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာ တစ်ကောင်တည်းရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို အတော်များများ တွေ့ခဲ့ရသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံ အယောက်ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပါတဲ့ အုပ်စုငယ်တွေရဲ့ ပိတ်ဆို့တာကိုလည်း ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ဒီလူလေးယောက်အတွက်တော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက ပြောပလောက်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပြီးသားပါပဲ။ နေပူဒဏ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ချွေးတွေတရွှဲရွှဲနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရုံလောက်ပါပဲ။
ဟိုကိုင်ယွမ် က စာအုပ်ထဲက အညွှန်းအတိုင်း တွက်ချက်ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်နာရီအတွင်း မိုးသည်းကြီးမည်းကြီး ရွာတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ လီချင်း က ရယ်မောပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ သဘောထားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကောင်းကင်မှာ မိုးတိမ်တွေ စုရုံးလာတာကြောင့် လီချင်း တစ်ယောက် ကားပြတင်းပေါက်ကို မှီပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရပါတယ်။
"တကယ်ကြီး... တကယ်ကြီး မိုးရွာတော့မှာပဲ။ ယွမ် လေးရေ၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ! တကယ်ကို တွက်ချက်နိုင်တာပဲနော်! ငါ့ကို သင်ပေးပါ၊ သင်ပေးပါဦး!" ရှေ့ခုံရဲ့ နောက်ကျောကို မှီတွယ်ပြီး မျက်လုံးတွေ တောက်ပလျက် သူ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"ချင်းလေး ရေ၊ မင်းက ဒီပညာကို သင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ချင်းကျွင်း က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတဲ့ လီချင်း ကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီးနောက် ကားမောင်းနေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ကို လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။ "အကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီလမ်းပိုင်းကို ကျော်သွားရင် အဲ့ဒီတောင်ကြီးဘက်ကို ကွေ့ပြီး ပတ်မောင်းလိုက်ပါ။ အဲ့ဒီလမ်းက M မြို့ရဲ့ Pan ယွမ် ပင်မလမ်းမကြီးကို ရောက်လိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်က မိုးတိမ်တွေကို ကြည့်ရရင် မိုးသည်းကြီးမည်းကြီး ရွာတော့မှာမို့လို့ မြေသားလမ်းပေါ်မှာ မောင်းရတာ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။"
"အေး၊ သိပြီ" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးမှ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။ "ငါ အရှိန်တင်တော့မယ်။ သေချာထိုင်နေကြ၊ ဒီလမ်းပိုင်းက တော်တော်ကို ကြမ်းတာမို့လို့ အရှိန်တင်လိုက်ရင် အတော်လေး ခါလိမ့်မယ်။"
ဒီစကားကတော့ ခါးပတ်မပတ်ထားတဲ့ လီချင်း ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောလိုက်တာပါ။
သတိပေးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်တဲ့အတွက် အရင်က တည်ငြိမ်ချောမွေ့နေတဲ့ ခရီးစဉ်ဟာ အတုန်အခါတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပါတော့တယ်။ off-road ကားရဲ့ ကိုယ်ထည်က တစ်စစီ ပြုတ်ကျတော့မလို တုန်ခါနေပေမဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက တုနှိုင်းမဲ့နေတဲ့အတွက် ခရီးသည်တွေကတော့ အမြဲတုန်ခါနေပေမဲ့ စိတ်ချလုံခြုံမှု ရှိနေကြပါတယ်။
"မိုးရွာတော့မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် စကားဆုံးတာနဲ့ လျှပ်ပြက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက သူတို့ မိုးသည်းကြီးမည်းကြီးကို မတွေ့ခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။ ကားက ကွေ့ပြီး တောင်ကို ပတ်ထားတဲ့လမ်းပေါ်ကို အရှိန်နဲ့ ဝင်သွားကာ M မြို့ရဲ့ Pan ယွမ် ပင်မလမ်းမကြီးဆီ ဦးတည်သွားပါတယ်။ ကားဘီးလေးဘီးစလုံး ကတ္တရာလမ်းပေါ် ရောက်သွားတဲ့အခါ ကားတုန်ခါမှုတွေ ရပ်သွားပါတယ်။
"ဒီအရှိန်အတိုင်းဆိုရင် နောက်နှစ်နာရီနေရင် M မြို့ကို ရောက်ပြီ။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နယ်မြေထဲ ဝင်သွားရင် ဒီညတော့ ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ပြီ!" လီချင်း က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ နေ့တာကုန်ဆုံးမယ့်အချိန်ကို မျှော်လင့်လျက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အခုအချိန်မှာတော့ သူ့ကို မွေ့ရာပျော့ပျော့ပေါ်မှာ အိပ်ခိုင်းဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ မာကျောတဲ့ သစ်သားကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ ကျေနပ်နေမှာပါ။
ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အလားတူ အတွေးတွေ ရှိနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ဘာတစ်ခုမှ စီစဉ်ထားသလို ဖြစ်မလာပါဘူး။ ကားက ဦးတည်ရာဆီကို အရှိန်နဲ့ ချဉ်းကပ်နေစဉ်မှာပဲ 'ဖောက်' ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားကာ နောက်ပိုင်းက အနည်းငယ် ဘေးကို ချော်ထွက်သွားပါတယ်။ နောက်ဘီးဆီကနေ နောက်ထပ် 'ဖောက်' နဲ့ 'ခလောက်' ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာပြန်ပါတယ်။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ အရှိန်မလျှော့ဘဲ ဆက်တိုက် မောင်းနှင်လာခဲ့တဲ့အတွက် ကားတာယာတွေက ယာဉ်မောင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို မလိုက်နိုင်တော့တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ကားက မီတာရာဂဏန်းလောက်အထိ အကြမ်းပတမ်း ယမ်းသွားပြီး တောင်လမ်းရဲ့ အကာအရံကို တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
"အား!!" လီချင်း က အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့ ချင်းကျွင်း ရဲ့ လက်မောင်းက သူ့ခါးကို ပတ်ထားလိုက်တဲ့အတွက် လွင့်ထွက်သွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပါတယ်။
အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ တခြားသူသာ ကားမောင်းနေရင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားတာမို့လို့ ဘေးကို အသာလေး ဆွဲလိုက်တဲ့အတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိခြင်းကို အနည်းငယ်လေးနဲ့ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်တဲ့အခါ ကားက ၁၈၀ ဒီဂရီ လည်သွားပြီးမှ လုံးဝ ရပ်သွားပါတယ်။ ကားထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေ ဘယ်သူမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လွင့်ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
"ကားတာယာ ပေါက်တာ ကြာပြီနော်" ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က လောင်ကျန့်ရယ် ကို လုံးဝ မတုန်လှုပ်စေပါဘူး။ သူက တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းတောင် မပြောင်းလဲသွားပါဘူး။
"..." ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ဒီဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံး မပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ ကားထိန်းမရတော့တဲ့အချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တကယ်ကို လန့်သွားခဲ့တာပါ။ သူက ခါးပတ်မပတ်ထားမိတာကြောင့် ကားရှေ့မှန်ကနေ လွင့်ထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရတာကိုး။
"ဟူး... ဒီနေ့ ငါသာ ကားမောင်းနေရင် တိုက်မိပြီးသားပဲ" လီချင်း ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားရင်း ချင်းကျွင်း ရဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပါတယ်။ သူ တကယ်ကို လန့်သွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ "အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ? မိုးတိတ်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ တာယာလဲရမှာပေါ့။"
"တာယာလဲဖို့ ဆင်းရမှာပေါ့။ ဒီမိုးက ဘယ်တော့တိတ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ထီးတစ်ချောင်း သူ့လက်ထဲ ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
"ယွမ် လေး၊ ခဏနေဦး" ရုတ်တရက် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။ "ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး။"
မိုးသည်းလာတဲ့အခါ ရှေ့မှန်သုတ်တံက အလုပ်လုပ်လာပါတယ်။ ရေစိုသွားတဲ့ မှန်ပေါ်မှာ ပေကျံနေတဲ့ သဲတွေ၊ ဖုန်တွေက စိုစွတ်သွားပြီး မှန်သုတ်တံက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပါတယ်။ အချက်အနည်းငယ် သုတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် မှန်က ပြန်လည် ကြည်လင် တောက်ပသွားပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ် ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်း သူ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မိုးရေစက်တွေကြားမှာ ဝေဝါးနေတဲ့ လူရိပ်အချို့ကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီ အရိပ်တွေက ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာနေပါပြီ။
"တစ်ယောက်ယောက် လာနေတာလား?" ရှေ့ခုံနောက်ကျောကို မှီရင်း လီချင်း က မသေချာတဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက ဘာ 'လူ' လဲ" ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ဘယ်သူကများ ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို စုစည်းပြီး လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေမှာလဲ။ အဲ့ဒီအရိပ်တွေက ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ ထင်ရှားနေပြီး အုပ်စုလိုက်ကြီးတောင် ဖြစ်နေပါသေးတယ်။
လီချင်း ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းသွားပြီး "ကားပေါ်က ဆင်းကြ၊ မြန်မြန်!" လို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ?" ဟိုကိုင်ယွမ် ကားတံခါးဖွင့်ပြီး ဆင်းသွားတာကို မြင်တော့ လီချင်း ကလည်း မေးခွန်းထုတ်ရင်း ချက်ချင်း လိုက်သွားပါတယ်။
မိုးသည်းကြီးမည်းကြီးအောက်မှာ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့အတွက် စိုစွတ်နေတာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေပါပြီ။
"တောင်ပေါ်ကို တက်ကြ။ ပုန်းလို့ရမယ့် နေရာရှိတယ်။ မြန်မြန်!" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး တောင်ခြေဘက်ကို ပြေးသွားပါတယ်။
လီချင်း ရဲ့ လက်ကို တွဲထားတဲ့ ချင်းကျွင်း ကလည်း သူတို့နောက်ကနေ အမီလိုက်သွားပါတယ်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နှစ်မီတာလောက် အမြင့်မှာ ရှိတဲ့ ပြန့်ပြူးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပါတယ်။
Pan ယွမ် ပင်မလမ်းမကြီးနှင့် တောင်စောင်း ဆုံမှတ်နေရာသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပင်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အပင်များကို ရှင်းလင်းပြီး ကြည့်ကောင်းအောင် ပြုပြင်ပေးနေသည့် လူများက အမြဲတမ်း သွားလာနေကြသဖြင့် ထိုနေရာသည် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။ အလျားလိုက် နှစ်မီတာခြားတိုင်းတွင် ပြန့်ပြူးသည့် မြေကွက်လပ်လေးများ ရှိနေသည်။ ဇွန်ဘီများထံမှ လွတ်မြောက်ရန် ထိုနေရာသို့ တက်သွားခြင်းသည် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အကြံအစည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မသေကောင်များ မည်သို့ပင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာပါစေ၊ မတ်စောက်သော တောင်စောင်းကို အလျင်အမြန် တက်နိုင်သည့် အဆင့်ထိ ရောက်ရှိသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့လေးယောက်ထဲတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရှိန်နှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုမှာ အသာဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန့်ပြူးသော မြေနေရာသို့ အရောက်တက်သွားပြီးဖြစ်သည်။ သူက ငုံ့ကိုင်းကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲပြီး ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ချင်းကျွင်း ကလည်း သူ့နောက်ကပ်ပါလာသည်။ များသောအားဖြင့် အားကိုးရခဲသည့် လီချင်း မှာမူ ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့လာရသည့် အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မသွားစေရန် အပြည့်အဝ ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက မသွက်လက်လှသော်လည်း၊ အရှိန်မှာလည်း နှေးကွေးနေသော်လည်း အပေါ်သို့ တက်ရာတွင် တည်ငြိမ်မှု ရှိနေသည်။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ပြဿနာမရှိဘဲ အပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့လေးယောက်သည် နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ထီးတစ်ချောင်းကို ကျန်သူများထံ ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေသည့် ဇွန်ဘီအုပ်စုကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီချင်း ၏ လက်သည် သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"Little ယွမ်၊ ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်ပြီ။"
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လီချင်း ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် စိုရွှဲနေသော အဝါရောင် စက္ကူအပိုင်းအစကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
သောက်ကျိုးနည်း၊ တကယ်ကို ကျင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားတာပဲ။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း သူတို့၏ အရေပြားတွင် အမြဲကပ်ထားသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖုံးကွယ်သည့် အဆောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ အခြေအနေမှာ အားလုံးအတွက် တူညီနေသည်။ မိုးရေကြောင့် စက္ကူများ စိုရွှဲသွားပြီး အဆောင်များမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
"ဒီအဆောင်တွေ မရှိတော့ရင် မိုးတွေ သည်းနေတဲ့ကြားထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေက ငါတို့ကို အနံ့ခံမိသွားမလား" ချင်းကျွင်း က နှုတ်ခမ်းကို တင်းထားရင်း စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဇွန်ဘီအများအပြားကို မဆွဲဆောင်မိစေရန် ဤအသုံးဝင်သည့် အဆောင်ကြောင့်သာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်ထားသည့် အဆောင်များမှာ မိုးရေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသလောက် ဖြစ်နေပြီမို့ ဇွန်ဘီအုပ်စု နီးကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ကို ဝိုင်းရံလာကြလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့အဖွဲ့သည် အမြင့်နေရာတွင် ပိတ်မိနေသည့် ကြက်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
"ငါလည်း မသိဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို လက်ထဲသို့ ပေါ်လာစေလိုက်သည်။
အဆောင်အတွက် သုံးသည့် စာလုံးများမှာ အဆင့်နိမ့် ရိုးရှင်းသည့်အရာများ ဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးနိမ့် စက္ကူကိုသာ သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စာလုံးများတွင် ပါဝင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ နည်းပါးသဖြင့် အလယ်အလတ် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် စက္ကူများ၊ သို့မဟုတ် မက်မွန်သစ်သားပြားများကို သုံးခြင်းမှာ အလဟဿ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးစဉ်နှင့် သူ၏ အစီအရင်တွင် သုံးစဉ်က ပြဿနာရှိမည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။ မိုးရေစက်ကလေးများက ၎င်းကို လုံးဝ အသုံးမဝင်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။
ဤဖြစ်ရပ်က သူ့ကို အားနည်းချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် M မြို့သို့ ရောက်သည်と မက်မွန်သစ်သားပြားများကို သုံး၍ အဆောင်အချို့ ပြုလုပ်ထားရန် ဟိုကိုင်ယွမ် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အသက်ကယ်သည့်အရာကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်သင့်ပေ။ စက္ကူက မလုံလောက်ပါ။
စုတ်တံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ စုတ်တံရိုးမှတစ်ဆင့် အမွေးများဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက်လက်သွားပြီးနောက် ထီးပေါ်မှ စီးကျလာသည့် မိုးရေစက်များသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုက ဆွဲငင်သကဲ့သို့ စုတ်တံဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။
သူ့လက်၏ လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း လေထဲတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် စာလုံးအစီအရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ လက်ချောင်းကို တစ်ချက်ယမ်းလိုက်ရာ စုတ်တံသည် လူလေးယောက်ကို တစ်ပတ်ပတ်သွားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ပြီးဆုံးသွားသည့် စာလုံးအစီအရင်က လေထဲတွင် တစ်ချက်လက်သွားပြီး ကျန်သုံးယောက်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ရုတ်တရက် မိုးရွာသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ အစီအရင်မှ လွဲသွားသည်။ အနက်ရောင် တင်းကျပ်သည့် အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်လှီလှီ လူတစ်ယောက်သည် သူတို့ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလာနေပြီး နောက်ကနေ အမျိုးသားတစ်ဦးကလည်း ကပ်ပါလာသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်မူ ဇွန်ဘီအုပ်စုက လိုက်ပါလာသည်။
ထိုမိုးသည်းထန်သည့်အချိန်တွင် ဇွန်ဘီများ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေရသနည်းဆိုသည်ကို လေးယောက်စလုံး ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဤလူနှစ်ယောက်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် အနက်ရောင် off-road ကားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကားထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အင်ဂျင်ကို နှိုး၍ မောင်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
အရင်က သူတို့လေးယောက်သည် ဇွန်ဘီများ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် သော့ကို အင်ဂျင်တွင် မချွတ်ခဲ့မိသလို တံခါးများကိုလည်း မပိတ်ခဲ့မိပါ။ အခုတော့ သူတို့၏ ကားကို ခိုးယူခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကားမောင်းနေသူမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။ ကားက ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည့်အခါ ထိုအရှိန်ကြောင့် ကားတစ်စီးလုံး လမ်းပေါ်တွင် ချော်ထွက်သွားပြီး အကာအရံကို တိုက်မိသွားသည်။ သို့မဟုတ် ပေါက်နေသည့် နောက်ဘီးနှင့် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ပထမဆုံး တိုက်မိစဉ်တွင် ဇွန်ဘီအချို့ သေဆုံးသွားသော်လည်း အခြားများစွာသော ဇွန်ဘီများက ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး ပျက်စီးသွားသည့် ကားကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံနှင့် အမျိုးသား၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံများမှာ လေထုထဲတွင် စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် ကြားနေရသည်။
စောင့်ကြည့်နေသည့် လေးယောက်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။
ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် အသံဆူညံအောင် လုပ်နေကြတာလဲ။