ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ လေးယောက်ပါဝင်သည့်အဖွဲ့သည် နောက်ထပ် ပြဿနာများ ထပ်မဖြစ်စေရန်အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ S မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မြို့စွန်နယ်မြေကို လွန်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးရှင်းဖုန်း တို့အဖွဲ့သည် R မြို့ရှိ လုံခြုံရေးဇုန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တို့အဖွဲ့သည် အဓိကလမ်းမကြီးများကို ရှောင်ရှား၍ ခရီးနှင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး R မြို့၏ လုံခြုံရေးဇုန်မှာ မြို့၏ မြောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးတွင် တည်ရှိနေသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အတူတကွ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ ယခုအခါ လမ်းခွဲကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ကတ္တရာလမ်းမကြီးနှင့် မြေသားလမ်းငယ် ဆုံရာလမ်းဆုံတွင် ကားကြီးနှင့် အော်ဖရုတ်ကားတို့ နှေးကွေးစွာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လီချင်း နှင့် ကျိုးရှင်းဖုန်း တို့သည် မိမိတို့စီးလာသည့်ကားများပေါ်မှ ဆင်းလာကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ဆက်စကားဆိုကြသည်။
"Q မြို့ကိုသွားတဲ့လမ်းမှာ သတိထားကြဦး။ အခုလို ကပ်ဘေးကာလဖြစ်နေပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ပြန်ဆုံနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ" ဟု ကျိုးရှင်းဖုန်း က အခြားလူငယ်နှစ်ဦးကို တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
"သေချာတာပေါ့။ မင်းတို့လည်း အားလုံး သတိထားကြပါ" ဟု လီချင်း က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို ငါ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ" ဟု ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျိုးရှင်းဖုန်း က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မြှောက်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် အနီရောင်အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့တို့သည် သူ၏ အရေပြားမှတစ်ဆင့် စိမ့်ထွက်လာကာ လက်သီးဆုပ်ကို ဝန်းရံသွားသည်။
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ရုတ်တရက် တိုက်ပွဲတွင် သူသည် ဤစွမ်းအားရုတ်တရက် မြင့်တက်လာမှုကို အသုံးပြု၍ လေးလံသော တူကြီးကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကူညီကာ ထိုလူနှင့် နောက်လိုက်များကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ် ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စွမ်းအားတွေက ထွက်ပေါ်လာပုံချင်း မတူကြဘူး။ သူ့စွမ်းအားက ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုရလာလဲဆိုတာလည်း ငါတို့ မသိကြဘူး။ ဒီစွမ်းအားတွေအကြောင်း သေချာမသိသေးခင်မှာတော့ ဒါကို အလွန်အကျွံ အားမကိုးပါနဲ့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အကြံပေးသည်။ "R မြို့က စစ်ရေးအရ အရေးပါတဲ့နေရာ ဖြစ်ပေမဲ့ လက်ရှိ ကမ္ဘာ့အခြေအနေအရဆိုရင်တော့ ဘယ်အရာမဆို သတိကြီးကြီး ထားရလိမ့်မယ်။"
"အင်းပါ၊ ယွမ် ရေ... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆုံးမနေတာကိုတော့ ငါ အခုထိ မကျင့်သားမရသေးဘူး။ ဟဲဟဲ... အရင်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တကယ်လွမ်းမိတယ်" ဟု ပြောရင်း ကျိုးရှင်းဖုန်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို လက်သီးဖြင့် အသာထိုးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဤအဖြစ်အပျက်များ မဖြစ်ခင်က သူတို့အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။
"လူဆိုတာကတော့ အချိန်တန်ရင် ရင့်ကျက်လာကြရတာပါပဲ။ မင်းရော အရင်က လူရိုးလူအေးလေး မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ပြန်မြှောက်ကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင်အောက်မှာ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေတဲ့ ပွဲတော်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ခဏတာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့!" ဟု သူငယ်ချင်းများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးရှင်းဖုန်း သည် ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။
ကားကြီးနှင့် အော်ဖရုတ်ကားတို့၏ အင်ဂျင်သံများ တစ်ပြိုင်နက် ညည်းညူလာပြီးနောက် တစ်စီးလျှင် မိမိတို့သွားရမည့်လမ်းအတိုင်း မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခဏတာ ဆုံတွေ့ပြီး ပြန်လည်လမ်းခွဲကြရသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် အနာဂတ်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။
ယခုအခါ လူလေးယောက်ပါဝင်သည့်အဖွဲ့သည် အုပ်စုကြီးမှ ခွဲထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် အနက်ရောင်ကားသည် အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ကာ ရှေ့သို့ ခရီးနှင်သည်။ ဤသို့ဖြင့် Q မြို့သို့ ဦးတည်သည့် ခရီးရှည်ကြီး စတင်ခဲ့တော့သည်။
ကားနောက်ခန်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၏ မြေပုံကို ကိုင်ထားသည်။ ဤမြေပုံပေါ်တွင် မြို့တစ်မြို့ချင်းစီ၏ အခြေအနေကို OO၊ XX နှင့် \\ ဟူ၍ အနီရောင်အမှတ်အသားများဖြင့် ပြထားသည်။ OO မှာ လုံခြုံရေးဇုန်များ တည်ထောင်ထားပြီး သို့မဟုတ် အခြားမြို့များနှင့် ပူးပေါင်း၍ လုံခြုံရေးဇုန်များ တည်ထောင်ထားကာ လုံခြုံသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော မြို့များဖြစ်သည်။ XX မှာ ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံထားရပြီး စစ်ရေးအရ ကျဆုံးသွားသည့် စစ်ဌာနချုပ်များ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာများသည် ရန်သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး အန္တရာယ် အလွန်များပြားသည်။ \\ မှာမူ အခြားအခြေစိုက်စခန်းများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို မသိရှိရသေးသည့် စစ်ဌာနချုပ်များဖြစ်ကာ အန္တရာယ်ရှိ၊ မရှိကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
S မြို့ကို လက်ရှိတွင် \\ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ မြို့ကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ခဲ့စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း ကပ်ဘေးစတင်ချိန်တွင် မြို့တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ မြေအောက်လောကမှ ဂိုဏ်းအချို့ ပူးပေါင်းကာ စစ်ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ပြီး အခြေစိုက်စခန်းကို သိမ်းပိုက်ကာ S မြို့တစ်မြို့လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျိုးရှင်းဖုန်း စုစည်းခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် လူအုပ်စုမှာ ထိုစစ်ဌာနချုပ်အတွင်း နေထိုင်ကြသည့် ဂိုဏ်းသားများထဲမှ ဖြစ်သည်။
"မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသားတွေအရ နောက်ထပ်မြို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကလည်း ပျက်သွားပြီ။ အဲဒီနောက်က P မြို့ကလည်း တခြားစခန်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေတယ်။ P မြို့ပြီးရင်တော့ O မြို့ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ ဒီကပ်ဘေးကာလမှာ ရှားပါးတဲ့ အိုအေစစ်တစ်ခုလိုပဲ။ ငါတို့ အဲဒီမှာ ခဏနားနိုင်သလို ဆက်ပြီး ခရီးနှင်ဖို့လည်း ရွေးချယ်နိုင်တယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မြေပုံပေါ်မှ ခေါင်းမော့ကာ ပြောသည်။
"O မြို့က M မြို့နဲ့ မြို့နှစ်မြို့စာပဲ ဝေးတော့တယ်။ ငါတို့ အဲဒီအကွာအဝေးကို တစ်ရက်အတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်။ M မြို့ကို တန်းသွားပြီး တစ်ညလောက် နားပြီးမှ ခရီးဆက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကားမောင်းနေသော ချင်းကျွင်း က အကြံပြုသည်။
Z မြို့မှစ၍ ယခုနေရာအထိ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ခေတ္တနားရန် ဆုံးဖြတ်တိုင်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အခြေအနေမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ ထို့ကြောင့် A မြို့သို့ မရောက်မီအထိ တတ်နိုင်သမျှ အနားယူမှု နည်းနိုင်သမျှ နည်းစေချင်သည်။
"ငါ ချင်းကျွင်း ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူတယ်။ အဓိကလမ်းမကြီးတွေပေါ်က စစ်ဆေးရေးဂိတ်တိုင်းမှာ ကားတွေ ပိတ်ဆို့နေတာပဲ။ လမ်းခွဲတွေကနေ သွားရတဲ့အတွက် ခရီးတာက နှစ်ဆတောင် ရှည်သွားပြီ။ အခုဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့အတွက် A မြို့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးရောက်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ M မြို့မှာ တစ်ညတော့ နားကြမယ်။ P မြို့မှာ လုံခြုံရေးဇုန် ရှိပေမဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ G မြို့နဲ့ အရမ်းနီးလွန်းတယ်။ M မြို့ကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ E မြို့ကို တန်းဖြတ်သွားပြီး အဆင်ပြေရင် အဓိကလမ်းမကြီးအတိုင်း A မြို့အထိ တန်းမောင်းသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မှတ်ချက်ပေးသည်။
A မြို့ရှိ စစ်ဌာနချုပ်နှင့် အဆက်အသွယ် ရထားပြီးဖြစ်သဖြင့် A၊ B၊ C၊ D နှင့် E မြို့ငါးမြို့သည် ပူးပေါင်းကာ ဘီလူးများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကို တည်ထောင်ထားကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ သူတို့သည် အမှိုက်ကောက်သူများနှင့် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များကို လုံခြုံရေးဇုန်ပြင်ပသို့ အခါအားလျော်စွာ စေလွှတ်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် E မြို့သို့ ရောက်သောအခါ အဓိကလမ်းမကြီးများမှာ ခရီးသွားရန် လုံခြုံနေလိမ့်မည်။ လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်သွားပါက A မြို့သို့ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်သည်။
သဘောတူညီမှု ရသွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ စာအုပ်ဟောင်းကို ထုတ်ကာ ပြန်ဖတ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကားအတွင်းရှိ လက်နက်မျိုးစုံကို ပြင်ဆင်နေပြီး လီချင်း ကမူ မုန့်စားပြီးနောက် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ကွေးအိပ်နေသည်။
~~~
ကားအရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းထောင်းထသွားသည်။ အပေါ်မှ ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးမှာလည်း အလျှော့မပေးဘဲ မြေပြင်ကို အပူဓာတ်များ ပေးစွမ်းနေသဖြင့် အပြင်ဘက်လေထုမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှသည်။ ကုန်လွန်သွားသော တစ်ရက်စီတိုင်းသည် အသက်မရှိသော သတ္တဝါများကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုသန်မာလာစေသည်။ သို့သော် ဤကန္တာရကဲ့သို့သော တောအုပ်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော ဇွန်ဘီများအတွက်မူ ဤပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်မှာ ကြောက်စရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ခြောက်သွေ့တွန့်လိမ်နေပြီး အရေပြားများမှာ အရိုးများပေါ်တွင် ကွဲအက်နေသည်။ ရွှံ့ရောင်သန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ကို ငေးစိုက်ကြည့်ကာ လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများ မြည်ဟည်းနေသည်။ ယခင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤမမ်မီကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
"ဇွန်လရဲ့ နေပူကတော့... တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်!"
အတွင်းခံအင်္ကျီတစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘက်ထရီဖြင့် လည်သော ပန်ကာလေးကို ကိုင်ထားသည့် လီချင်း မှာ ချွေးဒီးဒီးကျနေသည်။ သူသည် ပန်ကာကို ဖွင့်ရမလား၊ ကားပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ရမလားဆိုသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ပန်ကာကို ဖွင့်လိုက်လျှင် ပူနွေးသောလေများသာ တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပြန်လျှင်လည်း အေးမြသောလေကို ရမည်မှန်သော်လည်း ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့ဆိုးများ ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေရသည်။
ဤအော်ဖရုတ်ကားတွင် လေအေးပေးစက် ပါရှိသော်လည်း ကားမောင်းရသည်မှာ ဆီအလွန်စားသည်။ လေအေးပေးစက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါက ဆီကုန်နှုန်း ပိုမြန်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကားရပ်နားချိန်မှသာ လေအေးပေးစက်ကို နှစ်နာရီကြာ ဖွင့်လှစ်ပြီး ကားအတွင်းပိုင်းကို အေးမြစေရန်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အိပ်စက်ရလွယ်ကူစေရန်အတွက် လူအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ ထိုအချိန်မှလွဲ၍ လေအေးပေးစက်ကို ပိတ်ထားလေ့ရှိသည်။
"ဒီလောက်နဲ့ ခဏပါပဲ၊ နောက်တော့ ပူတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ ကားပေါ်ရှိ ကျန်လူသုံးယောက်မှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေကြသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်အတွင်းခံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်များကို ရာဘာကြိုးဖြင့် စုစည်းကာ မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသောကြောင့် သူ့ထံမှ လန်းဆန်းအေးမြသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ဘာလို့ ခဏပဲ ပူမှာလဲ။ ယွမ် လေးရေ၊ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်းပါ၊ မင်းဘက်မှာ လေအေးပေးစက်ကို ခိုးဖွင့်ထားတာလား။ အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ် ရယ်၊ ချင်းကျွင်း ရယ်၊ ငါရယ်ကတော့ ချွေးတွေ ရွှဲနေတာပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ချွေးတစက်မှတောင် မထွက်တာလဲ" ဟု ချွေးတစ်စက်မျှမရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီချင်း မှာ အားကျလွန်း၍ မနေနိုင်တော့ပေ။
"ကျွန်တော် သုံးရက်လောက်ကပဲ အဆင့်သုံးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လို့ပါ။ အတွင်းအားတွေ တိုးပွားလာတဲ့အတွက် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အပူချိန်ကို ထိန်းညှိနိုင်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် အပြင်ဘက်က ဘယ်လောက်ပဲ ပူပူ ကျွန်တော့်ကို သိပ်ပြီး မထိခိုက်တော့ဘူး" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ဖြေလိုက်ရင်း လက်ချောင်းများကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အသားမကျသေးသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငုပ်လျှိုးနေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ တရားမှတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိကြောင်း ကားပေါ်ရှိလူတိုင်း သိကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က လီချင်း အလွန်ပျင်းနေသည့်အချိန်တွင် သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို တရားမှတ်နည်း သင်ပေးရန် တောင်းဆိုဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်အားနည်းပြီး စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် မိနစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် လက်ချောင်းများဖြင့် နံပါတ်စဉ်ရေတွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီချင်း ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပြန်လည်နိုးကြားလာသည်။
"ယွမ် လေး၊ မင်းကျင့်နေတဲ့ ပညာရပ်က ကံကြမ္မာဟောတဲ့ ပညာတွေပါ ပါနေတာလား။ ငါအရင်က လမ်းဘေးမှာ နေကာမျက်မှန်အမည်းကြီး တပ်ထားတဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက် ကံကြမ္မာဟောနေတာ မြင်ဖူးတယ်။ မင်းအခု ဘာတွေ ရေတွက်နေတာလဲ"
"ကျွန်တော်ကျင့်နေတဲ့ ပညာရပ်မှာ လက်ဖဝါးကြည့်ပြီး ကံကြမ္မာဟောတဲ့ ပညာတွေ မပါပါဘူး။ ဒါကတော့ အဘွား ကျိုးရှင်းဖုန်း ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ထဲက သင်ယူထားတာပါ။ နောက်နှစ်နာရီလောက်နေရင် မိုးရွာလိမ့်မယ်လို့ တွက်ချက်မိတာပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါမယုံဘူး" ဟု လီချင်း က နောက်ခန်းတွင် နားထောင်ကောင်းအောင် ထိုင်နေရာမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်းကျွင်း ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်ပြီး ပန်ကာကို အတူတူ သုံးစွဲနေသည်။
တကယ်ကို ပူလိုက်တာ။
လီချင်း ၏ မယုံကြည်သည့် အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပန်းသီးနီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းသီးကို ကားမောင်းနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။
အေးမြသော ပန်းသီးကို ကိုက်စားလိုက်ရာ အရည်ရွှမ်းသော အသားဓာတ်များက ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မွှေးကြိုင်သော အနံ့မှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ "ဒီပန်းသီးက ထူးခြားပုံပဲ၊ အရင်စားဖူးတဲ့ ပန်းသီးတွေနဲ့ အရသာ လုံးဝမတူဘူး" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်ကိုက်ထပ်စားချင်သည့်အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကြိုက်နှစ်သက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။ "ဒီပန်းသီးက သစ်ပင်ဝိဉာည် လေးကို စမ်းရေအိုင်က ရေနဲ့ ရေလောင်းခိုင်းထားတဲ့ သစ်ပင်ကပါ။ အစ်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်ကျရင် ကျန်တဲ့ အသီးအရွက်တွေကိုလည်း စမ်းရေနဲ့ပဲ ရေလောင်းခိုင်းလိုက်မယ်"
သူသည် အဆင့်တက်လှမ်းပြီးနောက် နေရာလွတ် (Dimension) ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် စမ်းချောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး စိုက်ခင်းများကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စိုက်ခင်းအတွက် ရေကို ထိုစမ်းချောင်းမှပဲ ယူလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း အပင်တစ်ပင်ကို စမ်းရေသန့်ဖြင့် ရေလောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ထိုစဉ်က ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်၍ လုပ်မိခြင်းဖြစ်သည်။
"မင်းပေးတာမှန်သမျှ ငါစားမှာပါ" ဟု ပြောရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ပန်းသီးအနည်းငယ်ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ကို ပေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးအုံ့လာပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများ အနည်းငယ် လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ မိုးသက်မုန်တိုင်းမှာ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။