လတ်ဆတ်သော သွေးနီရောင်တို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ မီးလောင်ထားသည့် အဝတ်အစားများနှင့် အရေပြားပေါ်ရှိ အမည်းစက်များကြောင့် ထိုမာနကြီးသောလူမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ရစရာမရှိအောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာလည်း ရှုံ့တွသွားကာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း ဒါကို မှတ်ထားလိုက်။ ငါ့ဆီက ရှိသမျှအရာအားလုံးကို မင်း လုယူသွားခဲ့တာ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်း အကြွေးတွေကို အကုန်ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်ဆိုတာ ငါသေချာပေါက် လုပ်ပြမယ်! မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ထွက်ပြေးပါစေ၊ သေချင်လောက်အောင်ထိ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ အခက်တွေ့နေရအောင် ငါလုပ်ပြမယ်! သွားကြမယ်!!"
ဒေါသတကြီး နောက်ဆုံးအော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ရောက်လာစဉ်ကအတိုင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထရပ်ကားများနှင့် ဟမ်မာကားများမှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်းမှ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တာယာရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ တိုက်ပွဲငယ်လေး၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ဒဏ်ရာရသူအချို့ကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရာအားလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက်မူ ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ မျက်နှာတွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးကြောင်းနှစ်ခု စီးကျနေသည်။ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များမှာလည်း ပြဲစုတ်နေပြီး သူသည် ဤမျှလောက် အခြေအနေဆိုးဝါးသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆယ်ကီလိုဂရမ်ကျော်ရှိသည့် တူကြီးမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး ထိပ်ပိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေကာ သွေးအိုင်တစ်ခုက ဝိုင်းရံထားသည်။ တိုက်ပွဲကြောင့် အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွနေသည်မှလွဲ၍ လောင်ကျန့်ရယ် တွင် ထင်ရှားသည့် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ထိုလူမိုက်များ ထွက်သွားသည်နှင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးက ဟိုကိုင်ယွမ် သာ ဖြစ်သည်။ စစ်သားဖြစ်သူသည် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ၏ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
"Little ယွမ်။"
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က အကြည့်တို့ မှေးမှိန်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသာအယာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ကျိုးရှင်းဖုန်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ အကဲခတ်ကောင်းသူများပီပီ ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။ ဤနေရာမှာ ဘေးကင်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ယခု သူတို့၏ ဦးစားပေးမှာ ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန်ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကျောင်း၏ အနည်းငယ် လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်ကာ ပွေ့ဖက်ထားသူကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထိုသူမှာ အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ရှေ့ကိုသာ ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းစိတ်ထဲမှာ အလေးအပင်မထားပါနဲ့။ ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ဖြစ်တယ်မလား?" သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့နေပြီး မိမိချစ်ရသူကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး စတင်တွေ့ဆုံပြီး အဖော်ဖြစ်လာကတည်းက ထိုတစ်ခါ ဤကလေးငယ် ငိုယိုခဲ့သည်မှလွဲလျှင် သူ (HZY) တွေ့ခဲ့သမျှ အခြေအနေတိုင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးကာ ယုတ္တိရှိပြီး ယုံကြည်အားကိုးရသူ ဖြစ်သည်။ အရင်တိုက်ပွဲတွင် သူ အလုပ်များနေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် အခြေအနေတိုင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိနေသည်။ ထိုခြေကျိုးသူနှင့် ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားဝိုင်းကိုလည်း လောင်ကျန့်ရယ် အကုန်ကြားခဲ့ရသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ၏လက်များကို လူကြီးဖြစ်သူ၏ ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ထိုခိုင်မာသည့် ရင်ခွင်ထဲတွင် အသာမှီချလိုက်သည်။ ခါးသီးသည့် အပြုံးတစ်ခု သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။
"ဟဲဟဲ၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အရာအားလုံး လုယူသွားတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အမေဆုံးပြီး သုံးရက်အကြာမှာပဲ အဖေက သူ့နဲ့ သူ့အမေကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တာ။ သူတို့ အိမ်ထဲဝင်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး အဖေက ကျွန်တော့်ကို မမြင်သလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ လစဉ်ကြေးပေးတာကလွဲရင် အဖေက ဒီလိုသားမျိုး မရှိခဲ့သလိုပါပဲ။ ဟိုမိသားစု ထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော် အိမ်ကနေထွက်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် နေမကောင်းဖြစ်တော့လည်း ဘယ်သူမှ စိတ်မပူခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်တော့်မိသားစုကို လုယူသွားတာ သူတို့ပါ။ အမေဆုံးသွားပြီးနောက် အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို လုယူသွားတာ သူတို့ပါ။ အဖေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကတော့... ကျွန်တော် ရသင့်ရထိုက်တာကိုပဲ ယူခဲ့တာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အရာအားလုံး လုယူသွားတယ်တဲ့လေ။ ကျွန်တော်က သူ့ဆီကနေ ဘာကိုများ လုယူခဲ့မိလို့လဲ?!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြောင်းစုံကို ပြောပြနေသည့် ပေါ့ပါးသော ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များနှင့် သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတိတ်က အကြောင်းအရာများအတွက် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ သူ့ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဘေးမှာ ငါ အမြဲရှိနေမယ်။ မင်းပိုင်တဲ့အရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုယူခွင့် ငါလုံးဝ မပေးဘူး။ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မငိုစေရဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ မထိန်းနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ငါ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပုန်းပြီး အကုန်ထုတ်ပြောလိုက်ပါ"
"မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်တော်က ကလေးမှ မဟုတ်တာ... စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေရုံလေးပါ" လောင်ကျန့်ရယ် ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
"ဒါဆို အခု အကုန်ထုတ်ပြောပြီးသွားတော့ စိတ်ထဲမှာ အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေသေးလား?" လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံမှန်အမူအရာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် သူ တကယ် အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ပူပန်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အင်း၊ အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ပြန်သွားရအောင်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ငါ့မေးခွန်းတွေကိုလည်း ကောင်းကောင်း ဖြေပေးဖို့ လိုမယ်နော်" လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ဆီသို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလူက မင်းကို Huo. Zai. ယွမ် လို့ ခေါ်တာ ငါ ကြားလိုက်တယ်။ ချစ်ရသူရေ၊ မင်းက ဘယ်တုန်းက နာမည်ပြောင်းလိုက်တာလဲ? ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ?"
သူ့ကို လိမ်ညာပြီး အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်မိသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်တို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဤအချက်ကို သူ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းအဖြစ် မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တကယ်ပင် သူ (LZY) က စကားဝိုင်းကို ကြားသွားခဲ့တာပဲ။
"ကျွန်တော် အမှတ်တမဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..." စစ်သားဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမူအရာမှာ သူ အလွန်ရှားပါးစွာသာ ပြသလေ့ရှိပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရှေ့တွင်သာ ပေါ်လာတတ်သည့် အမူအရာဖြစ်သည်။
အခုတော့ အကုန် ပေါ်သွားပြီဖြစ်၍ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။ အနာဂတ်တွင် သူ့ကို မှတ်မိမည့်သူများနှင့် ထပ်တွေ့ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများနေသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ လိမ်ညာမှုများ ထပ်မတိုးလာစေရန်အတွက် သူ အကုန်လုံးကို ရှင်းပြလိုက်တော့မည်။ ထို့အပြင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် မတွေ့ရသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မခက်ခဲနိုင်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာလေးကို မြင်ရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် ပြုံးစစ ဖြစ်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို အသာနမ်းလိုက်မိသည်။ သူ ပွေ့ဖက်ထားသည့်သူမှာ သူ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့ရသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ဤအချက်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသလို ဝမ်းသာပီတိလည်း ဖြစ်စေသည်။
"စစ်တပ်က ထုတ်တဲ့ ဖမ်းဝရမ်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ပိတ်လှောင်ထားတာ။ အရင်ဆုံး မင်းနဲ့တွေ့ပြီး မင်းက စစ်သားတစ်ယောက်မှန်း သိရတော့ ကျွန်တော် သတိထားမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလေ၊ ဒါနဲ့ပဲ နာမည်အတု ပေးလိုက်တာ"
ဟိုကိုင်ယွမ် "လက်ချက်" ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် နောင်တရသည့် အသံဖြင့် အသာရယ်လိုက်မိသည်။
"Little ယွမ်၊ ငါ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ ငါ ပြောပြီးရင် ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့နော်" ယခုအချိန်တွင် သူ၏ရင်ထဲမှာ နံရံတစ်ခုကို တိုက်မိလိုက်သလို ခံစားနေရသည်။
သူ၏ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို ကြည့်ဦး။ သူ၏ Little ယွမ် ကို အထောက်အထား ဖုံးကွယ်ထားရအောင် လုပ်မိသည်မှာ သူ့အမှားသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်ကတည်းက သူ့ကံကြမ္မာပါသူကို မရှာတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် သူသာ အပြစ်ရှိသည်။
"ဘာပြောမလို့လဲ?" ဟိုကိုင်ယွမ် က စိတ်မပါ့တပါ မေးလိုက်သည်။ ထိုဖမ်းဝရမ်းနှင့် သူ့နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူအကြောင်း တွေးမိတိုင်း သူ့ရင်ထဲတွင် စိတ်တိုမှုများသာ ပိတ်လှောင်နေသည်။
"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်း ကျိန်ဆဲနေတဲ့ 'လူယုတ်မာ' ဆိုတာ တခြားသူမဟုတ်ဘူး၊ ငါပဲ။ အဲ့ဒီဖမ်းဝရမ်းကို ထုတ်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်ဝဘ်ဆိုက်မှာ တင်ခဲ့တာလည်း ငါပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားရပ်သွားသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အံ့အားသင့်သွားသည့် မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
တစ်သက်တာလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် သည် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်မျိုးနှင့် ကြုံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အပြစ်ရှိသလိုလိုဖြင့် ကျုံ့ဝင်နေသည်။ အကယ်၍ A မြို့မှ သူ့၏ စိတ်ဒဏ်ရာရပြီး ဖိနှိပ်ခံနေရသော လက်အောက်ငယ်သားများသာ သူတို့၏ နတ်ဆိုးကပ္ပတိန် တစ်ယောက် ယခုလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပါက သူတို့၏ မေးရိုးများပင် ပြုတ်ကျသွားလောက်သည်။
"မင်း... မင်း... မင်း..." ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။ ထိုတုန်ယင်မှုမှာ အံ့အားသင့်ခြင်းကြောင့်လား၊ ဒေါသထွက်ခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေ။
"ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ဒေါသထွက်ပြီး ထွက်သွားကာ သူ့ကို လုံးဝ အသိအမှတ်မပြုတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ချစ်ရသူကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အခြေအနေများမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားလေပြီ။ ယခုအခါတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ကသာ အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာမျိုးဖြင့် ဖြစ်နေသည်။
"ပြောလေ၊ ငါ နားထောင်နေတယ်" ဟု အသံမာမာဖြင့် ဆိုကာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် Z မြို့ကို လာခဲ့တာက ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့ရဲ့ 'ကံကြမ္မာပါသူ' ကို ရှာခိုင်းလို့။ အဲ့ဒီလူရဲ့ နာမည်က 'ဟိုကိုင်ယွမ်' တဲ့" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ဤကဲ့သို့ အဖြေမျိုးကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် လူကြီးဖြစ်သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် အစကတည်းက စိတ်မပါခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းကလည်း ရှောင်တိမ်းတာ အရမ်းတော်တယ်။ ဒါနဲ့ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို မင်းကို ရှာခိုင်းတာနဲ့ပဲ စစ်တပ်ဝဘ်ဆိုက်မှာ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် မင်းကို ချစ်မိသွားတယ်။ X မြို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်မှာရှိတဲ့ အဘိုးနဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် 'ကံကြမ္မာပါသူ' မလိုဘူး။ မင်းနဲ့သာ အတူတူရှိနေမယ်ဆိုရင် သေရမှာတောင် မကြောက်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် ပြောသမျှကို နားထောင်လေလေ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားလေလေ ဖြစ်သည်။ ထိုသူ ပြောစကားဆုံးပြီး တောင်းပန်စကားပါ ဆိုလိုက်သည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကိုယ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို မသေစေချင်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ဟောကိန်းကို ငါ ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ငါ မသေဘူး။ ငါ Little ယွမ် နဲ့ ထာဝရ အတူတူ နေသွားချင်တယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆက်လက် ပွေ့ဖက်ထားကာ ဆံပင်များကို အသာနမ်းလိုက်သည်။ "ငါ တကယ်ကို မိုက်မဲတာ။ ငါ အချိန်အတော်ကြာ ရှာနေခဲ့တဲ့သူက ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေတာကိုမှ မသိခဲ့ဘူး"
"မင်း ခံသင့်တာပေါ့။ အဲ့ဒီဖမ်းဝရမ်းသာ မထုတ်ခဲ့ရင် ငါ ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးစရာ မလိုဘူး။ မင်းကြောင့်ပဲ ငါ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ ပုန်းနေခဲ့ရတာ။ ငါက ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်မှန်း မင်းသိသွားရင် ငါတို့ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲလို့တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရသေးတယ်" အဲ့ဒီ ဖမ်းဝရမ်း တစ်စောင်တည်းကြောင့် သူ ကြုံခဲ့ရသမျှ ဒုက္ခတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
"အဲ့ဒါက 'ဖမ်းဝရမ်း' မဟုတ်ဘူး၊ 'လိုက်ရှာဝရမ်း' ဖြစ်ရမှာ" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြင်ပြောလိုက်ပြီး လူငယ်လေး၏ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ကာ ထိုနူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီအရာက ငါ့ကို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာပဲ"
"အနာဂတ်မှာ မင်းက စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာမှာ။ မင်းကို ဒုက္ခပေးရဲတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ သတ်ပစ်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လူမိုက်ဆန်ဆန် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်ပေါ်လာသည်။
စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ဇနီး ဟု အခေါ်ခံရသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် သဘောမကျပေ။ ထိုမျက်နှာပြောင်တိုက်နေသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ဇနီး မဟုတ်ဘူး။ စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ခင်ပွန်း ဖြစ်ရမှာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ ချစ်ရသူရေ။ 'စစ်တပ်အရာရှိကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ခင်ပွန်း' ပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် က အငြင်းပွားမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ အကယ်၍သာ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက သူတို့မှာ "သူ့ပခုံးပေါ်က ကြယ်တွေက သခင်ကြီးကို မျက်စိကန်းသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ! ဒီလူကတော့ အတုပဲ၊ နတ်ဆိုးဘုရင် မဟုတ်ဘူး!" ဟု အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
သူတို့ကြားရှိ ကိစ္စရပ်များ အားလုံး ပွင့်လင်းသွားသည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ လက်ချင်းတွဲကာ ကျိုးရှင်းဖုန်း နှင့် အခြားသူများကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
S မြို့တွင် ဆက်နေရန်မှာ မလုံခြုံတော့ပေ။