ဗုန်း - !
ကျောင်းတံခါးပေါက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းအတွင်းရှိသူများ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်မီ ယာဉ်တန်းတစ်ခု၏ အင်ဂျင်သံဟိန်းဟောက်သံများ နီးကပ်လာသည်။ ယာဉ်တန်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဟမ်မာ (Hummer) ကားတစ်စီးပါလာပြီး နောက်မှ အလုပ်သမားတင်ကားကြီး နှစ်စီးက လိုက်ပါလာကာ ၎င်းတို့ထဲတွင် လက်နက်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူဆယ်ယောက်ကျော် ပါဝင်သည်။
ယာဉ်တန်းသည် လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဟမ်မာကားပေါ်မှ ကြမ်းတမ်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဆင်းလာပြီး လက်တွင် သံတူကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ အရေပြားညိုမည်းနေပြီး ပါးစပ်တွင် ဆေးပေါ့လိပ်ကို ကိုက်ထားကာ လည်ပင်းတွင် ရွှေဆွဲကြိုးများ၊ လက်ချောင်းများတွင် ရွှေလက်စွပ်များဖြင့် ထိုလူသည် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းသောပုံစံ ပေါက်နေသည်။
"တောက်၊ တောက်၊ တောက်။ ရန်သူချင်း လမ်းကျဉ်းမှာ ဆုံကြတာပဲ။ ဟေ့၊ ငါ ဘယ်သူ့ကို မြင်နေရလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး!" အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟမ်မာကား၏ ခရီးသည်တင်ခုံဘက်မှ တံခါးပွင့်လာပြီး ပိန်သွယ်သည့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာကာ ခြေတစ်ဖက်ကို ဆွဲ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူ နီးကပ်လာသည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့စဉ်က သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထိုလူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် S မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကျိုးဟွေကျောင်း နှင့် ဆုံကောင်းဆုံနိုင်မည်ဟု တွေးထားသော်လည်း ဤလူနှင့် ပြန်ဆုံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှုက လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်က ဖြစ်သင့်သည်ထက် စော၍ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သေဆုံးသွားရမည့်သူမှာ ယခု သူ၏ရှေ့တွင် အသက်ရှင်လျက် ရပ်တည်နေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ့ကို မြင်တော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့အားသင့်နေရတာလဲ? ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ငါသေသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ကျိုးနေတဲ့ခြေထောက်ကြောင့်လား? ဒါမှမဟုတ် မျက်စိတစ်ဖက် ကန်းနေတာကြောင့်လား?" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုလူက ရယ်မောလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ရယ်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။
ထိုသူကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပါပဲ၊ ခင်ဗျားကို ဒီမှာတွေ့ရလို့ ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးလို့ရမလား? ဒီမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ ကလေးတွေ၊ အမျိုးသားတွေ၊ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူ နှစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်။ သူတို့ကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်စရာမလိုဘူးလေ။"
"အို၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးက ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာကိုး။ ကျွန်တော့်အမေက အစ်ကို့ကို တကယ်လွမ်းနေတာ၊ ဒါကြောင့် အစ်ကို မြို့ထဲမှာ ကားမောင်းသွားနေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် အစ်ကို့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက လူအချို့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ အစ်ကို့ကို ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ဖို့လေ။" စကားပြောရင်း ထိုခြေထောက်မသန်သော လူငယ်သည် သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ထားသည့် ကြိမ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့အမေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထိုလူငယ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ထွက်သွားတော့။"
"ယွမ် လေး။" ဟိုကိုင်ယွမ် သေနတ်မြှောက်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း သူ၏သေနတ်ကို အခြားကြီးမားသော လူစိမ်းထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
"ဒီလူတွေ ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် အကုန်လုံး ရှင်းပြမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောပြီးနောက် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်သည် မေးခွန်းထုတ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အလုပ်သမားကားများပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် လက်နက်ကိုင်လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမိုက်များက ပုခုံးများလှုပ်ကာ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
တစ်ဖက်လူတွင် လူအင်အား ပိုများသော်လည်း မည်သူမျှ သေနတ်မပါရှိပေ။ သူတို့လက်ထဲတွင် သေနတ်ရှိနေသည့်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
"ဟေ့၊ ဒီမှာ သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့သူတွေ အတော်များများ ရှိနေပါလား။ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ကို ဒီဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံစေဖို့အတွက် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးရတော့မယ် ထင်တယ်!" သူ၏ ကျန်နေသည့် မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကန်းနေသည့် မျက်လုံးပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ တွန့်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလူငယ်သည် ကြိမ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
ဘန်း!
ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ထွက်သွားသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ပုံက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထိုလူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် မောက်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ကြိမ်လုံးမှာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ထိမှန်တော့မည့် ကျည်ဆန်သည် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျည်ဆန်သည် တင်ကျီးဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး လူငယ်က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်သောအခါ ကြိမ်လုံးမှာ သူ၏ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
"ယွမ် လေး၊ သတိထား!" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆွဲယူကာ ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာသော ကြိမ်လုံးမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ကြိမ်လုံး၏ အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကွန်ကရစ်မြေပြင်ပင် ကွဲအက်သွားသည်!
ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း!
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်းကျွင်း က ကျည်သုံးတောင့် ဆက်တိုက် ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် အရင်ကအတိုင်းပင် ကျည်ဆန်များသည် ပစ်မှတ်ကို မထိမီမှာပင် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
"အရူးတွေ! ပစ္စတိုသေနတ်လောက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? အားလုံးပဲ၊ သွားကြစမ်း! တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်လိုက်!" ထိုလူငယ်သည် သူ၏နောက်လိုက်များကို အမိန့်ပေးပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီလူကို ငါ့ဆီ ခေါ်ခဲ့!"
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ငြိမ်းချမ်းနေသော ကျောင်းဝင်းသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုလူငယ်၏ ပွင့်လင်းသော စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူတွင် ကျည်ဆန်ကို တားဆီးနိုင်သော မည်သည့်စွမ်းအားမျိုး ရှိသည်ကို မသိသော်လည်း ပစ္စတိုသေနတ်များ အသုံးမဝင်တော့ပါက သူ လက်သီးကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ လက်ဝှေ့ထိုးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဘေးတွင် ကြာရှည်စွာ နေခဲ့ရပြီး ယခင်က ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူခဲ့ဖူးသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဝှေ့ယမ်းလာသော ကြိမ်လုံးကို လျှင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။ လက်သီးမှာ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ကျောင်းအတွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် အမျိုးသမီးများနှင့် ကျောင်းသူများက အများစုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက်ကိုင်လူအုပ်ကြီး ပြေးဝင်လာသောအခါ သူတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းတွင် သူတို့သည် ဇွန်ဘီများထက် လူသားချင်းချင်းကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သို့သော် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်သူများက မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်နက်ဖြစ်နိုင်သည့် အရာမှန်သမျှကို ကောက်ကိုင်ကာ ရန်သူများကို ခုခံကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တိုက်ခိုက်နေသည့် လူငယ်အတွက် သေနတ်က အသုံးမဝင်သော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ မဟုတ်ပေ။ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူမိုက်အချို့ လဲကျသွားသည်။ အရိပ်တစ်ခုသည် လူအုပ်ကြားသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပြေးဝင်လာသော လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ အားပြင်းသော လက်သီးချက်တစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက်၏ မေးရိုးကို ထိမှန်သွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားသည်။ ပိန်သွယ်သော ခြေထောက်များဖြင့် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ကန်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဓားကိုပါ လုယူလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး!" လောင်ကျန့်ရယ် က အော်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ဆီမှ လုယူလိုက်သော ဓားကို ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိရာသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်သည့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဓား၏ အရောင်လက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မြေပြင်မှ အားယူ၍ ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြိမ်လုံးက ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
"မင်းအတွက် ဘာတစ်ခုမှ လွယ်ကူချောမွေ့သွားအောင် ငါခွင့်မပြုဘူး။ ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ဒီနေ့တော့ မင်းအတွက် အကုန်လုံးကို ငါပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်။ မင်းသာမရှိရင် ငါ ဒီလိုဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!" ထိုခြေထောက်မသန်သော လူငယ်၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ယုတ်မာနေပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ "မျက်လုံးတစ်လုံးနဲ့ ခြေထောက်တစ်ချောင်းပေးပြီး ငါရလာတဲ့ ဒီမဟာစွမ်းအားကို မင်းကိုယ်တိုင် မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်စေရမယ်! ဟားဟားဟား"
ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လေထုထဲတွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းတစ်ချက်သည် သူရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် သွေးစက်နီနီများ လွင့်စဉ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာ၊ ပခုံးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတို့တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးများ ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် နောက်ထပ် စွမ်းအင်လုံးကြီးတစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ လွင့်စင်သွားရသည်။
"ယွမ် လေး!"
တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အခြေအနေကို အမြဲမျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် သူ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ထံမှ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ အလွန်ပင် ကယ်တင်ချင်နေပါသော်လည်း သူ၏ချစ်ရသူထံသို့ အရောက်သွား၍ မရပေ။ အကြောင်းမှာ...
အလွန်လေးလံသော တူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဘီလူးတစ်ကောင်လို လူကြီးတစ်ယောက်သည် ထိုတူဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် အားကုန်ထုချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လှမ်းအော်နေရင်းပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သဖြင့် တူသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို မထိဘဲ ကွန်ကရစ်မြေပြင်ကိုသာ ရိုက်ခွဲသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုတူချက်သာ ထိမှန်ခဲ့ပါက သေသည်ဖြစ်စေ၊ မသေသည်ဖြစ်စေ တစ်သက်လုံး အိပ်ရာထဲလဲသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေချိန်၌ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အကယ်၍ အခြားသူသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက အံ့အားသင့်သွားကြမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သူသည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး ပါးပြင်တွင် သွေးစက်အနည်းငယ်ရှိကာ အဝတ်အစားများ ပျက်စီးနေသည်မှလွဲ၍ သူသည် ဘေးကင်းပုံရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မြေခွေးပိုးကောင်နှင့် ဆင်တူသော ထိုတူကိုင်ထားသည့် လူကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ဒီကောင်ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်နိုင်လေ၊ သူ၏ ယွမ် လေးဘေးသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားနိုင်လေ ဖြစ်လိမ့်မည်!
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းမှာလည်း ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဟားဟားဟား၊ ဒီနေ့တော့ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့နေ့ပဲ! တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလို့ လူတွေတောင် မနာလိုဖြစ်သွားနိုင်တယ်!"
"ဟို... ကျား... ပေါင်။ မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို တကယ်ပဲ ဆွပေးလိုက်ပြီ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်သည်နှင့် အရည်အသွေးမြင့် တာလီစမန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"လာလေ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ငါကြည့်လိုက်ဦးမယ်! ငါ့ထက် ပိုသာပါ့မလား?!" ဟိုကျားပေါင်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။
နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော တာလီစမန်းသည် ဟိုကျားပေါင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။
အရင်က ကျည်ဆန်များကို တားဆီးခဲ့သည့် အကာအကွယ်အတိုင်းပင် စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တာလီစမန်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မက်မွန်သားအဆောင် သည် အကာအကွယ်နှင့် တားဆီးခံရမည့်အစား အကာအကွယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဘုန်း!
ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကြောင့် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ပေါက်ကွဲအားကြောင့် ဟိုကျားပေါင်မှာ လွင့်စင်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခံ့ညားစွာ မတ်တပ်ရပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အသိစိတ်လွတ်ပြီး လဲကျနေသော ထိုလူကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ရယ်မောခြင်းမပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ငါ့ရဲ့ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ တာလီစမန်းက ဘယ်လိုအရသာရှိလဲ? ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်အတွက် စမ်းသပ်ခံပစ္စည်း ဖြစ်လာရတာ... မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်!"