ဝမ်ဘင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
မနက်စောစောတွင် ကျောင်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ပျောက်ဆုံးနေသော ကျောင်းသားကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း ဟိုတစ်စုသည်တစ်စု ဖြစ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ တံခါးပိတ်ထားသော အခန်းအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
"ညီလေး၊ အကယ်၍ ဝမ်ဘင် က တကယ်ပဲ အထဲမှာ ရှိနေရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" လှပသော အစ်မကြီးတစ်ယောက်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ညီလေး ကျိုးရှင်းဖုန်း ကော"
ဤနေရာရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုသူကိုယ်တိုင် ဇွန်ဘီကိုက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်၍ လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်ကောင်းလာပါစေကြောင်း နေ့တိုင်း ဆုတောင်းနေကြသည်။
"အစ်မကြီး ချွန်းလီ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ အထဲကို အတင်းဝင်ပြီး ဝမ်ဘင် ကို ကယ်ရမှာပေါ့" ဟု ရှင်းဖုန်းနှင့် အရွယ်တူ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ပြောသည်။
"ဒါဆို... အကယ်၍ ကို ကျိုးရှင်းဖုန်း က ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားရင်ကော... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" နောက်ထပ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်က သေးငယ်သော အသံဖြင့် မေးသည်။
"ဒါကတော့..."
ဤမေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျိုးရှင်းဖုန်း နှင့် ဝမ်ဘင် တို့ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်လိုကြသဖြင့် မည်သို့ဖြေရမှန်း မသိကြပေ။
"သူ ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေသည်။ လူအုပ်ကြီးကြားမှ လျှောက်လာရင်း သူ၏လက်ထဲမှ ပစ္စတိုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည်။
ခဏအကြာတွင် ဝမ်ဘင် နှင့် အရွယ်တူ လူငယ်တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းသားဖော်ပဲ။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူအတော်များများဟာ သူ့ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် ခံခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ မင်းက သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်နိုင်ရတာလဲ"
"ညီလေး၊ မင်း..."
လီချင်း ပြောလိုသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် က တားလိုက်သဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အခြားကျောင်းသားကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေကာ ရှေ့ကလူကို အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့သာ သဘောထားနေပုံရသည်။
"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"
"ငါ... ငါ..."
"ဒါက ကပ်ဘေးကာလပဲ။ ကပ်ဘေးဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း သိရဲ့လား" သူက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်၍ ဆက်ပြောသည်။ "လူတစ်ယောက်က ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင် သူတို့ဟာ လူသား မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းမှာ ဒါကို လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူး၊ လက်နက်ကိုင်ပြီး သတ်ပစ်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူးဆိုရင် နောက်ဆုံးသေမယ့်သူက မင်းပဲ... ငါ ရက်စက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရှင်းဖုန်းက မင်းတို့ကို လာကယ်တုန်းက သူလည်း ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပဲ။ သူနဲ့အတူ စာသင်ခဲ့ဖူးသူတွေ၊ အတူဆော့ကစားခဲ့သူတွေ၊ ပျော်ပါးခဲ့ဖူးသူတွေပေါ့... သူသာ သူတို့အပေါ် သနားစိတ်ကလေး ရှိခဲ့ရင် သူ သေသွားတာ ကြာပြီ။ ပြီးတော့... သူသာ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားပြီး သူ ကယ်တင်ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေကိုပဲ သူကိုယ်တိုင် ပြန်ကိုက်မိတယ်ဆိုရင် သူ ပျော်မယ်လို့ မင်း ထင်သလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားများသည် သူတို့ကို တွေးတောစရာ ဖြစ်သွားစေပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် စကားများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ။"
"ယွမ် လေး" လူငယ်၏ ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း သူ၏ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းမဖိအားပေးပါနဲ့။ ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"
"မလိုပါဘူး။ တံခါးဖွင့်ပေးပါ"
"ကောင်းပြီလေ" ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်သည်။ တံခါးကို အတွင်းဘက်မှ သော့ခတ်ထားသော်လည်း ဤအသေးအဖွဲကိစ္စက သူတို့အတွက် အတားအဆီး မဟုတ်ပေ။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သော့ပွင့်သွားသည့် အသံမြည်လာပြီး တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားကာ အခန်းအတွင်းမှ မှောင်မည်းနေသော မြင်ကွင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။
~~~
"ဒီကောင်..." စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လီချင်း က အဝတ်အစားတစ်ဝက်သာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရူးလို ရယ်မောနေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ဆဲဆိုလိုက်သည်။ လူတိုင်းကို ရက်အတော်ကြာ စိုးရိမ်အောင် လုပ်ထားသည့် ကောင်လေးပင်။
"အစ်ကိုကြီး ချင်းကျွင်း၊ ကိုရှင်းဖုန်းက... တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တော့တာလား" ဝမ်ဘင် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချင်းကျွင်း နှင့် ရှင်းဖုန်းကို အလှည့်ကျ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသော အနက်ရောင်သွေးများ စွန်းထင်းနေသည့် ပတ်တီးစများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ်ထားသည်။ ချင်းကျွင်း သည် လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ဖြင့် ကျောင်းသား၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။
သွေးထွက်ခြင်းမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာ၏ အနားသတ်တွင် အသားပုပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဒဏ်ရာသည် ပြန်ကောင်းလာသည့် လက္ခဏာများပင် ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းစပြုနေပြီ၊ ရှင်းဖုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အသွင်ပြောင်းလဲမယ့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ပြဿနာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ပတ်တီးအသစ်တစ်လိပ်ကို ယူ၍ ဒဏ်ရာကို ပြန်စည်းပေးရင်း ချင်းကျွင်း က ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ အနားယူဖို့ အများကြီး လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေ မလုပ်ပါနဲ့ဦး"
"ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... အတူတူ အိပ်နေကြတာပါ" ချင်းကျွင်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဘင် မှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး သန့်ရှင်းသော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ယူ၍ ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို ငါ ဇွန်ဘီ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ကျိုးရှင်းဖုန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အသစ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင်တော့ မဖြစ်တော့ပါဘူး" ချင်းကျွင်း က အတည်ပြုပေးသည်။
"ဟေး... အချစ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲဟေ့!" သူက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဝမ်ဘင် ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသော ညီလေး၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ပြန်၍ နီရဲသွားပြန်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်သွားပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ညစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဖြစ်နေရတာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ လုပ်ရပ်များကို သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ နားလည်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးရှင်းဖုန်း သည် ဗီဇပြောင်း ဇွန်ဘီ၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ရောဂါကူးစက်မှုနှင့် အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ရေကန်ထဲမှ ရေကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အံ့အားသင့်စွာပင် ထိုရေသည် အသားပုပ်နှုန်းကို နှေးကွေးစေပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲမှုကိုပါ နှေးကွေးသွားစေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လောင်ကျန့်ရယ် က "သူ့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ သေနေတဲ့မြင်းကို ဆေးတိုက်ကြည့်သလိုမျိုးပဲ စမ်းကြည့်လိုက်ပါတော့" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြေပျောက်သွားသည်။ သူ စတင်ကျင့်ကြံစဉ်က စမ်းရေတစ်ဝက်ခွက် သောက်ခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူ၏ တာအိုစာလုံးများအတွက် ထိုရေကို မှင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း ပြန်တွေးမိသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသော ဤရေကို ကူးစက်ခံထားရသည့် ကျိုးရှင်းဖုန်း ကို တိုက်ကျွေးလိုက်လျှင် သူ မျှော်လင့်ထားသည့် ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာမည်လော။
ထို့ကြောင့် နောက်ရက်များတွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအတွက် အစားအစာ ပို့ပေးသည့်အခါတိုင်း စမ်းရေတစ်ခွက်ကို ဗန်းပေါ်တွင် ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဒဏ်ရာကို ပုပ်သိုးစေသည့် အရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရောဂါပိုးများလည်း ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ စမ်းရေသည် သူငယ်ချင်း၏ အသက်ကို တကယ်ပင် ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
"စမ်းသပ်ချက်က အောင်မြင်ပေမဲ့... တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ၊ ဘာမှန်းတော့ သေချာ မသိဘူး" လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရောင်ဖျော့သော ခရမ်းရောင် ကျောက်တုံးလေးပါသည့် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ထိုကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဤကျောက်တုံးမှာ ထိုသေးငယ်သော ဘီလူးကို မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် ဆေးရုံတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ကောက်ယူရရှိခဲ့သည့် ကျောက်တုံးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ၎င်းသည် အခြားကျောက်တုံးများနှင့် မတူညီကြောင်း သိသာပြီး အထူးသဖြင့် အတွင်းတွင် လည်ပတ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သူ ခံစားမိနေသည်။
သူ့လက်ထဲက ပုလင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ကို လက်သွယ်သွယ်လေးတွေ ရောက်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ်သာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကိုက်ခိုင်းလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ စမ်းရေကို သောက်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကိုယ်သာ ဇွန်ဘီမဖြစ်လာဘူးဆိုရင် ဒီရေမှာ ကူးစက်မှုကို တားဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပေါ့"
"မပြောပါနဲ့တော့" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလေ။ မင်း စိတ်ညစ်နေတာကို ကိုယ် မမြင်ချင်ဘူး။ စိတ်ညစ်နေတဲ့ ယွမ် လေးက ချစ်စရာ မကောင်းဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "အတွေးတွေ အရမ်းမလွန်ပါနဲ့တော့"
လောင်ကျန့်ရယ် ကို ငေးကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"
ဘီလူးပုရွက်ဆိတ်များ၊ ဇွန်ဘီများ၊ ကျောက်တုံးများ၊ ဟိုလီကိုးဒရဂွန် စမ်းရေကန်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာအားလုံးသည် မည်သို့ ဆက်စပ်နေသနည်း။ သို့မဟုတ် သူ့ထက်အရင် ဤအရာကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သူ၊ သူ၏ ဘိုးဘေး ယွမ် (Huo Tianji) နှင့်များ ဆက်စပ်နေမည်လော။
ကျိုးရှင်းဖုန်း တစ်ယောက် ဇွန်ဘီဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်၊ နေ့ရက်များကို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ဖြတ်သန်းနေကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်အဝါလေးများ တောက်ပလာပြီး မနက်ခင်းတိုင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်လာကြသည်။
"ဒါဆို မင်းတို့ R မြို့ကို သွားဖို့ ပြင်နေကြတာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ကိုက်ကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဇွန်ဘီ ဖြစ်တော့မယ့် အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်တာ လူတိုင်းတော့ ကံမကောင်းကြဘူးလေ။ ငါ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ S မြို့က မလုံခြုံတော့ဘူး။ ဒီနေရာကို ဇွန်ဘီတွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ထားမကောင်းတဲ့ လူတွေ တွေ့သွားရင် လူတိုင်း အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်း အကြံပေးတဲ့အတိုင်း အနီးဆုံး လုံခြုံတဲ့နေရာကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ" ကျိုးရှင်းဖုန်း က ပြန်ဖြေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ပေးထားသည့် ကြက်ခြေထောက် အချဉ်စိမ်ထုပ်ကို အရသာခံ စားနေသည်။
နှစ်ရက်ကြာ အိပ်ရာထဲ နားနေပြီးနောက် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ အနာဖေးတက်လာပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အနာဖေး ကွာကျသွားလျှင် သူ လုံးဝ ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မည်။
"ဒီအစီအစဉ်က ကောင်းပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
"တကယ်တော့ ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ Q မြို့ကို လိုက်ချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဘင် က အခုထိ အားနည်းနေတုန်းပဲ။ သူက ခရီးဝေးကို မခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ R မြို့ကို သွားပြီး အဲဒီမှာပဲ ခဏလောက် နားခိုဖို့ လုပ်ထားတယ်" ကျိုးရှင်းဖုန်း က သက်ပြင်းချကာ ဝန်ခံသည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျိုးရှင်းဖုန်း နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် off-road ကားကို စီး၍ ကျောင်းမှ ခဏထွက်သွားကြသည်။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို မသိသော်လည်း သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကားကြီးတစ်စီးဖြင့် ဖြစ်သည်။
"ဝိုး... ဒီကားကတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ ဘယ်မှာ သွားတွေ့တာလဲ" ကားကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ကျိုးရှင်းဖုန်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးနေသည်။ "တော်တယ်နော်!"
"လမ်းမှာ တွေ့လိုက်လို့ မောင်းပြန်လာတာ။ ဆီတိုင်ကီက ပြည့်နေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ ဓာတ်ဆီစည် နှစ်စည်လည်း ပါသေးတယ်။ ဒါတွေကို ယူသွားလိုက်" ဟိုကိုင်ယွမ် က မဖွင့်ရသေးသည့် ဓာတ်ဆီစည် နှစ်စည်ကို ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
ဤကားမှာ ကပ်ဘေးစတင်ချိန်တွင် လွတ်မြောက်လာသည့် ကံကောင်းသူ ပထမဆုံးလူအချို့ မောင်းလာသော ကားဖြစ်ဖွယ်ရှိပြီး ဆီကုန်သွားသဖြင့် လမ်းဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မြို့ထဲ လှည့်လည်ရင်း တွေ့ရှိသွားပြီး ဆီဖြည့်ကာ ပြန်ယူလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဓာတ်ဆီစည် နှစ်စည်မှာလည်း သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) (Dimension) ထဲမှ ထုတ်ယူထားခြင်းပင်။
"ကျေးဇူးပဲ သူငယ်ချင်း!"
"မင်းတို့ လူမှုရေး စည်းကမ်းတွေကို မှတ်မိနေသေးတာပဲပေါ့ ဟုတ်လား"
ကျောင်းသားနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ကျိုးရှင်းဖုန်း သည် ထိုနေ့မှာပင် ကားပေါ်သို့ စားနပ်ရိက္ခာများ တင်ဆောင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြီးကြပ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ ထွက်ခွာချင်သည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်း မောင်းထွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အစီအစဉ်များမှာ ထင်သလို ဖြစ်မလာတတ်ပေ။ သူ ကားပေါ်သို့ ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်သည်ကို ကြီးကြပ်နေစဉ်တွင်ပင် ဒုက္ခက သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။