အခန်း ၁၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အရင်က တွေ့မြင်ဖူးသည့် အခြေအနေနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။
ယခင်က ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ဘာမျှမရှိဘဲ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် အပင်ငယ်များ အနည်းငယ် ပေါက်ရောက်နေပြီး မြေဆီလွှာမှာလည်း အရင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသလို ခံစားရသည်။ အဓိက အပြောင်းအလဲမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အာရုံခံစားမှုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤ အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်နေသည်။
သူသည် ဟိုမိသားစု မှ ဖြစ်သော်လည်း အရင်ဘဝက သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင်မူ သူသည် အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိထားပြီဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နေရာကပဲ ပြောင်းလဲသွားတာလား" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် စွမ်းအင်များ စုစည်းနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ဟိုမိသားစု ၏ အမွေအနှစ်များအကြောင်းကို သူ ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ဤနေရာကို ကောင်းစွာ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် သူ၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တရားမှတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းပြီး နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ လိုချင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဟိုမိသားစု ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရယူရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို အားကောင်းလာစေရန်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ ယခုမှ စတင်ခြင်းသာ ဖြစ်သေးသည်။
ယခုဆိုလျှင် ည ၉ နာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ငှားရမ်းထားသော အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခြားနေထိုင်စရာနေရာကို ချက်ချင်း ရှာဖွေခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ညဉ့်ဘက်လမ်းမများပေါ်ရှိ ဆိုင်များတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာကာ အနက်ရောင် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သူသည် ယာယီတည်းခိုစရာနေရာကို ရှာဖွေတော့သည်။
စစ်တပ်မှ ထုတ်ပြန်ထားသော ထိုရယ်စရာကောင်းသည့် ဖမ်းဝရမ်းကြောင့် သူ၏ဓာတ်ပုံမှာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံမှာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရုပ်ရည်မှာ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်ကတည်းက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကလေးဆန်သည့် အဆီပိုများ ကင်းစင်သွားပြီး ရုပ်ရည်မှာ ပိုမိုရင့်ကျက်လာသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည်များမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ဓာတ်ပုံထဲမှ လူမှာ သူပင်ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိရှိသွားနိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိသွားမည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဦးထုပ်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင် သူတစ်ပါးတို့ သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ကြိမ် စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်ညတာ တည်းခိုရန်အတွက် အသက်သာဆုံးသော မိသားစုဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော ဟိုတယ်များတွင် တည်းခိုမည်ဆိုလျှင် တစ်ညကို အနည်းဆုံး ဒေါ်လာတစ်ရာခန့် ကုန်ကျနိုင်သော်လည်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည့် ဟိုတယ်မှာမူ တစ်ညလျှင် ဒေါ်လာနှစ်ဆယ်သာ ကျသင့်သည်။ ထိုမျှ ဈေးသက်သာသည့်အတွက် အခန်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေလိမ့်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အခန်းထဲတွင် ပေးထားသည့် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိခဲ့ပေ။ အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
စစ်တပ်၏ ဖမ်းဝရမ်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းနှင့် ငှားထားသည့်အိမ်မှ အလျင်စလို ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို အစီအစဉ်မရှိဘဲ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပစ်ထည့်ထားခဲ့သည်။ ယခု သူ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားရသည်။
ကုတင်၊ ဗီရို၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များသာမက မနေ့က သူအချိန်အတော်ကြာ အစီအစဉ်တကျ စီစဉ်ခဲ့ရသည့် အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များပါမကျန် အားလုံးမှာ ရှုပ်ပွနေအောင် ရောထွေးပြီး ပုံအကြီးကြီး ဖြစ်နေသည်။
"အိုက်" ဟု သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်စီစဉ်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။
ဝါးအိမ်ငယ်လေးထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဝါးကုတင်တစ်လုံး ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူငှားရမ်းထားသည့် အိမ်မှ ယူလာသော ကုတင်နှင့် ဟိုမိသားစု အိမ်ဟောင်းမှ သူယူလာခဲ့သည့် ကုတင်ဟောင်းတို့ကို ထည့်မတွက်ပါကပေါ့။ နောက်ဆုံးပြောခဲ့သည့် ကုတင်နှစ်လုံးမှာ သူ့အတွက် မလိုတော့သည့်အတွက် ယခုလောလောဆယ်တွင် ဝါးအိမ်အပြင်ဘက် တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ထားလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။
သူ ထိုသို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကုတင်နှစ်လုံးကို ဝန်းရံသွားသည်။ ပစ္စည်းပုံထဲမှ ပရိဘောဂများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝါးအိမ်ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် စနစ်တကျ ထပ်လျက်သား ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ဝိုး၊ ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုးတောင် ရှိသေးတာလား" ဟု ကုတင်နှစ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်။
ယခုအခါ ပို၍ကြီးမားပြီး လေးလံသော ပရိဘောဂများကို ရွှေ့ပြောင်းရသည်မှာ ပို၍လွယ်ကူပြီး အချိန်ကုန်သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံးနီးပါးကို သူလိုချင်သည့်နေရာသို့ စိတ်တိုင်းကျ ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားသည်။ မနက်ဖြန်မနက်တွင် သူသည် ကုတင်နှစ်လုံးနှင့် စာရေးစားပွဲတို့ကို တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။ ဗီရိုနှင့် မီးဖိုချောင်ဘေးစားပွဲကိုမူ ကိုယ်ပိုင်အသုံးပြုရန် ချန်ထားမည်ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ မီးဖိုနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန်များ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုစားပွဲလေးမှာ ထိုပစ္စည်းများကို ထားရှိရန် နေရာဖြစ်လာလိမ့်မည်။
အဝတ်အစားပုံများအတွက်မူ သူသည် အများစုကို ရောင်းထုတ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ကို မရခင်က စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းတို့ကို အကုန်သိမ်းထားခြင်းက ပို၍သင့်လျော်ပုံရသည်။ အဝတ်အစားများ လျှော်ဖွပ်နိုင်မည့်နေရာ မရရှိသေးခင်အထိ အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန် လိုအပ်နေဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူရောင်းထုတ်နိုင်မည့် အဝတ်များမှာ သူ့အတွက် မတော်တော့သည့် အဝတ်များ သို့မဟုတ် သူ၏ အရသာနှင့် မကိုက်ညီတော့သည့် အဝတ်များသာ ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဝတ်ပုံထဲသို့ တိုးဝင်ကာ စတင်ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းရန် လိုအပ်သည့် အဝတ်များကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ အမျိုးမျိုးသော အထည်များကြားတွင် သူသည် စောင်အချို့နှင့် အိပ်ရာခင်းများကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ကိုမူ ရောင်းထုတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ကပ်ဘေးကာလတွင် သူရှင်သန်ခဲ့ရသည့် ခြောက်လတာအတွင်း အေးစက်သော နေ့ရက်များကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းထားခြင်းက ဘာမှအန္တရာယ်မရှိပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် ၎င်းတို့ကို အသုံးဝင်မည့်နေရာတစ်ခုခုတွင် အသုံးပြုနိုင်ကောင်း အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်အရာမဆို ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးသွားသည်။ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် သူသည် ဝါးကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မွန်းသွားချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး ညရောက်လာသကဲ့သို့ ကြယ်များ တဖျတ်ဖျတ်လင်းလာသည်ကို သတိမပြုမိတော့ပေ။
အေးမြသော လေပြေညင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာကဲ့သို့ပင် တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာတော့သည်။
ထိုသို့ ညအိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်တွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် မသိရှိလိုက်ပေ။ သူ နိုးထလာသောအခါတွင်မူ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ တောက်ပလျက်ရှိပြီး အလင်းရောင်များက ဝါးအိမ်ငယ်လေးအတွင်းသို့ ဖြာကျနေသည်။
သူ အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ ညက စီစဉ်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် မလိုအပ်တော့သည့် ပရိဘောဂများကို တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ သွားရောက်ရောင်းချရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းအခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အပြင်ဘက်မှ လေအေးများက မျက်နှာပေါ်သို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူသည် ဦးထုပ်ကို အနည်းငယ်နှိမ့်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား သွားလာနေကြပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အထူးအဆန်း သတိထားမိသူ မရှိပေ။
သူသည် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန်အတွက် မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင်ရှိသည့် တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ယူလာသည့် ပရိဘောဂများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် တန်ဖိုးအနည်းငယ်ပေးကာ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ဤပစ္စည်းများမှာ မလိုအပ်တော့သည့်အတွက် ဈေးနှုန်းအပေါ်တွင် အထူးအဆန်း စောဒကတက်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
အရောင်းအဝယ် ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူသည် အိမ်ပြန်ရန် လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အာရုံထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ စူးရှပြီး အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ အဝေးမှ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူအချို့က လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဖမ်းဝရမ်းက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလား" ဟု သူတွေးတောမိသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လူသူနည်းပါးသည့် လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားနေရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသလားဟု စိုးရိမ်မိသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း လူမြင်ကွင်းတွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူသည် အရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထိုသို့ ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိုမိသားစု ၏ လှုပ်ရှားမှုများအကြောင်းကိုလည်း တွေးတောမိသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ အကယ်၍သာ သူတို့ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်ဆိုပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။
အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် လုံခြုံသည်ဟု ယူဆရသည့် လမ်းကြားတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် တံတိုင်းတစ်ခု၏ အရိပ်အောက်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။ ဤနေရာမှာသာ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝါးအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ညက သူစီစဉ်ထားခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ သူထားခဲ့သည့်အတိုင်း စနစ်တကျ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်ပျက်နေပါစေ၊ ဤနေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင်မူ သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်များကို စတင်စဉ်းစားလိုက်သည်။ အစားအသောက်နှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန်အတွက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ဝါးအိမ်၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားနေပြီး အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ သူသည် ဤငြိမ်းချမ်းမှုကို တန်ဖိုးထားရမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် ပိုမိုပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ထပ်မံသတိပြုမိလိုက်သည်။