အခန်း ၁၀
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဟိုမိသားစု ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အိမ်တော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဒေါ်ကျိုး က သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမြန်ပြေးလာပြီး အရေးတကြီးလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သခင်လေး၊ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ အိမ်တော်မှာ လူတွေအားလုံး စိုးရိမ်နေကြတာ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်တာပါ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
အဒေါ်ကျိုး သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လေသံကို လျှော့ချကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ဒီနေ့ လောင်မိသားစု က လူတွေ ရောက်လာတယ်။ သူတို့က သခင်လေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကို မေးမြန်းချင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။ "လောင်မိသားစု ကလား? ဘယ်သူတွေလဲ။"
"လောင်ကျွင်းဖုန်း နဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် တို့ လာသွားကြတာပါ။ သူတို့က သခင်လေးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သခင်လေးမရှိတော့ ပြန်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်ပြီးတော့ ဖော်ရွေပုံမရဘူး။" အဒေါ်ကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လောင်မိသားစု နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှထူးခြားစွာ ပြန်မပြောဘဲ အခန်းထဲသို့သာ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အခန်းထဲတွင် လောင်ဟောက်ထျန်း ရှိနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ လောင်ဟောက်ထျန်း သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ။" လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ အသံတွင် မကျေနပ်မှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။
"အပြင်နည်းနည်းသွားတာပါ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးသည်။
လောင်ဟောက်ထျန်း သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထျန်းကျီဇီ နှင့် ပတ်သက်သည့်ကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းကျီဇီ က မင်းကိုရှာနေတယ်။ သူက မင်းနဲ့ တစ်ခုခုဆွေးနွေးစရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ သူနဲ့တွေ့မယ်လို့။"
လောင်ဟောက်ထျန်း သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း ဘာမျှဆက်မပြောတော့ပေ။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူသိသည်။ လာမည့်ရက်များတွင် အရာအားလုံး ပို၍ရှုပ်ထွေးလာတော့မည်။ သို့သော် သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
လောင်မိသားစု သည် A မြို့တွင် ဂုဏ်သတင်းမြင့်မားသည့်အပြင် စစ်တပ်အတွင်း၌လည်း ထိပ်တန်းဂုဏ်ဒြပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ N မျိုးဆက်မှစ၍ ဤမိသားစုသည် စစ်တပ်အတွင်း အဓိကနေရာများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည့် ထူးချွန်သော သားစဉ်မြေးဆက်များကို အမြဲမပြတ် မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ လက်ရှိမျိုးဆက်အထိပင် ဤဓလေ့မပျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ဘိုးဘေးများနည်းတူ လက်ရှိအဘိုးဖြစ်သူ လောင်ဟောက်ထျန်း သည် စစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ လောင်ကျွင်းဖုန်း မှာမူ စစ်တပ်၏ ထိပ်တန်းစက်မှုသုတေသနပညာရှင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း (စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတွင် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွား၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်)၊ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ဖြစ်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် (ဤဇာတ်လမ်း၏ ဂုန်း) မှာမူ A မြို့၏ အထူးတပ်ဖွဲ့တွင် ထိပ်တန်းအကြီးတန်းအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကောင်းကင်အောက်၊ မြေကြီးပေါ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့သည့် အကြီးတန်းအရာရှိ လောင် သည် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့သည်။ ထိုသူမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည့် အဘိုးဖြစ်သူ၊ စစ်သေနာပတိချုပ် လောင်ဟောက်ထျန်း ပင်ဖြစ်သည်။
အဘိုးဖြစ်သူ လောင် သည် ယခုအခါ အသက် ၆၅ နှစ်အရွယ် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်" ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဆက်လက်ရယူထားသော်လည်း သူသည် စစ်ရေးကိစ္စများကို ယခင်ကကဲ့သို့ များစွာစိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုတော့ပေ။ သူ၏နေ့စဉ်ပျော်ရွှင်မှုများမှာ အော်ပရာနားထောင်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်းနှင့် နေရာအနှံ့ရှိ သူငယ်ချင်းဟောင်းများကို သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ရာ အဘိုးဖြစ်သူ လောင် ၏ ကျယ်ပြန့်သော သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် B မြို့ရှိ ထွန်းကားသောဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှ ထျန်းကျီဇီ ဟုခေါ်သည့် တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရှိနေသည်။ ဤအကြီးအကဲ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး B မြို့တွင် အရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် အဘိုးဖြစ်သူ လောင် သည် သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် သူ၏တန်ဖိုးထားရသောမြေးကို ဆွဲခေါ်ကာ တာအိုကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါတွင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုနေ့က အဘိုးဖြစ်သူနောက်သို့ တာအိုကျောင်းတော်သို့ မည်သို့သောတွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ လိုက်ပါသွားမိခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရတိုင်း အူလှိုက်သည်းလှိုက် နောင်တရမိတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ထျန်းကျီဇီ ဆိုသူ အဘိုးအိုက သူ့ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်တောက်ပနေသော ရှည်လျားသည့်မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သောကြောင့်ပင်။
"တောက်... တောက်... တောက်..."
"အို... မိတ်ဆွေကြီး၊ အဲဒီလိုအမူအရာနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" မိမိ၏တန်ဖိုးထားရသော မြေးဖြစ်သူကို ဝင်ဝင်ချင်းပင် ထူးဆန်းနက်နဲသည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါနေသော သူငယ်ချင်းဟောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ ခန့်ညားသောမျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပင့်တက်သွားသည်။
သာမန်လူသာဆိုလျှင် လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ မျက်ခုံးများပင့်တက်လာပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ရန်လိုသည့်အရောင်များ တောက်ပလာသည်နှင့် ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်နေကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထျန်းကျီဇီ မှာမူ ထိုအမူအရာများကို အသားကျနေပုံရပြီး နှစ်ဦးသားကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရန်ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကာ တပည့်ဖြစ်သူအား လက်ဖက်ရည်ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီးနောက်မှသာ လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ဒီမြေးလေးက ယင်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မျက်ခုံးတန်းတွေက အနက်ရောင်စောင်းပြီး အလွန်ပင်ခန့်ညားထည်ဝါတယ်။ မျက်ဝန်းအိမ်တွေကလည်း နက်ရှိုင်းပြီး စွမ်းအားကြီးမားတယ်။ မျက်နှာသွင်ပြင် ငါးချက်လုံးကလည်း ပြည့်စုံနေတာ၊ တကယ့်ကို လူတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင်ပဲ။" ထျန်းကျီဇီ က စကားပြောရင်း ခေါင်းကိုဟိုယမ်းဒီယမ်းလုပ်ကာ အလွန်ပင်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"ဒါတော့ သဘာဝပဲပေါ့ မိတ်ဆွေကြီး၊ သူက ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးထားရတဲ့ မြေးလေ!" ချီးမွမ်းစကားကြားရသည်ကို မည်သူမဆိုနှစ်သက်ကြသလို အလွန်အမင်းဂုဏ်ဒြပ်ကြီးမားလှသော လောင်ဟောက်ထျန်း လည်း အထူးအဆန်းမဟုတ်ပေ။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ ရန်လိုသည့်အရောင်များမှာလည်း အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့? ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်ရတာလဲ။" အဘိုးအို၏ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ ပြုံးရွှင်နေသောမျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားသည်။
"ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့နာမည်နဲ့ အမည်ရင်း၊ ပြီးတော့ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ့ကိုပြောပြစမ်း။"
ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီးကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောရသေးဘဲ ယခုမှသာ အမေးခံလိုက်ရသည်။ သူသည် အာရုံလွင့်နေသော်လည်း အဘိုးအိုအား မိမိ၏အမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ "လောင်ကျန့်ရယ်။ ဇန့် (Zhan) က စစ်ပွဲရဲ့ ဇန့်၊ ရယ် (Ye) က တောရိုင်းရဲ့ ရယ်။" အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် သူသည် ဤအဘိုးအိုက မည်ကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာစကားများကို ပြောမည်ကို သိလိုနေမိသည်။
"လောင်ကျန့်ရယ် ဆိုတာ 'နဂါးနှစ်ကောင် တောရိုင်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်ပြီး သွေးတွေက မြေကြီးပေါ်စီးကျကာ အားလုံးကို အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတယ်' ဆိုတဲ့ စကားပုံကနေ ယူထားတာ။ အင်း... ကောင်းတယ်။ တည်ငြိမ်ပြီး ရန်လိုတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးဆာတတ်တဲ့အကျင့်ရှိတယ်။ မင်းရဲ့သွေးဆာစိတ်တွေက လွန်ကဲသွားမယ်ဆိုရင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်မှာ မဟုတ်ဘူး!" ထျန်းကျီဇီ က ကဗျာရွတ်ဆိုနေသည့် ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကိုလှုပ်ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လောင်ဟောက်ထျန်း သည် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး သူငယ်ချင်းဟောင်းထံသို့ ရုတ်တရက်ထိုးဝင်ကာ ရှည်လျားတောက်ပသော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ဘာ?! အသက်သုံးဆယ် မကျော်ဘူး ဟုတ်လား... မင်း ဒီအဘိုးအိုက ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ!"
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က သူ၏သားဖြစ်သူမှာ အမြောက်ကျည်အသစ်ကို စမ်းသပ်ရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဤမြေးလေးတစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ဤတာအိုဘုန်းကြီးက လောင်ကျန့်ရယ် အသက်သုံးဆယ် မကျော်နိုင်ဟု ပြောနေသည်မှာ မည်သူမဆို ဒေါသထွက်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။
"အေး... အေး... အေး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ငါပြောတာက ကောင်လေးက အသက်သုံးဆယ် မကျော်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဖြေမရှိဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။" တန်ဖိုးထားရသော မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိနေသော်လည်း အဘိုးအိုမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ ယခင်ကအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်ပြောစမ်း!"
"သာမန်လူတွေထက် ထူးခြားတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ကံကြမ္မာပါသူကို ရှာတွေ့မယ်ဆိုရင် သူသေဆုံးရမယ့် သွေးဆာစိတ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"
"ကံကြမ္မာပါသူ? ဘယ်သူလဲ။ ဒီအဘိုးအိုက ကမ္ဘာကြီးကိုပဲ ပြောင်းပြန်လှန်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလူကို ရှာတွေ့အောင်ရှာမယ်!" ဤသည်မှာ သူ၏မြေးဖြစ်သူ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်ဖို့များတယ်။" အဘိုးအိုက နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းသွယ်သွယ်များကို အသုံးပြုကာ ရေတွက်လိုက်သည်။ "S မြို့၊ မြောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံး။"
ဤသို့ဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်သူ အဘိုး၏ တိုက်ရိုက်အမိန့်ကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် S မြို့သို့သွားပြီး ကံကြမ္မာပါသူဟုဆိုသူကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ သူခိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုယက်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လိမ်ညာသူပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါ၊ ထိုသူကို လက်ထဲသို့မရမချင်း လောင်ကျန့်ရယ် အိမ်သို့ပြန်ခွင့်မရှိပေ။
သာမန်အခြေအနေသာဆိုလျှင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့ကိုနောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ သဘောထားမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုကိစ္စမှာ သူ၏အထက်အရာရှိထံမှ လာသော တကယ့်စစ်ရေးအမိန့်ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် နောင်လာမည့်အခြေအနေများအတွက် ပြင်ဆင်ထားကာ သူအကြိုက်ဆုံး စစ်တပ်သုံးကားကို မောင်းနှင်၍ ဝေးလံသော S မြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။
S မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် စစ်တပ်အတွင်းမှ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ မြောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးတွင် ဟို (Huo) ဟူသောနာမည်နှင့် မိသားစုတစ်ခုတည်းကိုသာ အလွယ်တကူရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုမိသားစုမှာလည်း မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားနေသည့် မိသားစုပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်အောက်ငယ်သားအချို့နှင့်အတူ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုမိသားစု၏ အိမ်ရှေ့သို့ ချီတက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ယာဉ်မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူရောက်လာသည့်နေ့မှာပင် ဟိုမိသားစု ၏ မိသားစုဝင် သုံးဦးဖြစ်သည့် မိထွေး၊ သားကြီးနှင့် သားလတ်တို့က ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေနေကြသည့်နေ့ ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူရှာဖွေနေသည့် အိမ်တော်သားကြီးမှာလည်း ထိုသူပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဟိုမိသားစု ထံမှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ထိုသားကြီး ဟို (Huo) မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အာဏာကိုအသုံးပြု၍ အဒေါ်ကျိုး ဆိုသည့် ကျေးဇူးတရားကိုနားမလည်သူကို ခြိမ်းခြောက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စများကို အတင်းအကျပ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် S မြို့ရှိ စစ်တပ်ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်ကာ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယခုဆိုလျှင် ထိုလူကိုဖမ်းမိတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ရှိနေရပ်လိပ်စာကို အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ကြိမ်မျှပင် ထမင်းမစားရသေးသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကားပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ကာ ဦးတည်ရာသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
အိမ်ခန်းပိုင်ရှင်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းရှေ့တွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်ပိုင်ရှင်က အချိန်အတော်ကြာ တံခါးခေါက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ပိုင်ရှင်က လက်လျှော့ကာ အပိုသော့ဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင်မရှိဘဲ လုံးဝတိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျယ်ဝန်းပြီး အလွတ်ဖြစ်နေသော အိမ်ထဲတွင် အိမ်သော့ဟုယူဆရသည့်အရာနှင့် အိမ်လခအတွက် ငွေစက္ကူအထုပ်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။
မိမိမျက်စိဖြင့် ထိုအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အသက်ရှူပင်မဝနိုင်လောက်အောင်အထိ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို ထွက်ပြေးဖို့ ကျွမ်းကျင်တာပဲ!