Rebirth of MC – အခန်း ၉
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပိုးထည်သေတ္တာ တစ်ခုရှိနေပြီး ထိုသေတ္တာထဲ၌ ကျင့်စဉ်စာအုပ် တစ်အုပ်နှင့် ငွေရောင်နဂါးတံဆိပ် တစ်ခုတို့ ရှိနေသည်။
ဤပစ္စည်းများသည် တာအိုဘိုးဘေး ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျင့်စဉ်စာအုပ် ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာများပေါ်ရှိ စာသားများသည် ရှေးဟောင်းအက္ခရာများဖြင့် ရေးသားထားသော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုစာသားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်နေသည်။
"ဒါက... တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကျိုးဟွေကျောင်း က သူ့ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ဒါက ဘာလဲ။ မင်း ဘာတွေ ရှာတွေ့ထားတာလဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျိုးဟွေကျောင်း ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် အရာတွေပဲ ကျိုးဟွေကျောင်း။ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်"
ကျိုးဟွေကျောင်း သည် ငွေရောင်နဂါးတံဆိပ် ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတံဆိပ်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်။ ဒါကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ လှုပ်ရှားလာသလိုပဲ"
"အဲ့ဒါက တာအိုဘိုးဘေး ရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှင်းပြသည်။ "ငါတို့ ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချဖို့ လိုတယ်။ အချိန်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျင့်စဉ်စာအုပ် ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ပိုးထည်သေတ္တာ ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ၏ လေထုကို ခံစားရင်း နောင်လာမည့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျိုးဟွေကျောင်း သည်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အရာအားလုံးသည် ယခုမှ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးအပြင် ရှားပါးလှသော ကျင့်စဉ်စာအုပ် ကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့၏ ထိပ်တန်းဦးစားပေးမှာ အိမ်ရှိပစ္စည်းအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ရန်နှင့် မလိုအပ်တော့သည့်အရာများကို မနက်ဖြန်တွင် ရောင်းချပစ်ရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ရောင်းချ၍ ရလာသော ငွေကြေးများဖြင့် လိုအပ်မည့်ပစ္စည်းများကို စတင်သိုလှောင်ရပေမည်။
ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်စာအုပ် ကို ပိုးထည်သေတ္တာ ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်စဉ်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ မသိလိုက်မသိဘာသာ ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။
တာအိုဘိုးဘေး ချန်ရစ်ခဲ့သော ဤ နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ် သည် သူ့အတွက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားလိုက်သော ကြီးမားသည့် လက်ဆောင်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်း၏အရသာကို တစ်ခါမြည်းစမ်းပြီးဖြစ်၍ ကျန်ရှိနေသည့် အရာများကို အလျင်စလို အကုန်အစင် မြိုချရန် မလိုတော့ပေ။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူဝယ်ယူမည့် ကုန်ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို မည်သည့်နေရာတွင် သိုလှောင်ရမည်ကို အမြဲတမ်း တွေးပူနေခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်လာမည့်အချိန်တွင် မည်သည့်နေရာမျှ လုံခြုံမှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သူသိုလှောင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို လူများတွေ့ရှိသွားပါက ၎င်းသည် သူ့အတွက် ခေါင်းကိုက်စရာများနှင့် ပြဿနာပေါင်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
ယခုမူကား သူဝယ်ယူသမျှ အရာအားလုံးကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ အလွယ်တကူ ပြောင်းရွှေ့သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူများတွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့သလို၊ ထိုနေရာတွင် မျိုးစေ့အမျိုးမျိုးကို စိုက်ပျိုးနိုင်မည့် ကျယ်ဝန်းသော လယ်ကွက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍သာ သူ၏ စားနပ်ရိက္ခာများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် ကောက်ပဲသီးနှံများကို စိုက်ပျိုးစားသောက်နိုင်သည်။
အစားအသောက်အကြောင်း တွေးတောလိုက်မိသည်နှင့် သူ၏ဗိုက်သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အသံမြည်လာသည်။ ခုနက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသဖြင့် သူသတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ကျသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဆာလောင်မှုက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်... အခုတော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ထွက်ရမလဲ" ဟု သက်ပြင်းအသာချရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဆာလောင်နေသော သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့အမြင်အာရုံများ မှောင်ကျသွားပြီးနောက် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ကျဉ်းကျပ်နေသော သူ၏အငှားအခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတကယ်ပြန်ရောက်လာပြီလားဟု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ ငွေရောင်နဂါးတံဆိပ် သည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏လက်ကောက်ဝတ်တစ်လျှောက် ခွေပတ်နေသည်။ ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်တာ သေချာပါသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။
စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းကြီးများကို နေရာလွတ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက်ဖြင့် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ကျေနပ်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲစားရင်း လက်တော့ပ်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် အတိုင်းအတာမဲ့နေရာ ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်သည် ည ၁၀ နာရီကျော်ကျော်သာ ရှိသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူအံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နေသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ အချိန်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အချိန်ထက် ပိုမိုနှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် အစာကို အမြန်စားသောက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လက်တော့ပ်ပေါ်မှ ဝဘ်ဘရောက်ဇာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သတင်းရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပြသထားသော စာမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မည်သည့်ပျင်းစရာကောင်းသော ဂိမ်းကြော်ငြာမျိုး ပေါ်လာပြန်တာလဲဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမြင်နေရသည်မှာ ဂိမ်းကြော်ငြာတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ စစ်တပ်မှ ထုတ်ပြန်ထားသော ဖမ်းဝရမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထိုဖမ်းဝရမ်းတွင် အလိုရှိနေသော ရာဇဝတ်သားမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
"ခွေးမသား! ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ!" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ဖမ်းဝရမ်းတွင် ကပ်ထားသော သူ၏ ၁၂ တန်းကျောင်းဆင်းဓာတ်ပုံအပြင် သူ၏နာမည်၊ အသက်၊ ကျောင်းနှင့် ရပ်ကွက်အမည်တို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ "လိပ်စာ" ဘေးရှိနေရာကို ဗလာအတိုင်း ထားရှိထားခြင်းပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကိုဖမ်းဆီးလိုသူများသည် သူ၏တိကျသောနေရာကို မသိရှိကြသေးပေ။
စစ်တပ်၏ ဖမ်းဝရမ်းများသည် အထူးသဖြင့် ထူးခြားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတွင် စစ်တပ်၏တံဆိပ်ပါရှိနေသောကြောင့် မည်သူမျှ ၎င်းကို နောက်ပြောင်မှု သို့မဟုတ် ဟာသတစ်ခုဟု မယူဆရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုသိရှိသူတစ်ဦးဦးသည် လက်ရှိတွင် အင်တာနက်သုံးနေပါက သူသည်...
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ထဲမှ ထပ်မံ၍ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး အိမ်ရှိပစ္စည်းအားလုံးကို ချက်ချင်းသိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်သည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သိုလှောင်နိုင်သည့် နေရာလွတ် (Dimension) ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်မိပြီး သူပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ၎င်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အိမ်တစ်ခုလုံး လုံးဝဗလာဖြစ်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အငှားခအတွက် ပေးချေရန် ငွေသားထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် သော့ကိုထုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။
သူသည် ဤနေရာတွင် နေလာခဲ့သည်မှာ နှစ်လကျော်သာရှိသေးပြီး အခြားငှားရမ်းထားသော အိမ်တစ်လုံးမှ ပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ ကျိုးဟွေကျောင်း က သူ့ကို စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် ဖိအားပေးလို၍ ရက်အနည်းငယ်တိုင်း လာရောက်နှောင့်ယှက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် အလွန်ဖြစ်လာသဖြင့် ထိုညတွင်းချင်းပင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှေးယခင်နေရာမှ မပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပါက ထိုလိပ်စာပေါက်ကြားသွားသည့်အချိန်တွင် သူအသက်ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
ဤနေရာ၏ အိမ်ရှင်သည် သုံးလတစ်ကြိမ် အငှားခကောက်ခံပြီး ပြောင်းမဝင်မီ တစ်လခွဲစာ အာမခံငွေ ပေးသွင်းရသည်။ တတိယလသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ရှင်သည် လာရောက်၍ ရေနှင့်မီးမီတာခများကို စစ်ဆေးပြီး အာမခံငွေကို ပြန်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် တတိယလ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စည်းကမ်းချက်အရ သူသည် ဒေါ်လာသုံးထောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အိမ်ရှင်လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော အာမခံငွေနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက လုံလောက်သော လျော်ကြေးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသံမထွက်အောင် တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဓာတ်လှေကားထဲတွင် ဖမ်းဝရမ်းကို မြင်ဖူးသူနှင့် တိုးမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဓာတ်လှေကားကို မသုံးဘဲ လှေကားမှသာ ဆင်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်ခဲ့ပါက သူထွက်ပြေးချင်လျှင်ပင် ပြေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် တတိယထပ်တွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်၊ ထို့ကြောင့် လှေကားမှဆင်းရသည်မှာ အခက်အခဲမရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုက်ခန်းမှထွက်ခွာရန် လှေကားထောင့်သို့ သူ၏အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် သူ၏အိမ်ရှင်သည် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာခဲ့လိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်ထားမိမည် မဟုတ်ပေ။