ထိုဖန်ပုလင်းကို ဝယ်ယူသွားသူမှာ ချီဝူဟု အမည်ရသည်။
ကုန်သည်အသင်းဝင်အများစုမှာ ပင်နန်နယ်မြေမှ ဒေသခံကုန်သည်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ချီဝူမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယီကျိုး အတွင်းရှိ နန်ရှီးနယ်မြေမှ လာသူဖြစ်သည်။
ချီဝူသည် အထွေထွေကုန်စည်ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး ဒေသအသီးသီးသို့ လှည့်လည်၍ ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရောင်းချလေ့ရှိသည်။ သူ ပင်နန်နယ်မြေတွင် ဆိုင်ဖွင့်သည့်နှစ်မှာ ဒန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်စုတို့က ကုန်သည်အသင်းကို စတင်တည်ထောင်သည့်နှစ်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ ချီဝူမှာ စီးပွားရေးအမြင် ထက်မြက်သူဖြစ်သည့်အတွက် ထိုအသင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
ချီမြို့သားတို့သည် မျိုးဆက်အလိုက် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏လုပ်ငန်းမှာ နန်ရှီးရှိ မြို့နယ်ငယ်လေးများအတွင်းသာ ကန့်သတ်ထားသည့် အသေးစားလုပ်ငန်းများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသည့် အောင်မြင်မှုမျိုး တစ်ခါမျှ မရခဲ့ဖူးချေ။ အကယ်၍ ချီဝူ၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုနှင့် မိမိတို့ဒေသကို ကျော်လွန်၍ လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်ရန် ရဲရင့်သော ဆုံးဖြတ်ချက်သာ မရှိခဲ့ပါက ချီမျိုးနွယ်စုမှာ ယခုတိုင် နန်ရှီးနယ်မြေတွင်သာ ပိတ်မိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
သာမန်လူများက ချီမျိုးနွယ်စု၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ငွေကြေးတည်ငြိမ်မှုကို အားကျကောင်း အားကျကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် ချီဝူကိုယ်တိုင်ကမူ ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ကုန်သည်များ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှနိမ့်ကျသလဲဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ကုန်သည်များသည် အမည်အားဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိ နိုင်ငံသားများဟု ဆိုသော်လည်း ပညာရှိ၊ လယ်သမား၊ လက်သမား၊ ကုန်သည်ဟူသော လူမှုအဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုတွင် ကုန်သည်များမှာ အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ ကျွန်များ၊ ဖျော်ဖြေရေးသမားများနှင့် စစ်သည်အောက်ခြေလူတန်းစားများထက်သာ အနည်းငယ် ပိုမြင့်မားသူများသာ ဖြစ်သည်။
တင်းကျပ်သော လူမှုအဆင့်အတန်းခွဲခြားသည့် ပဒေသရာဇ်ခေတ်တွင် ကုန်သည်တစ်ဦး အဆင့်တက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဒေသခံအရာရှိများထံတွင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲကို ဖြေဆို၍ လူမှုအဆင့်အတန်းကို ပြောင်းလဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပညာရေးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသည့် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ကုန်သည်တစ်ဦး၏ သားသမီးများ စာမေးပွဲလမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းရန်ဆိုပါက ကျမ်းလေးစောင်နှင့် ကျမ်းငါးစောင်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဧကရာဇ်စာမေးပွဲစနစ်ကို နားလည်သည့် စစ်မှန်သော ပညာရှိတစ်ဦးထံတွင် တပည့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဆရာမျိုးကို မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၏ အဓိကမျိုးဆက် သို့မဟုတ် ကိုယ်စားလှယ်ခွဲများအတွင်း၌သာ တွေ့ရှိနိုင်သည်။ အလွတ်သဘော ငှားရမ်းထားသည့် စာတတ်သူတစ်ဦးထံတွင် သင်ယူခြင်းမှာ အခြေခံစာတတ်မြောက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲအတွက် အသုံးမဝင်ချေ။
ကုန်သည်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ကျသော်လည်း ငွေအမြောက်အမြားသုံး၍ ဆရာကောင်းတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အစစ်အမှန်ပြဿနာမှာ ထိုကလေးသည် စာသင်နိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိပင် ဖြစ်သည်။ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပါက ငွေမည်မျှသုံးသုံး အလကားသာ ဖြစ်သည်။ ချီဝူအတွက် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မိသားစုဝင် ကလေးများ သို့မဟုတ် တူများထဲတွင် စာကြိုးစားသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
စာမေးပွဲလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အဆင့်တက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သည့်အခါ ချီဝူသည် သြဇာအာဏာရှိသည့် အထောက်အပံ့ပေးသူကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပင်နန်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ဒေသခံအရာရှိငယ်များနှင့်သာ ဆက်ဆံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကုန်သည်အသင်း၏ ပွဲတော်ကြောင့် မြို့တော်မှ လူငယ်သခင်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ—ထိုသူမှာ ရှီချီနိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစုထံမှ ပစ္စည်းများကိုပင် ရယူပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသာ အာဏာရှင်ကြီး မဟုတ်လျှင် မည်သူက ဖြစ်ပါ့မလဲ။
ချီဝူသည် ဖန်ပုလင်းအတွက် ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ရှီချီနိုင်ငံ တော်ဝင်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်မှ ထိုလူငယ်သခင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် အားကောင်းသော ဝမ်မျိုးနွယ်စုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသင်း၏ ပွဲတော်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချီဝူမှာ စတင်တွင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ သတင်းစကား ရောက်ရှိလာသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူသည် မြို့တော်မှ ထိုလူငယ်သခင်၏ အားပေးမှုကို အမှန်တကယ် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ—သူသည် ဂုဏ်သရေရှိ ဝမ်မျိုးနွယ်စုနှင့် တကယ်တမ်း ဆက်သွယ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
***
ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို ငွေဒင်္ဂါး ၁,၂၀၀ နှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဝေယွီ မှာမူ ရရှိလာသည့် ငွေစက္ကူ ၁,၀၀၀ ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်၍ မည်သို့သုံးစွဲရမလဲဟု စဉ်းစားနေသည်။
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန်းရှန်း ကို မေးလိုက်သည်၊ "ပြောပါဦး၊ ပင်နန်မြို့မှာ သူတောင်းစား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိမယ်လို့ ထင်လဲ။"
ဖန်းရှန်း သည် မသိသော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း သိလိမ့်မည်ဟု သူသိသည်။ "သခင်လေး၊ ယီရှစ်ဆန်း ကို မေးကြည့်နိုင်ပါတယ်။"
မှန်တာပဲ—သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သော ထိုလူရှိသေးသည်။ ထိုအခါမှသာ ဝေယွီ သည် ယီရှစ်ဆန်း ကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မတွေ့ရသေးကြောင်း သတိပြုမိသည်။ "သူ အပြင်မှာ ရှိနေမှာပါ။ သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပါ။"
ခေါ်ရန် မလိုတော့ပေ။ အိမ်စောင့်နတ်ကဲ့သို့ အမိုးပေါ်တွင် တွဲလောင်းခိုရသည်ကို နှစ်သက်သော ယီရှစ်ဆန်း သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခေါင်းစိုက်ပြီး ဝင်လာသည်။
ဝေယွီ: "…ပုံမှန်လူလိုမျိုး လမ်းလျှောက်လို့ မရဘူးလား။"
ယီရှစ်ဆန်း က မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "သခင်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အနေနဲ့ ကျွန်တော် လျှောက်နိုင်ပါတယ်။"
ဆိုလိုသည်မှာ မရဘူးပေါ့လေ။ ဝေယွီ သည် အငြင်းမပွားတော့ဘဲ မြို့ထဲရှိ သူတောင်းစားအရေအတွက်အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း က ပြန်ဖြေသည်၊ "ချမ်းသာတဲ့ အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ကလွဲရင် သူတောင်းစားအများစုက တောင်ဘက်ဈေးနဲ့ အနောက်ဘက် လူနေရပ်ကွက်တွေမှာ စုနေကြတယ်။ တောင်ဘက်မှာ နည်းနည်းရှိပေမယ့် အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး… ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လူ ၅၀၀ လောက် ရှိမယ်။"
"ဝိုး၊ အများကြီးပဲ။" ဝေယွီ က တွေးတောလိုက်သည်၊ "သူတို့အားလုံးက ကျောက်ကျိုးကနေ လာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေမလား။ ပင်နန်မြို့ဝန်က သူတို့ကို လက်ခံထားတာဆိုတော့ အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေ ရှိနေလောက်ပြီ။ ဒါဆို အလုပ်ရှာမစားဘဲ ဘာလို့ သူတောင်းစားလုပ်နေကြတာလဲ။ နေရပ်ပြန်ဖို့ မျှော်လင့်နေကြလို့လား။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်တဆိတ် သောက်နေခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ မော့ကြည့်လာသည်။ "နေပါဦး၊ မင်း သူတောင်းစားတွေကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။"
အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ လူ ၅၀၀ တောင်! သူတို့အားလုံးက လုပ်အားရှင်တွေလေ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ကို သနားကြင်နာတတ်သူဟု ထင်မှတ်ကာ နှစ်သိမ့်စကား ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝေယွီ ၏ နောက်ထပ်စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ဒီလောက် လုပ်အားတွေကို အလကား သူတောင်းစားလုပ်ခိုင်းပြီး ပစ်ထားတာက လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်တွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေတာပဲ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား: …
သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သောက်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ အဖေနှင့် အတူ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့မိ၍ ဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ သူသည် ထိုအဘိုးကြီးအတိုင်း ပြုမူလာသည်—အခြားသူများ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်သည်ကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ထိုသူတောင်းစားများကို နေ့တိုင်း လမ်းဘေးတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သနားခြင်းမဟုတ်ဘဲ "ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်ရတာလဲ!" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အိုး။ ဝေယွီ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ရှေးခေတ်က သူတောင်းစားများသည် ခေတ်သစ်လိမ်ညာသူများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်က နားမထောင်ပေ။ အမြဲတမ်း လမ်းကြောင်းလွဲနေတတ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်မေးသည်၊ "ဒါဆို မင်း သူတို့ကို ဘယ်မှာ ထားဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"
အလုပ်ဖြင့် အစားထိုးခြင်း။ ထိုအရာမှာ ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံး အကြံဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်ကျိုးတွင် အခြေအနေများ မငြိမ်သက်သေးပေ။ ထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်မီ သူ၏ ဒုတိယမြောက်အစ်ကို၏ တိုးတက်မှုကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည်။
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "နောက်ထပ် ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကို့ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲတောင် ငါမသိရသေးဘူး။ ကျောက်ကျိုးက အရာရှိတွေကို ရှင်းထုတ်ပြီးတဲ့အထိ ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးအစီအစဉ်ကို ခဏစောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။"
ကျောက်ကျိုးရှိ အရာရှိလောကကို သန့်စင်ရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ ဒုတိယမြောက်အစ်ကိုသည် သကြားဈေးနှုန်းကို လျှော့ချပေးရမည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့်မူ အဖြူရောင်သကြားမှ စတင်ကာ ဒေသအလိုက် အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ဒေသတွင်း စီးပွားရေးကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်မြှင့်တင်ရမည်…
ဟင်? အခုမှ စဉ်းစားမိသည်။ *ချမ်းသာချင်ရင် လမ်းအရင်ဖောက်။* ဘိလပ်မြေလမ်းတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်သင့်မလား။
ဝေယွီ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘိလပ်မြေ… သူကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ရမှာလား။ သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို အခုကတည်းက စုဆောင်းသင့်မလား။
"အို၊ ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ!" ဝေယွီ သည် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား: "…အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။"
ဝေယွီ သည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ငါ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို အရမ်းလိုချင်နေတာ! မှန်ကန်တဲ့သူတွေက အလိုအလျောက် ရောက်လာရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ "မင်း လူလိုချင်ရင် ကြော်ငြာစာလေး ကပ်လိုက်ပေါ့။"
ဝေယွီ: ?
"သေစမ်း!" ဝေယွီ သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ထကာ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကောင်းလိုက်တဲ့ အစ်ကို! မင်း ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား: *လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မထိုးနှက်မီမှာပင် ဝေယွီ က သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်၊ "ချစ်လှစွာသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လူရှာရမယ့်နည်းကို ငါ သိသွားပြီ!"
သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး လူစုဆောင်းဖို့ကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်—ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ! ကျောက်ကျိုးကို ရောက်တာနဲ့ သူ စတင်ခေါ်ယူတော့မည်။