ပင်းနန်မြို့ရှိ သူတောင်းစားများ မိမိတို့၏ လုပ်အားကို အလဟဿဖြုန်းတီးနေသည်ကို မကြည့်ရက်တော့သည့်အတွက် ဝေယွီသည် ကျောက်ကျိုးသို့ စောစီးစွာ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မထွက်ခွာမီ ဝေယွီသည် တိန်ကွမ်ထံတွင် ၎င်း၏ ဦးလေးငယ်အကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပြီး ဦးလေးပြန်ရောက်လာပါက တစ်ကြိမ်လောက်တော့ တွေ့ဆုံခွင့်ရလိုကြောင်း မှာကြားခဲ့သည်။ တိန်ကွမ်ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူခဲ့သည့်အပြင် ခရီးအတွက် လိုအပ်မည့် အခြောက်အခြမ်းများကိုပါ လှည်းတစ်စီးစာ အခမဲ့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ဝေယွီမှာ ထိုလုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်ရရှာသည်။ ကုန်သည်ဆိုသည်မှာလည်း ဤမျှလောက်အထိ ရက်ရောတတ်ကြသည်တကား။
ပင်းနန်မှ ဂျီစီရင်စုသို့ သွားရာလမ်းတွင် တရားဝင်လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆိုပါက နောက်ထပ် စီရင်စုနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရမည်ဖြစ်သည်။ ပင်းနန်နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သည်နှင့် ကျောက်ကျိုး၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တရားဝင် ရောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဝေယွီသည် ထိုဒေသ၏ ကျော်ကြားသော ဘုရားပွဲတော်များနှင့် ကဗျာဆရာများ စုဝေးရာ ပွဲလမ်းသဘင်များအကြောင်း များစွာ ဖတ်ရှုမှတ်သားဖူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အတွေ့အကြုံယူချင်နေမိသည်။ သို့သော် ခရီးသွားချိန်ဇယားအရ သူသည် ထိုပွဲလမ်းသဘင်များ၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို လမ်းတစ်လျှောက်တွင်သာ ခံစားနိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဖန်ထည်ပစ္စည်းများကို ဈေးကွက်တင်ရန်အတွက်သာ အချိန်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဝေယွီသည် ကုန်သည်တစ်ယောက်အဖြစ် ၎င်း၏ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ စီရင်စုနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်တွင် ဖန်ပုလင်းအချို့ကို "ဖြန့်ဝေ" ပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို သူ လက်မလွတ်တမ်း အသုံးချခဲ့သည်။
တစ်နေရာတွင် ကဗျာဆရာများ စုဝေးပြီး ကဗျာများ ရွတ်ဆိုကာ ကာရန်များ စပ်ဆိုနေသည့် ပွဲတစ်ခုတွင် သူက ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ပထမဆုရသူအတွက် ဆုလက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု၌ ရှားပါးရတနာများကို ကြွားဝါနေသည့် သူဌေးသားတစ်ဦးနှင့် လောင်းကစားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လူအများရှေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပစ္စည်းများ ထုတ်ပြပြီးနောက် ဝေယွီသည် သူ၏ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထိုသူဌေးသား၏ ရွှေရောင်ပန်းများနှင့် ငှက်များ ပုံဖော်ထားသည့် စန္ဒကူးသစ်သားသေတ္တာနှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။
ဝေယွီသည် ချီဝူထံမှ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးအတွက် ငွေကြေး ၁,၂၀၀ တေလ် ရရှိခဲ့ပြီးကတည်းက ဖန်ထည်ကို ကြွေးမြီဆပ်ရန်အတွက်သာ သုံးရမည်ဟူသော အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
*ငါ့အမေ၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းအားကြီးတယ်။*
အဘိုးအိုက သူ့ခရီးစရိတ်အတွက် ၂,၀၀၀ တေလ်သာ ပေးခဲ့ပြီး ကြေးနီပြားတစ်ပြားမျှပင် ပိုမပေးလိုဘဲ ယခုတော့ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကပင် ထိုပမာဏ၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် မဟာဝေနိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၌ ဖန်ထည်များ ခေတ်စားလာပြီး ဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းကာ ကြေးနီပြားအနည်းငယ် သို့မဟုတ် တေလ်အနည်းငယ်သာ တန်ဖိုးရှိတော့မည်ဆိုပါက ယခုကဲ့သို့ ဈေးကြီးပေးဝယ်ခဲ့ကြသူများက သူ့ကို နေ့တိုင်း ကျိန်ဆဲနေကြတော့မည်မဟုတ်လော။
ဝေယွီသည် သူကိုယ်သူ အလွန်တရာ သဘောကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၌လည်း အသိစိတ်ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလော။ သူသည် အမှိုက်များကို ရောင်းချပြီး စည်းစိမ်ရှာသည့် လိမ်ညာတတ်သော ကုန်သည်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။
***
ဝေယွီသည် ကျောက်ကျိုးတွင် ဖန်ထည်များအတွက် နာမည်ရအောင် ကြိုးပမ်းနေချိန်တွင် ဂျီစီရင်စုရှိ ဒုတိယမင်းသားနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာမူ တောင်ပေါ်ဓားပြများနှင့် ဒေသခံအစိုးရအဖွဲ့ကြားတွင် သွေးကွဲစေရန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ဒူရူလင်သည် စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရဲပြီး လုပ်ရဲကိုင်ရဲရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယမင်းသားက တိုက်ခိုက်ရန် ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူသည် သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချီလင်ခရိုင်အနီးရှိ ဓားပြဂိုဏ်းတစ်ခုကို ညအချိန်တွင် အလစ်ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး ဓားပြပေါင်း ၄၀ ကျော်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။
ဒူရူလင်သည် ဓားပြများကိုသာ ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ သွက်လက်သော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကမူ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ ဂိုဏ်းကို လုယက်ပြီးနောက် ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် အစိုးရအရာရှိတစ်ဦး၏ ဓားကို ကုတင်အောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အစိုးရ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း စွပ်စွဲရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
လှည့်ကွက်တွေလား? ဘယ်သူကများ မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။
ဂိုဏ်းပျက်စီးသွားသည်ကို သိရှိရန် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဒူရူလင်သည် သိမ်းဆည်းရမိသည့် ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ သတင်းပျံ့နှံ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့လယ်တွင်ပင် အစိုးရအဖွဲ့က ဓားပြအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ချေမှုန်းလိုက်ပြီဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ သူ စုံစမ်းကြည့်ရာတွင် ထိုသတင်းကို ထင်းခုတ်သမားတစ်ဦးက တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။
"တောင်ပေါ်မှာ ဓားပြတွေရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ—ဘယ်ထင်းခုတ်သမားကများ သူတို့ဂိုဏ်းထဲကို ရဲရဲဝင်ရဲမှာလဲ။ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်စရာလား!" ဒူရူလင်က ဒုတိယမင်းသားနှင့် ကုန်းဆွန်ယီတို့ရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသားကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးနေရုံသာ။ ကုန်းဆွန်ယီက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ဒူရူလင်ကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြသည်။
"အစ်ကိုဒူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ထက်မြက်မှုကတော့ ချီးကျူးစရာပါပဲ" ဟု ကုန်းဆွန်ယီက ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်လူတွေကို သတင်းအနည်းငယ် ဖြန့်ခိုင်းထားတာပါ။"
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် ဒူရူလင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ပြုံးနေသည့် ဒုတိယမင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ကုန်းဆွန်ယီကို ပြန်ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းစုံကို သဘောပေါက်သွားသည်။
"အော်—မင်းသားက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဓားပြတွေကို ချေမှုန်းခိုင်းတာလဲလို့ တွေးနေတာ။ ဒါကို ပြောတာကိုး!"
သူသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ဓားကို ထားရစ်ခဲ့သည့် လက်အောက်ငယ်သားကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက် ၎င်းမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘဲ မင်းသား၏ အစကတည်းက စီစဉ်ထားသော ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။
ကုန်းဆွန်ယီက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဒူ၊ ကျွန်တော်တို့ မပြောပြလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလား။"
ဒူရူလင်က ပါးစပ်ကို စူလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက ဒီလောက်တော့ မသေးသိမ်ပါဘူး။ ဒီလို ခေါင်းသုံးရမယ့်ကိစ္စမျိုးတွေမှာတော့ ငါ့ကို မပြောပြထားရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကြံစည်မှုမျိုးအတွက် မိမိဦးနှောက်ကို အသုံးချရန် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။
ဒုတိယမင်းသားက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ "သခင်ဒူ၊ ကျွန်တော် သတင်းတွေ ဖြန့်ခိုင်းတာက အစိုးရနဲ့ ဓားပြတွေကြားမှာ သံသယဝင်အောင် လုပ်ဖို့သက်သက်ပါ။ ခင်ဗျား အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို ရှင်းပစ်လိုက်တာ မှန်ပေမယ့် ဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။ ဓားပြတွေက သံသယဝင်လာနိုင်ပေမယ့် အစိုးရကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်သေးဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း အစိုးရက ဒီသတင်းတွေကို ကြားပြီးတော့ ရှင်းပြဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"
ထိုစကားမှာ အလုပ်ပိုပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒူရူလင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "မင်းသား၊ အမိန့်သာ ပေးသနားတော်မူပါ!"
"မင်းရဲ့လူတွေကို အစိုးရအရာရှိတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်" ဟု ဒုတိယမင်းသားက အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "သူတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စေ့စပ်ရေးသမားတွေကို သတ်ပစ်လိုက်။ ပြီးတော့ ဓားပြတွေလို ဟန်ဆောင်ပြီး ခရိုင်ဝန်ကတော်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့။"
*ဟို...* တကယ်ကိုပဲ မင်းသားဆိုတာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးပဲ။
စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ဒူရူလင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ မင်းသား။ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး စီမံပေးပါ့မယ်!" သူတို့အားလုံးကလည်း လူယုတ်မာတွေချည်းပဲ ဖြစ်တာမို့ သတ်ရမှာဖြစ်စေ၊ ဖမ်းရမှာဖြစ်စေ ဒူရူလင်မှာ လုံးဝ နောင်တမရှိချေ။
ထိုညတွင် ခရိုင်ရုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည့် သူလျှိုများက နောက်ဖေးပေါက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး မြို့ပြင်သို့ မြင်းဖြင့် ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒူရူလင်သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ပြီး ထိုသူ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြားတစ်စင်းဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။ အလောင်းကိုမူ ပိုမိုရက်စက်သော နည်းလမ်းဖြင့် စီမံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းကို မြို့တံခါးအနောက်ဘက်တွင် ပစ်ထားခဲ့ပြီး *“ယုံကြည်ရမည့်သူ မဟုတ်”* ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။
သာမန်ပြည်သူများက နားမလည်နိုင်သော်လည်း ခရိုင်ဝန်ကတော့ သေချာပေါက် နားလည်လိမ့်မည်။
အလောင်းကို ထားခဲ့ပြီးနောက် ဒူရူလင်သည် သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခရိုင်ဝန်ကတော်၏ မိသားစုဝင်များရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားပြီး သက်ကြီးဝါကြီးများနှင့် တူများကို တစ်ခါတည်း ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အလောင်းကို တွေ့ရှိပြီး အစိုးရရုံးသို့ သယ်ဆောင်လာသောအခါ ခရိုင်ဝန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။ အစိုးရက ဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော သတင်းများကို ကြားရစဉ်က သူသည် ၎င်းကို ကောလာဟလသက်သက်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အစိုးရတပ်ဖွဲ့များသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် သူ မသိဘဲ နေပါ့မလား။ သူသည် ဓားပြများထံ သွားရောက်ရှင်းပြပြီး လူယုတ်မာတစ်ဦး၏ အကြံအစည်တွင် မပါဝင်မိစေရန် ပြောဆိုစည်းရုံးရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုတော့ ဘာဖြစ်သွားသလဲ? ဓားပြများက သူစေလွှတ်လိုက်သည့် စေ့စပ်ရေးသမားများကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုအလောင်းဖြင့် သူ့ကို စော်ကားသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ ခရိုင်ဝန်သည် "လူယုတ်မာများ" မှာ ဓားပြများ ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်သွားသည်။ လောဘတက်ပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို မကျေနပ်သောကြောင့် သူခိုးကို သူခိုးက လူဆူဟစ်ကာ အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်လိုက်သည်။
သူ့ဇနီး၏ မိသားစုဝင်အားလုံး တစ်ညတည်းနှင့် အဖမ်းခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏သံသယမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။