ဒုတိယမင်းသား သည် တောင်ပေါ်ဓားပြများနှင့် အစိုးရအရာရှိများအကြား အယုံအကြည်ကင်းမဲ့စေရန် သွေးခွဲသည့်နည်းလမ်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း နားလည်မှုလွဲမှားစရာများကို ဖန်တီးပေးပြီး နှစ်ဖက်စလုံးကို ရှင်းလင်းခွင့်မပေးဘဲ ပိတ်ပင်ထားတတ်သည်။
အကျိုးစီးပွားတူညီနေကြသည့် အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုကြားတွင် အပြန်အလှန်အကျိုးခံစားခွင့်များကို အသုံးချ၍ အက်ကြောင်းပေးခြင်းသည် အလွန်ထိရောက်သောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤအရာရှိများနှင့် ဓားပြများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမှ ရရှိလာသော အမြတ်အစွန်းများသည် သာမန်ပြည်သူများထံမှ တိုက်ရိုက်ရယူထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဓားပြများက ခရီးသွားများကို လုယက်ကြပြီး အစိုးရက မျက်ကွယ်ပြုထားသည်။ ဓားပြများက မြို့တွင်းရှိ ပြည်သူများကို ဒုက္ခပေးနေချိန်တွင် အစိုးရက ပူးပေါင်းပါဝင်နေသည်။ ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးရမည့် တာဝန်ရှိသူများသည် ရာဇဝတ်ကောင်များအတွက် ဒိုင်းကာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေကြသည်။ လုယက်ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို အရာရှိများနှင့် ခွဲဝေယူကြပြီး၊ မိမိတို့ဝေစုကို ရရှိပြီးနောက် အရာရှိများက ဓားပြများကို ဆက်လက်ကာကွယ်ပေးရန် စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်နေသော ကပ်ပါးသံသရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ မဟာမိတ်မဖြစ်သင့်သော အဖွဲ့နှစ်ခုကြားတွင် သွေးခွဲရန်အတွက် အသေးအဖွဲ အစီအစဉ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤအက်ကြောင်းသည် အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အားနည်းလှသော ယုံကြည်မှုနှင့် Du Rulin ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖျက်ဆီးမှုများကြောင့် လျင်မြန်စွာပင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှပင် မရှိသေးသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် ဓားပြများနှင့် အရာရှိများအကြား ပဋိပက္ခသည် ချီလင်ခရိုင် မှတဆင့် အိမ်နီးချင်းခရိုင်များဖြစ်ကြသည့် Heyang နှင့် Lingbei အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ယုံကြည်မှု ပြိုလဲသွားပုံမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဂျီစီရင်စု ၏ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး Guo Xiu ပင်လျှင် ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
Yuanyang ရှိ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ နေအိမ်အတွင်းတွင် လေထုမှာ တင်းမာနေသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေ! အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ရှိသွားပြီလဲ? တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး၊ အဲဒီလို အရည်အချင်းမရှိတဲ့၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဓားပြအုပ်စုကိုတောင် မင်းတို့က အသာစီးရအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာလား? ပြီးတော့ မင်းတို့ကို မင်းမှုထမ်းတွေလို့ ခေါ်ရမှာလား—ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ!”
ကွဲအက်နေသော ခွက်များနှင့် ပန်းကန်များမှာ စာကြည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဆံပင်များထောင်မတ်လျက် ဒေါသထွက်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်လူတစ်ယောက်သည် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသည်။ အခန်းထဲတွင် လက်အောက်ငယ်သားအချို့ ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ အသံထွက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
“ချီလင်ခရိုင် ခရိုင်ဝန်ရဲ့ နာမည်က ဘာတဲ့လဲ?” Guo Xiu က ထိုအုပ်စုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“Chai Jin ပါ အရှင်။ သူ့နာမည်က Chai Jin ပါ။”
“ဟား!” Guo Xiu သည် အေးစက်စက်နှင့် ပြတ်သားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “Chai Jin တဲ့လား—သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက်ပဲ!”
ဓားပြလှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်နှင့် ချက်ချင်းအစီရင်ခံစာ ပေးပို့ရန် သူသည် ဤလူများကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သတိပေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် Chai Jin ကော? သူသည် လုံးဝမဆင်မခြင် ပြုမူခဲ့သည်။ သတိပေးချက်များ အားလုံးရှိနေသော်လည်း တစ်စောင်မျှ သတင်းမပို့ခဲ့ပေ။ Chai Jin သာလျှင် ထိုပြဿနာကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိပါက ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် သူ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် အိမ်နီးချင်းခရိုင်နှစ်ခုကိုပါ ထိုပြဿနာထဲသို့ ဆွဲထည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် ဓားပြပြဿနာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြစ်ပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအရှုပ်တော်ပုံသည် အထက်လူကြီးများထံ သို့မဟုတ် ပိုဆိုးသည်မှာ ဧကရာဇ်မင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် Guo Xiu သည် စိတ်ထိန်းမရအောင် ဒေါသထွက်လာရသည်။ သူသည် ထိုဓားပြများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဂျီစီရင်စု တွင် ဓားပြအရေအတွက် မည်မျှရှိပြီး မည်မျှစွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို သူကောင်းစွာ သိရှိသည်။
လွန်ခဲ့သောနှစ်များက အခြားဒေသများမှ ကုန်သည်များ ဂျီစီရင်စု သို့ လာရောက်ခြင်း မရှိတော့သည့်အခါ ဓားပြပြဿနာသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်ကို သူသဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူလွှတ်ထားပေးခဲ့သော တောရိုင်းဓားပြများက သူ့ကို ပြန်လှည့်စားလာမည်ကို သူကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။
Guo Xiu သည် အလွန်အမြင်တိုခဲ့သည်။ သူသည် ဓားပြများကို အချိန်အတော်ကြာ “မွေးမြူ” ထားခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူ့စစ်သားများကဲ့သို့ သစ္စာရှိပြီး နာခံလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့အား လှုပ်ရှားမှုကို လျှော့ချရန်နှင့် လူသစ်စုဆောင်းခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့စဉ်က ၎င်းတို့သည် နာခံလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သူ့ရှေ့တွင်သာ သဘောတူပြီး မိမိတို့နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။
ဓားပြများက မိမိသဘောအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ Guo Xiu သည် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို နားလည်လိုက်ရသည် - သူ မွေးမြူထားသော ဝံပုလွေများသည် သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။ အသားရှိနေသရွေ့ ဝံပုလွေများသည် နာခံလိမ့်မည်၊ သို့သော် ထောက်ပံ့မှု လျော့နည်းသွားသည်နှင့် တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့ကို ကျွေးမွေးသူ၏ လက်ကို ပြန်ကိုက်လာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
***
Guo Xiu သည် ဓားပြများကို ချေမှုန်းရန် တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်သင့်မသင့် စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ဝေယွီ နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဂျီစီရင်စု သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသော ခရိုင်မှာ Ziyang ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ထိုနာမည်ကို ရင်းနှီးနေသည်။ ဟဲ့အန်း သည် ယခင်က သူနှင့် တရားမျှတမှုအတွက် အကူအညီတောင်းစဉ်က သူ၏မွေးရပ်မြေမှာ Ziyang တွင်ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ဝေယွီ သည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီမှာပင် ဆင်ခြေဖုံး၌ ဓားပြအုပ်စုတစ်ခု၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
“လှည်းပေါ်က ဆင်းကြ! အခုချက်ချင်း! အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးရှိတာအကုန် ထုတ်ပေးလိုက်!”
လှည်းပေါ်တွင် ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း အေးအေးလူလူ လဲလျောင်းနေသော ဝေယွီ သည် အမိန့်ပေးသံကြောင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
*ဘုရားရေ* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ *တကယ်ပဲ ငါတို့ကို လုယက်ရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာပဲ? ဂျီစီရင်စု ကတော့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တကယ်ကို ကြမ်းတာပဲ။*
လူတစ်ရာကျော်နှင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍မရသော အစောင့်များပါဝင်သည့် အဖွဲ့နှင့်အတူ ခရီးသွားလာနေရသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤသည်မှာ ဝတ္ထုထဲကအတိုင်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝေယွီ သည် အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းကြည့်ရှုနိုင်ရန် လှည်းကုလားကာကို မလွဲမသွေ ဆွဲဖွင့်လိုက်ရတော့သည်။
ကုလားကာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လှည်းတန်းကို ဝိုင်းရံထားသော လက်နက်ကိုင် ဓားပြများကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အုပ်စုကို ဝိုင်းရံထားနိုင်လောက်အောင်ပင် များပြားလှသည်။ ၎င်းတို့သည် အထူးတလည် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ပုံမရသော်လည်း အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံပေါက်ပြီး တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးကို လုံးဝဂရုစိုက်ပုံမရပေ။
ဝေယွီ ခေါင်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် လှည်း၏ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ဓားပြတစ်ယောက်က ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဝေယွီ: !
သို့သော် ဓားပြအတွက် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူဓားကို မခုတ်ချခင်မှာပင် ဘေးတွင် စောင့်ကြည့်နေသော ဒင်းဖားဆိုင် သည် သူ့ကို အနီးရှိ ချုံပုတ်ထဲသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“အား!”
ဝေယွီ: *ချွတ်၊ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။*
ထိုကန်ချက်သည် အစောင့်များအတွက် အချက်ပြသံ ဖြစ်သွားသည်။ ဓားများ ထုတ်လိုက်ကြပြီး မြားများ၊ လေးများဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ မင်းသား၏ လုံခြုံရေးကို အထိခိုက်ခံ၍ မရပေ။ ထိပ်တန်း မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် များက လေ့ကျင့်ပေးထားသော ဤအစောင့်များသည် အတွေ့အကြုံရင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ လေ့ကျင့်မှုမရှိသော ဓားပြအုပ်စုကို အစောင့်များသည် ၎င်းတို့၏ မူလနေရာမှ သုံးမီတာပင် မကျော်လွန်လိုက်ရဘဲ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အပြီးအပိုင် ချေမှုန်းလိုက်နိုင်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရသည့် အချိန်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဝေယွီ သည် လှည်းပေါ်မှ မြင်းလှည်းမောင်းသူနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ရမှုကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ဖန်းရှန်း သည် ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ဆွဲခေါ်လာသောအခါ ဝေယွီ သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ် ဖန်းရှန်း! မင်းရဲ့ အရှင်သခင်က မင်းကို ဂုဏ်ယူတယ်!”
ငယ်ရွယ်သော မင်းသား၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ထိုတိုက်ပွဲကို အရေးမပါဟု ထင်ထားသော ဖန်းရှန်း သည် ရုတ်တရက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဖန်းရှန်း သည် ဖမ်းဆီးထားသူကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး “အရှင်သခင်၊ သူ့ကို ဘယ်လိုစီရင်ရမလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ ပုံမှန်စတိုင်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ သေချင်သူများကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် ငယ်ရွယ်သော မင်းသားတစ်ပါးကို အမှုထမ်းနေကြသည်။ အရှင်သခင်မှာ ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသဖြင့် အရာရာကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
“အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သနားတော်မူပါ!” ဓားပြခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်အမောင်းကြီးမားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျောရိုးမရှိသော လူကြောက်တစ်ယောက်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ လည်ပင်းကို ဆွဲခေါ်ခံထားရသော်လည်း သူသည် ဒူးထောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ လုယက်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့က လူကောင်းတွေပါ! တကယ်ပါ! တစ်ခါလောက်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်!”
ခေါင်းဆောင်မှာ ပညာမတတ်သော်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှုကို သိမြင်နိုင်လောက်သော အသိဉာဏ်တော့ ရှိသည်။ ဤအဖွဲ့သည် အစပိုင်းတွင် သာမန်ကုန်သည်များဟု ထင်ရသော်လည်း ဤအစောင့်များမှာမူ အလွန်ပင် စွမ်းရည်ထက်မြက်လွန်းသည်။ *ကုန်သည်တစ်ယောက်က ဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ အစောင့်တွေကို ဘယ်လိုငှားနိုင်မှာလဲ?* ဟု သူက ကြောက်လန့်တကြား တွေးလိုက်သည်။ *သေစမ်း၊ ဒီလူတွေက လူသတ်သမားတွေပဲ!*