ဓားပြများ—ဤအုပ်စုသည် ဝေယွီ အတွက်သာမက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အတွက်ပါ မစိမ်းလှသည့်အရာများဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံနှင့်မတူဘဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကမူ ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဂျီစီရင်စု ရဲ့ လုံခြုံရေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ညံ့ဖျင်းနေတာလား။ မင်းတို့အားလုံးမှာ ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ ပြည်သူတွေအဖြစ် နေထိုင်ခွင့်ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဓားပြလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်နေရတာလဲ!"
မိမိ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အသံကို နောက်ကွယ်မှ ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် တရားဟောတော့မည်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ၏ အစောင့်များခြံရံလျက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ငိုယိုကာ မိမိတို့၏ အခက်အခဲများကို စတင်ပြောပြတော့သည်။ "လူငယ်မင်းကြီး၊ အထင်မှားနေပါပြီ! ကျွန်တော်တို့က ဒီဘဝကို အတင်းအကျပ် ရောက်လာရတာပါ—တကယ်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုယက်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ကျွေးမွေးရမယ့် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးငယ်တွေ ရှိပါတယ်၊ တစ်ခါမှလည်း လူမသတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို ယုံပေးပါ!"
ထိုစကားကို ယုံမည့်သူမှာ လူမိုက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "အတင်းအကျပ် ဓားပြလုပ်ရတယ် ဟုတ်လား? ဒါကတော့ ထူးဆန်းတာပဲ။ ဘယ်လိုမျိုး အတင်းအကျပ် အကျပ်ကိုင်ခံရတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။ ကောင်းကောင်းပြောပြနိုင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးကောင်း လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။"
လူငယ်မင်းကြီး၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် စကားติดๆ ขัดๆ ဖြစ်သွားသည်။ "အဲ... ဂျီစီရင်စု မှာဆိုရင် မြို့ပြင်ဘဝက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အခြေအနေအရ လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ရတာပါဗျာ။"
"မြို့ပြင်မှာ ဘဝက ခက်ခဲလို့လား?" ဝေယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
ဓားပြပေါများပြီး စစ်သည်များ၏ ကာကွယ်မှုမရရှိသည့်အတွက် သူတို့ကို မနိုင်လျှင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းလော? နားလည်ပေးနိုင်သည့် အချက်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်ခံနိုင်စရာတော့ မဟုတ်ပေ။
ဓားပြဖြစ်လာခြင်းသည် အခြားသူများကို ဒုက္ခပေးရန် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ရာဇဝတ်မှုလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပါက သူတို့လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့သော အရပ်သားများ၏ အရေးကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ထိုသူများသည် ဓားပြတို့၏ ကံဆိုးမှုကြောင့် ဒုက္ခခံရရမည်လော။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်လည်ချေပသည်။ "အခြေအနေအရ လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ရတယ် ဟုတ်လား? ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်—မင်းတို့က အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်နေတဲ့ လူတွေပဲ! အာဏာပိုင်တွေကို တိုင်ကြားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ခုခံဖို့ကျတော့ သတ္တိမရှိဘဲ လုယက်ဖို့ကျတော့ သတ္တိရှိလှချည်လား။ အဲဒီလောက်တောင် သတ္တိရှိရင် တခြား ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အရင်ကရှိနေတဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းတွေကို ဘာလို့ ပြန်မတိုက်ခိုက်တာလဲ? မင်းတို့က လူကြောက်တွေပဲ!"
ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ကြောင်အသွားသည်။ *အရင်ကဓားပြတွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရမှာလား? အဲဒါမျိုး လုပ်လို့ရလို့လား?*
၎င်းသည် ဤလူများ၏ ပညာဗဟုသုတ နည်းပါးပုံကိုသာ ပေါ်လွင်စေသည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် လယ်ယာမြေအနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုး၍ တစ်နေ့တာ ရုန်းကန်နေရသူများ ဖြစ်သည်။ ပညာမရှိသဖြင့် သူတို့၏ အမြင်များသည် ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး အခြားနည်းလမ်းများကို တွေးတောနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ဤသို့သော အသိပညာနည်းပါးမှုကြောင့်ပင် အထက်တန်းစားများက သူတို့ကို "အသိဉာဏ်မဲ့သော လူထု" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို!"
သူသည် မိမိအစ်ကိုကို အမြဲတမ်း ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော ပုန်ကန်လိုစိတ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မင်းသားတစ်ပါးက ပြည်သူတွေကို အာဏာပိုင်တွေကို အားမကိုးဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ရပ်တည်ဖို့ အားပေးနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မိမိ၏ ကိုးမြောက်အစ်ကိုအကြောင်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ဝေယွီ သည် အကြောင်းမဲ့ ဘာကိုမှ လုပ်လေ့မရှိပေ။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သယောင် ပြတတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်ထားပါက လူများကို ကစားရန်အတွက် အချိန်ဆွဲတတ်သည်။
အခုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရဆိုပါက ဤဓားပြများကို အာဏာပိုင်များထံ အပ်နှံပြီး ကိစ္စပြီးပြတ်ရမည်။ သို့သော် ဝေယွီ သည် အချိန်ဆွဲနေသည်မှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သန့်ရှင်းမှုမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။
ဝေယွီ သည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်မှာနေကြတာလဲ?"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ တရားဟောချက်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "ဗျာ? ဘ... ဘယ်မှာနေတာလဲ ဟုတ်လား?"
ဝေယွီ က မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလျက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဓားပြတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် လူတွေပဲ မဟုတ်လား။ မင်းတို့မှာ အိမ်မရှိဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါမယုံဘူး။ အထူးသဖြင့် လူအများကြီးနဲ့လေ။"
သူတို့ကို အာဏာပိုင်ထံ မအပ်၊ မသတ်ဖြတ်ဘဲ သူတို့၏ စခန်းအကြောင်း မေးမြန်းနေသည်မှာ ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို စိုးရိမ်စိတ် ပိုများလာစေသည်။ "ကျွန်တော်တို့နေရာက အတော်လေး ညစ်ပတ်ပါတယ်... လူငယ်မင်းကြီး ဘာလို့ မေးတာလဲ? 설마... လာကြည့်မလို့လား?" သူသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေစဉ် ဝေယွီ က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို တိုးတိုးပြောလိုက်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ကလည်း တခြားနေရာကနေ ပြောင်းလာတဲ့ ဓားပြတွေပါ၊ အခြေချဖို့ နေရာရှာနေတာ။"
ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဖန်းရှန်း နှင့် အစောင့်များမှာလည်း တည်ငြိမ်နေကြသည်။
သူတို့သည် တကယ်ပဲ "လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်" ဟုတ်မဟုတ်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ဝေယွီ ၏ စကားမှာ အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်သည်။ ဓားပြတွေအနေနဲ့ မင်းသားတစ်ပါးကို ဖမ်းဆီးလို့မှ မရနိုင်တာ။ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီခရီးမှာ ဘာမှလည်း အကျိုးမရှိတဲ့အပြင် အခုတော့ သူ့အိမ်ကိုပါ ဆုံးရှုံးရတော့မည်။
ခုခံမှုမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အင်အားချင်းမှာ များစွာ ကွာခြားလွန်းသည်။ ဝေယွီ ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် မလိုလားသော်လည်း လမ်းပြပေးလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ စခန်းမှာ အနီးအနားတွင်သာ ရှိသဖြင့် နာရီဝက်အတွင်း တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လှည်းဖြင့် သွား၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဝေယွီ သည် မြင်းစီးရန် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သည် ရှေ့မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဦးဆောင်သွားကြပြီး နောက်မှ အစောင့်များက ဖမ်းဆီးထားသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်အတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော ရွာငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းမှာ ဓားပြစခန်းဟု ထင်မှတ်စရာမရှိဘဲ အလွန်ရိုးရှင်းသော ရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော မြက်မိုးအိမ်များနှင့် သစ်သားအိမ်များသာရှိပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များသာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းမှာ လူရိုင်းတို့၏ တွင်းတစ်ခုနှင့် လုံးဝမတူပေ။
"တောက်" ဟု ဝေယွီ က လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဓားပြချင်းတူတူ... မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို ညံ့တာပဲ။"
ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"မင်းတို့ကို ကြည့်စမ်း—လူတစ်ရာလောက် ရှိပါလျက်နဲ့ စခန်းပတ်လည်မှာ ခြံစည်းရိုးတောင် မရှိဘူး။ ကံကောင်းလို့ ငါတို့နဲ့ ဆုံတာ—ငါတို့က သဘောကောင်းပြီး ကရုဏာရှိလို့ပေါ့။ တခြားသူသာဆိုရင် ငွေကြေးတွေတင်မကဘူး၊ ရွာထဲက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေပါ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"