ယူဆောင်လာသည့် ဖန်သားသေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် တင်ထားလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အနေဖြင့် ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ကုန်သည်များစွာ စုဝေးနေသည်ကို မြင်ရခြင်းသည် ဝေယွီ ခံစားရသည့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်မှုနှင့် စပ်စုလိုစိတ်မျိုးကို သူ့တွင် ဖြစ်မလာစေခဲ့ပါ။ သူတို့ကြားထဲ ဝင်ရောက်ရောယှက်ရန်လည်း လုံးဝ စိတ်မကူးမိပေ။ ယင်းအစား သူသည် မိမိ၏ နဝမမြောက်ညီတော် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာဖြင့် အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်နေသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ဝေယွီ သည် လူစုလူဝေးကြားထဲတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရောယှက်သွားပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင်လည်း လူအုပ်ကြီး စုရုံးလာတော့သည်။
“ဩော်... အစ်ကိုကြီးတို့မိသားစုက အထည်ဆိုင်လုပ်တာလား။ ဘယ်လိုအထည်တွေ ရောင်းတာလဲဗျ။”
“အစ်ကို့မိသားစုက တစ်ခါက ယိုကျိုးကို လူလွှတ်ဖူးတယ်ဟုတ်လား။ ဒါတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ကိစ္စပဲ…”
“ကျွန်တော့်မိသားစုက ဘာလုပ်သလဲလို့လား။ အာ… ပြောရတာနည်းနည်း ရှက်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ သေးသေးလေးပါပဲ။ ကြွေပန်းအိုးလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါး ရောင်းတာပါ…”
ဝေယွီ သည် အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် လိပ်ပြာတစ်ကောင်ပမာ လှုပ်ရှားသွားလာရင်း လူအုပ်ကြီးကို အမြန်ပင် ဆွဲဆောင်ကာ သူ့နောက်သို့ ပါလာစေသည်။
သူသည် ရှီကျင်းမြို့မှဖြစ်ကြောင်းနှင့် မိသားစုတွင် ကြွေဖုတ်ဖိုပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည့်အခါ သူသည် နဝမမင်းသား အနေဖြင့် ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန်များကို လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကိုပါ သွယ်ဝိုက်၍ ထည့်ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့က မြို့တော်ကမဟုတ်တော့ မသိကြဘူးပေါ့။ ရှီချီနိုင်ငံ သံတမန်တွေ နန်းတော်ကို ရောက်လာတုန်းက သူတို့နဲ့အတူ ရှားပါးပစ္စည်းတွေ အများကြီးပါလာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူတို့ဘုရင်မိသားစုသာ သီးသန့်သုံးတဲ့ ‘အရောင်မဲ့ဖန်’ လို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်မျိုး ပါလာတယ်။ သူတို့က ဒါကို ဧကရာဇ် ကိုပဲ ပေးအပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ခင်ဗျားတို့ သိလား။”
လူတိုင်းသည် စပ်စုတတ်ကြမြဲဖြစ်ရာ ဝေယွီ သည် ပုံပြင်ပြောသူ၏အခန်းကဏ္ဍကို အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြသေးသည့် ကုန်သည်များသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ ဆက်ပြောပြရန် တိုက်တွန်းကြသည်။
“ဟား! ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ် က နဝမမင်းသား အနေနဲ့ ဒါမျိုးကို လုပ်နိုင်တယ်လို့ ကြေညာလိုက်တာပဲ။ ပြီးတော့ သူတကယ်လည်း လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်!”
လူအုပ်ကြီးဆီမှ အံ့ဩတကြီး ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဝါး—”
“ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ယုံနိုင်ပါ့မလား။ ဒါဟာ စော်ကားတာမဟုတ်ရင် ဘာလဲဗျ။ နဝမမင်းသား က ဒါကို ပုံတူကူးချပြီး သူတို့မျက်နှာကို ပြန်ရိုက်လိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ ဒီအရောင်မဲ့ဖန်တွေကို ထုတ်လုပ်ဖို့ မြို့တော်မှာ ဖိုကိုပါ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တာ!”
“ဩော်—” ဟူသော ရေရွတ်သံများ ထပ်ဆင့်ပေါ်ထွက်လာသည်။
“တကယ်တော့ ဒါက ကံကောင်းလို့ပါပဲ။ ဒီအရောင်မဲ့ဖန်တွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ အများကြီး မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ အဆက်အသွယ်ရှိတော့ အချို့အဝက်ကို ရထားတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့အတွက်တော့... ဟဲဟဲ...”
လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး အကြည့်အားလုံးသည် အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စားပွဲဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်မိသည်။ *ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်။ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူး။*
ဝေယွီ ကတော့ သူ အထင်သေးခံနေရသည်ကို လုံးဝ မသိရှာပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ ဂုဏ်သတင်းနှင့် မျက်နှာပန်းလှခြင်းက ဘာများ အရေးပါသလဲ။ သူသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ မိမိနာမည်ကို အသုံးချနိုင်ပြီး မူပိုင်ခွင့်အတွက်လည်း ပူပန်စရာ မလိုပေ။ ဒီထက်ကောင်းတာ ဘာရှိဦးမလဲ။
ဝေယွီ ၏ အရောင်းမြှင့်တင်ရေးစွမ်းရည်ကြောင့် ကုန်စည်ပြပွဲ မစတင်မီကပင် လူအများစုသည် ရှီချီနိုင်ငံ ၏ ဘုရင်မိသားစု သုံးစွဲသည်ဟုဆိုသော ဤ “အရောင်မဲ့ဖန်” ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖန်ကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း ဤအမျိုးအစားသည်မူ သူတို့အတွက် ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ပြပွဲစတင်ပြီး လူတိုင်း မိမိတို့ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြသကြသည့်အခါ ဝေယွီ သည် အခြားဆိုင်များကို အေးအေးလူလူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ကျန်လူအများစု၏ အာရုံသည်မူ ထိုမဖွင့်ရသေးသော နောက်ဆုံးသေတ္တာပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။
သေတ္တာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လာရာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဒီလူငယ်လေးက ဝမ်ယွီလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမို့ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
လူအုပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေယွီ သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ ရုပ်ရည်ချောမောသည့် ထိုလူငယ်လေးသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ အချိန်မဆွဲဘဲ သူသည် သူ့လူကို သေတ္တာဖွင့်ခိုင်းလိုက်ရာ စပ်စုနေကြသည့် ကုန်သည်များရှေ့တွင် ပစ္စည်းကို နောက်ဆုံး၌ ဖော်ပြလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် နန်းတော်တွင် ထိုဖန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့ရသည့် အမတ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို ဒါက ရှီချီနိုင်ငံ ရဲ့ ဘုရင်မိသားစု သုံးတဲ့ အရောင်မဲ့ဖန်ပေါ့။ တကယ့်ကို လှပတာပဲ။”
“ဒီလောက်ထိ ကြည်လင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။ ဒါက သာမန်ဖန်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြည်လင်နေသေးတယ်…”
“ဝမ်သခင်လေး၊ ဒါကို ရောင်းမှာလား။ ကျွန်တော် ငွေဒင်္ဂါး သုံးရာ ပေးဝယ်မယ်!”
ပထမဆုံး ဈေးခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဝေယွီ သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ထိုလူကို ကြည့်ကာ တွေဝေဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ဩော်... ဒီဦးလေးကြီးက ဝယ်ချင်တာလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီတစ်ခုပဲ ပါလာတာလေ...”
ပစ္စည်းက တစ်ခုတည်းသာ ရှိသဖြင့် ရောင်းလိုက်ရလျှင် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်များကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကို ပြုံးလိုက်သည်။ *ဈေးတင်ကြပါ၊ ဆက်တင်ကြပါ။ ဒီလောကမှာ ဒီလိုရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ဘယ်လောက်တန်သလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!*
ကုန်သည်များသည် တကယ့်ကို လက်ဖျားငွေသီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝေယွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ဈေးကို ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိ အပြိုင်အဆိုင် တိုး၍ ခေါ်ကြတော့သည်။
“ငွေဒင်္ဂါး ငါးရာ! ကျွန်တော် ယူမယ်!”
“ဝမ်သခင်လေး၊ ကျွန်တော် ခြောက်ရာ့ငါးဆယ် ပေးမယ်။”
“ကျွန်တော် ခုနစ်ရာ!”
“တစ်ထောင့်နှစ်ရာ!”
တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ဟု အော်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ဖန်းရှန်း လက်ထဲမှ ဖန်ပုလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမျှလောက် များပြားသော ဈေးကို ပေးဝယ်သည့် လူမိုက်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် အလွန်အမင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ကျောက်မျက်ကောင်းဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကြီးပင်လျှင် အများဆုံး ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်သာ တန်သည်။ ဤအသုံးမဝင်သော ဖန်ပုလင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တန်ရမှာလဲ။ *သူတို့အားလုံး ရူးနေကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နဝမမြောက်ညီတော်ကတော့ ငွေရူး ဖြစ်သွားပြီပဲ!*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ခေါင်းကိုက်လာချိန်တွင် ဝေယွီ ပင်လျှင် ထိုဈေးနှုန်းကို အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် ငွေဒင်္ဂါး ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာလောက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ထောင်ကျော်အထိ ပေးဝယ်မည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့ပိုက်ဆံတွေက ပိုနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်စွာ ရွှေတွင်းပိုင်ရှင်တွေများ ဖြစ်နေမလား။
တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ဈေးခေါ်လိုက်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ထပ်မခေါ်တော့ပေ။ ဈေးက အလွန်တက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းက ဂုဏ်ရှိသော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ကိုယ်ပိုင်ဧကရာဇ်မိသားစု သုံးစွဲသည့်အရာ မဟုတ်သည့်အတွက် ပညာရှိတို့၏ လက်ရေးမူများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အလေးချိန်မျိုး မရှိချေ။
ဈေးပေးဝယ်သူမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပုံစံရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဤမျှများပြားသော ဈေးကို ပေးလိုက်ရသော်လည်း သူသည် စိတ်ညစ်ဟန်မရှိဘဲ ဝေယွီ ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။
“ဝမ်သခင်လေး၊ ကျွန်တော် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ပေးမယ်။ ရောင်းပေးနိုင်မလား။”
ဝေယွီ သည် ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် များပြားတဲ့ဈေးကို ခေါ်ထားတာဆိုတော့ ခင်ဗျား တကယ်ကို လိုချင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်သာ မရောင်းဘူးဆိုရင် အားလုံးရဲ့ စိတ်ကို ပျက်စီးအောင် လုပ်မိရာ မရောက်ဘူးလား။”
ဝေယွီ သည် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအတွင်း လူအုပ်ထဲတွင် ဤလူကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထင်ရှားသည့် ကုန်သည်ကြီးများက နောက်ဆုံးအဆင့်ထိ မရောက်လာကြသဖြင့် အနိုင်ရသူကို သူ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ ဖန်စက်ရုံတည်ထောင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝေယွီ သည် ဖန်ပစ္စည်းများ နောက်ပိုင်းတွင် မည်မျှပေါများလာမည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဤပစ္စည်းအတွက် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ပေးသူသည် တကယ့်ကို အလိမ်ခံရသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။
ပြပွဲပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူသည် ဖန်းရှန်း ကို ထိုလူထံသို့ စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်သခင်လေး ပြောခိုင်းလိုက်တာကတော့ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား အခက်အခဲတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာခဲ့ရင် ဒီဖန်ပစ္စည်းကို ယူပြီး မြို့တော်က ချီဖျင်းမြို့လေးကို သွားပါ။ အဲဒီမှာ ဟဲ့ယုံ လို့ ခေါ်တဲ့ အိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာကို ရှာလိုက်ပါတဲ့။”