လှေပေါ်မှ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် တိန်ကွမ်အား ခေတ္တနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
တိန်ကွမ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဝေယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်းက ဒီပင်းနန်မှာတင် မှန်ချပ်တွေကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်နေတာလား” ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝေယွီက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် “ဆယ်ချပ်တောင် ရှိတာပဲမဟုတ်လား။ ရှားပါးတဲ့အရာတွေက တန်ဖိုးရှိတာပေါ့။ တစ်ချပ်လောက် ရောင်းလိုက်ရင်ပဲ ခရီးစရိတ်အတွက် လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးရနိုင်မှာပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက “ဒါကို တကယ်ဝယ်မယ့်သူ ရှိမယ်လို့ မင်းက သေချာနေတာလား” ဟု ပြန်မေးသည်။
“ဘာလဲ၊ ဘယ်သူမှ မဝယ်ကြဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဝေယွီက တကယ်အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် “ဒါက ရှီချီနိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေလောက်ပဲ သုံးနိုင်တဲ့အရာလေ! အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၊ သူဌေးတွေက ရွှေ၊ ငွေ၊ ပိုးထည်တွေကို ဝတ်ဆင်တာက ပျော်ဖို့သက်သက်အတွက်ပဲလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါတွေအားလုံးက ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ရာထူး၊ မိသားစုမာနတွေအတွက်ပဲ! လူမိုက်တွေမှပဲ ဒီလိုအရာမျိုးကို လိုချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု တုံ့ပြန်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သက်ပြင်းချကာ “ဒါဆို မင်းက ဘယ်လောက်ဈေးသတ်မှတ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝေယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း “ဘာလို့ ဈေးသတ်မှတ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော် လေလံတင်မှာ—ဈေးအများဆုံးပေးနိုင်တဲ့သူကို ရောင်းပေးလိုက်မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
သူသည် တိန်ကွမ် ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိသည်။ ကျောက်ကျိုးဒေသမှာ အန္တရာယ်များပြီး ဂျီစီရင်စုမှာဆိုလျှင် ပို၍ဆိုးရွားကာ ဓားပြများ ပေါများနေသည်ဟု ဆိုသည်။ လမ်းခရီးတွင် ငွေကြေးသည် အလွန်အရေးပါသောကြောင့် အခက်အခဲများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ အလွန်ပင် ကပ်စေးနည်းလွန်းသဖြင့် ငွေနှစ်ထောင်တေးလ်သာ ပေးလိုက်သည်။ လမ်းတွင် ငွေကြေးထပ်မရှာနိုင်ပါက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မှာ ငွေပြတ်သွားပြီး အစောင့်များကိုပင် လမ်းတွင် လူဓားပြတိုက်ခိုင်းရမည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
လက်ရှိတွင် မှန်ချပ်ကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တိန်မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်မသွားဘဲ ဒင်းဖားဆိုင် စီစဉ်ပေးထားသော တည်းခိုခန်းသို့သာ ပြန်သွားကြသည်။
တစ်ရက်နားပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် တိန်မိသားစုမှ ပေးပို့လိုက်သော ရထားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်အန်းဇီကို တည်းခိုခန်းတွင် အစောင့်အဖြစ် ထားခဲ့ပြီးနောက် ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့သည် ဖန်းရှန်းနှင့် အခြားသူများလိုက်ပါလျက် ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ရထားသည် အိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ တံခါးဝရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ရှီမိသားစုလား” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက တံခါးအထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း “တိန်ကွမ် မနေ့က ပြောခဲ့တာက ကုန်သည်အသင်းကို မိသားစုသုံးစုက ဦးစီးတယ်တဲ့။ ဒီနေ့ပွဲကို ရှီမိသားစုကပဲ အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပတာ ဖြစ်ပုံရတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီက ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း “ဘယ်သူက အိမ်ရှင်ဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်လဲ။ ဝင်သွားကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ကုန်သည်အသင်း၏ ပွဲလမ်းသဘင် ဖြစ်နေသည့်အတွက် ရှီမိသားစု၏ တံခါးများမှာ ကျယ်ကျယ်ပွင့်နေသည်။ ဝေယွီတို့အဖွဲ့တွင် ဖိတ်စာမပါသော်လည်း ရထားမောင်းသူက တိန်ကွမ်၏ ဧည့်သည်များဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည့်အခါ တံခါးစောင့်များက ဝင်ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ပွဲကို ရှီမိသားစု၏ ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ကျင်းပနေသည်။ လူမည်မျှရှိသည်ကို အတိအကျ မပြောနိုင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ ရယ်မောသံ၊ စကားပြောသံများဖြင့် အလွန်စည်ကားနေသည်။
ဝေယွီ၏ အာရုံသည် အလယ်ဗဟိုတွင် အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော သေတ္တာများကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားပြီး သေတ္တာတစ်ခုစီတွင် ပစ္စည်းများကို ပြသပေးရန် အသင့်ရှိနေသော လူငယ်အစေခံတစ်ဦးစီ ရှိနေသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေစဉ် တိန်ကွမ် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။
“အို၊ ဝမ်အစ်ကိုတို့! နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ!” တိန်ကွမ်က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် “မနေ့က ဖိတ်စာပေးဖို့ မေ့သွားတာ ကျွန်တော့်အမှားပါပဲ။ ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!” ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အခုလို လာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်ပေးထားတာပဲမဟုတ်လား”
ဝေယွီက အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးထားသော စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဒါနဲ့ တိန်အစ်ကို၊ အဲဒီသေတ္တာတွေက ဘာတွေလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဒါတွေက ကုန်သည်တစ်ယောက်ချင်းစီက ပြသဖို့ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ” တိန်ကွမ်က ပြုံးရင်း ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်အသင်းက ခြောက်လတစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံလေ့ရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်မှာ ထုတ်ကုန်သစ် ဒါမှမဟုတ် အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မယ့် စီးပွားရေးအစီအစဉ်သစ် ရှိရင် ဒီမှာ သေတ္တာနဲ့ ပြသထားတတ်ကြတယ်။ တခြားသူတွေ စိတ်ဝင်စားရင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ အသင်းဝင်တွေ အချင်းချင်း ကူညီပံ့ပိုးပေးတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ”
*တောက်၊ တောက်* စီးပွားရေးမဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းပေါ့လေ?
ဒီစနစ်က တော်တော်လေး ခေတ်မီတာပဲ၊ ဒီအစီအစဉ်ကို တီထွင်ခဲ့သူမှာ တကယ့် စီးပွားရေးဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်ရမည်။ ဝေယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ စီးပွားရေးအရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးကို သူတွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်၍ ဝေယွီမှာ သူ့ကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငွေကြေးကိစ္စကို စီမံခန့်ခွဲရန် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ခေါ်ထားခြင်းက မြို့တော်တွင် ရှိနေပြီး သင်ယူဆဲဖြစ်သော ထိုနှစ်ဦးထက် ပို၍ထိရောက်မည်မှာ အသေအချာပင်။
ဝေယွီက လက်ဝါးချင်းပွတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တိန်အစ်ကို၊ ဒီကုန်သည်အသင်းအစီအစဉ်ကို ဘယ်သူက စတင်တီထွင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လေးစားမိတယ်၊ သူနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရချင်လိုက်တာ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဝေယွီ၏ “လူတော်ရှာ” သည့် ဝါသနာ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ရိပ်မိကာ သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
တိန်ကွမ်က ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဝမ်အစ်ကိုကလည်း ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။ ဒါက အခြေခံစီးပွားရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပါ၊ ဒီလောက်ထိ ချီးကျူးစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတော်လေး ထိရောက်မှုတော့ ရှိပါတယ်”
“ဒါဆို အဲဒါကို ဘယ်သူက စတင်ခဲ့တာလဲ” ဝေယွီက အတင်းမေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဦးလေးငယ်က စတင်ခဲ့တာပါ”
ဝေယွီ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ အရောင်တောက်ပသွားသည်။ ဖခင် သို့မဟုတ် အဘိုးဖြစ်သူမဟုတ်လျှင် ပြီးရော၊ သူတို့မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသဖြင့် ရေရှည်အတွက် အသုံးမဝင်နိုင်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ဦးလေးငယ်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးပင်။
“ကောင်းလိုက်တာ” ဝေယွီက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ သူသည် တိန်ကွမ်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် “တိန်အစ်ကို၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဦးလေးငယ်က ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီနေ့ ရောက်လာသေးလား” ဟု မေးသည်။
ရုတ်တရက် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့လိုက်သည့်အတွက် တိန်ကွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသယောင်ရှိသော်လည်း ဝမ်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ရင်းနှီးကြောင်း တိန်ကွမ် သိထားသည်။ ညီဖြစ်သူမှာ သဘောကောင်းသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အမြဲတမ်း အပြုံးမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားပြီး သူ မနှစ်သက်သည့်အရာမှန်သမျှကို အလိုအလျောက် ရှောင်ဖယ်တတ်သူဖြစ်သည်။
တိန်ကွမ်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဦးလေးငယ်က ခရီးလှည့်လည် ကုန်သွယ်သူမို့ အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေရတယ်။ အိမ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဖခင်ကပဲ စီမံခန့်ခွဲနေတာမို့ ဦးလေးက ဒီနေ့ မလာဖြစ်ပါဘူး”
ဝေယွီမှာ စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်ဝန်းမှ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။ တိန်ကွမ်က သနားစိတ်ဝင်သွားကာ “သူက ချန်အန်းစီရင်စုမှာ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ဖို့ သွားနေတာပါ။ ကံပါလာရင်တော့ အဲဒီမှာ ဆုံမိနိုင်ပါတယ်” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ချန်အန်းစီရင်စု။ ဝေယွီသည် ဂျီစီရင်စုသို့သွားသော လမ်းတွင် သူနှင့် လမ်းကြုံဆုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို တွေးတောနေသည်။ အခွင့်အရေးမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး” ဝေယွီက “ဒီတစ်ခါ မဆုံဖြစ်ရင်လည်း အပြန်လမ်းမှာ ကျွန်တော် လိုက်တွေ့လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောသည်။ သူသည် ဤအရည်အချင်းရှိသူကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူက ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာမို့ ဘယ်မှ ထွက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
လက်ရှိကိစ္စသို့ ပြန်လှည့်လာကာ ဝေယွီက “ဒါနဲ့ တိန်အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ပြသဖို့ ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလာတယ်—မနေ့က ပြောပြထားတဲ့အရာလေ။ အဲဒီစားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
ဝေယွီက ဖန်းရှန်းကို ရှေ့သို့ တိုးလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဖန်းရှန်း၏ လက်ထဲရှိ သေတ္တာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိန်ကွမ်၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
“ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့! ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်!”