တိန်ကွမ်မှာ အလွန်ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သူဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် သူ၏နေအိမ်တွင် နှစ်ရက်ကြာတည်းခိုခဲ့ကြသည်။
ထိုနှစ်ရက်အတွင်း ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့သည် တိန်ကွမ်နောက်သို့လိုက်ကာ ပင်းနန်စီရင်စုတစ်ခွင် လှည့်လည်ခဲ့ကြသည်။ မြို့တော်တွင် မမြင်ဖူးသည့် စားသောက်ဆိုင်များ၊ ကဗျာဆရာများ စုဝေးရာနေရာများ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် ပျော်ပွဲစားလှေများသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး အိမ်ရှင်၏ကျေးဇူးကြောင့် အဆိုပါနေရာများကို အစအဆုံး လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။
တိန်ကွမ်သည် အလွန်ရက်ရောပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သူဖြစ်သည့်အပြင် သူ၌ ထူးခြားသောဝါသနာတစ်ခုရှိသည်။ ထိုအရာမှာ အစားအသောက်ပင်ဖြစ်သည်။
ပြောလျှင်ယုံနိုင်စရာမရှိသော်လည်း တိန်ကွမ် သူတို့ကိုခေါ်သွားသည့်နေရာများသည် ရှုခင်းလှပသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ နေရာတိုင်းတွင် သူတို့မဖြစ်မနေ မြည်းစမ်းကြည့်သင့်သည့် အစားအစာတစ်ခုစီ ရှိနေသောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ ကဗျာဆရာများ စုဝေးရာနေရာတွင် အရသာထူးကဲသည့်မုန့်များရှိသလို၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင်လည်း အလွန်အရသာရှိသော ဘဲကင်ကိုရရှိသည်။ ပျော်ပွဲစားလှေပေါ်မှ ခေါက်ဆွဲမှာပင် အလွန်ပင်ပျော့ပျောင်းပြီး အရသာရှိလှသည်။
ဝေယွီမှာ တိန်ကွမ်၏အပြုအမူများကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်မိသည်။ အထူးသဖြင့် ပျော်ပွဲစားလှေပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်မြင်ကွင်းတစ်ခုကြောင့် သူပို၍အံ့အားသင့်ရသည်။ လှပသောမိန်းမပျိုများက သူတို့ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော်လည်း တိန်ကွမ်မှာမူ လုံးဝစိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
လှေပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ဝေယွီသည် အခြားမိန်းမပျိုများကို လက်ခါပြ၍ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး စောင်းနှင့်ပုလွေတီးရန်အတွက်သာ နှစ်ယောက်ကျန်ခဲ့စေသည်။ သူသည် တေးသွားကိုနားထောင်ရင်း နေကြာစေ့ကိုစားကာ အနားယူနေစဉ် သူ့ဘေးရှိစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်ပြားများတစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးလာသည်။ ပန်းကန်တိုင်းမှာ တိန်ကွမ်စားပြီးသဖြင့် အကုန်ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။ တိန်ကွမ် စတင်စားသောက်ချိန်ကတည်းက သူရေတွက်ခဲ့ရာ ယခုတွင် ပန်းကန်ခြောက်လုံးအထိ ကုန်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း တိန်ကွမ်မှာ ရပ်တန့်မည့်အရိပ်အယောင်ပင် မရှိသေးပေ။
သူသည် ဝေယွီကို တံတောင်နှင့်တွတ်လိုက်ပြီး "သူ နောက်ထပ်ဘယ်နှစ်ပန်းကန်လောက် ထပ်စားဦးမယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရေကန်၏ရှုခင်းကို ငေးမောနေသည်။ မေးခွန်းကိုကြားသော် သူသည်ခေါင်းကိုအနည်းငယ်လှည့်၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "နောက်ထပ် သုံးပန်းကန် ဒါမှမဟုတ် လေးပန်းကန်လောက်တော့ ရှိဦးမှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်အတွင်း တိန်ကွမ်၏ အစားစားနိုင်မှုကိုကြည့်၍ ခန့်မှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမရက်တွင် စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏စိတ်အာရုံအများစုမှာ ပြင်ပရှုခင်းဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။
"မင်းဘာကိုကြည့်နေတာလဲ" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ဝေယွီ၏အာရုံစိုက်မှုကို သတိထားမိသဖြင့် ပို၍သေချာအောင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီသည် နေကြာစေ့ခွံကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကမ်းစပ်မှာရှိတဲ့ သူတောင်းစားလေးတွေအုပ်စုကို စိတ်ဝင်စားလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
ပျော်ပွဲစားလှေမှာ ရေကန်အလယ်တွင်ရှိပြီး လူကုံထံများ မကြာခဏလာရောက်လေ့ရှိသည့်အတွက် ကမ်းစပ်တွင် ရောင်းချသူများနှင့် သူတောင်းစားများစွာ စုဝေးနေကြသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ ခဏတာကြည့်ရှုသော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာကို မတွေ့ရပေ။
"သူတို့မှာ ဘာတွေထူးဆန်းနေလို့လဲ။ လမ်းပေါ်မှာ တောင်းရမ်းနေကြတာပဲ မဟုတ်လား"
ဝေယွီမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဋ္ဌမမြောက်ညီတော်၊ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ လောကကြီးရဲ့အန္တရာယ်တွေကို ဘယ်လိုသတိထားရမလဲဆိုတာ မင်းမသင်ယူရသေးဘူး"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး "မင်းက ရှင်းပြမှာလား၊ မရှင်းပြဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ" ဝေယွီမှာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကမ်းစပ်ကိုညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒီသူတောင်းစားတွေကို ကြည့်စမ်း။ သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို သေချာကြည့်၊ တစ်ခုခုထူးခြားတာကို မြင်လား"
ဝေယွီ၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ ပို၍သေချာစွာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူတောင်းစားများသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ထိုင်၍တောင်းရမ်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ လမ်းသွားလမ်းလာများကို အခွင့်အရေးယူရန် ချဉ်းကပ်နေကြသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ ၎င်းမှာ ရှုပ်ထွေးသည့်ပုံစံမဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျစီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ကရှေ့မှပိတ်၊ နှစ်ယောက်ကဘေးမှဝိုင်းပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ချိန်တွင် နောက်ထပ်တစ်ယောက်က နောက်မှချဉ်းကပ်သည်။
"သူတို့က သူခိုးတွေပဲ!" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်! စနစ်တကျနဲ့ ခိုးယူနေတာလား။ သူတို့ဖမ်းမိမှာ မကြောက်ကြဘူးလား"
"ဟားဟား၊ ဒီသူတောင်းစားတွေက ကန်စပ်မှာ ပိုက်ဆံအိတ်တွေကို ခိုးလေ့ရှိကြတယ်" တိန်ကွမ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီသည် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တိန်ကွမ်မှာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို စားပြီးသွား၍ ပါးစပ်ကိုသုတ်နေသည်။
"ပင်းနန်မြို့မှာ သူတောင်းစားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အများစုကတော့ မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်းကမှ ရောက်လာတဲ့ ကျောက်ကျိုးမြို့က ဒုက္ခသည်တွေပဲ" ဟု တိန်ကွမ်က ရှင်းပြသည်။ "စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သဘောကောင်းပြီး သူတို့ကို အလုပ်အကိုင်ရမလားဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မြို့ထဲကိုဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဖြတ်လမ်းကိုပဲ အမြဲရှာနေတဲ့လူတွေရှိနေတော့ ခိုးဆိုးလုယက်သူတွေ ပိုများလာတာပေါ့"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက "ဒုက္ခသည်တွေက ဘာလို့ဒီလောက်များနေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"နောက်ထပ်ဘာရှိဦးမလဲ။ ဂျီစီရင်စုရဲ့လုံခြုံရေးက အလွန်ဆိုးရွားနေတာကိုး။ တခြားစီရင်စုတွေက ဂျီစီရင်စုလောက် ဆိုးဝါးမှာမဟုတ်ပေမဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှဘူး" တိန်ကွမ်က ခေါင်းခါရင်းပြောသည်။ သူသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့အုပ်ချုပ်သူမရှိရင် ငြိမ်းချမ်းဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမှတ်ချက်မပေးဘဲနေလိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ဒီလိုစိတ်ညစ်စရာတွေကို မပြောကြပါစို့နဲ့" တိန်ကွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ "မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကုန်သည်တွေမဟုတ်လား။ မနက်ဖြန် ပင်းနန်မှာ ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ပွဲတစ်ခုရှိတယ်၊ တက်ရောက်ချင်ကြလား"
ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့လား။
ထိုစကားက ဝေယွီ၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး "ဒီအသင်းအဖွဲ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ပင်းနန်စီရင်စုက ကုန်သည်ကြီးတွေအားလုံး တက်ရောက်ကြမှာလား" ဟု မေးသည်။
"အဲဒီလောက်ပါပဲ" တိန်ကွမ်က ရှက်ရွံ့စွာပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒီအသင်းအဖွဲ့ကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ကျွန်တော့်မိသားစုနဲ့ ကျန်းမိသားစု၊ ရှီမိသားစုတို့ ပူးပေါင်းပြီး တည်ထောင်ခဲ့တာပါ။ တခြားနေရာက ကုန်သည်တွေ အချင်းချင်းသိကျွမ်းပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်တာပါ"
*ဒီမိသားစုက ကောက်ပဲသီးနှံရောင်းဝယ်ရေးမှာ ဘာကြောင့်အောင်မြင်ရသလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ* ဟု ဝေယွီ တွေးမိသည်။ *သူတို့က ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကို တည်ထောင်နိုင်လောက်အောင်ကို ထက်မြက်ကြတာပဲ*
"အစ်ကိုတိန်၊ မင်းရဲ့အကြီးအကဲတွေက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိကြတာပဲ" ဝေယွီက ချီးကျူးလိုက်သည်။
"အော်၊ ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။ ဒါက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ" တိန်ကွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုတွေ့ဆုံပွဲတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာလုပ်လာခဲ့တာပါ။ အများအားဖြင့်တော့ ပင်းနန်ကကုန်သည်တွေပဲ အချင်းချင်းကူညီကြတာများပါတယ်။ မြို့ပြင်ကကုန်သည်တွေ ပါဝင်တာတော့ ရှားပါတယ်။ မင်းတို့က ကုန်သွယ်ရေးအတွက် ရောက်လာတာဆိုတော့ တစ်ချက်လောက်လာကြည့်ပါလား။ ဘာမှန်းမသိသေးပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခုတော့ တွေ့နိုင်မှာပါ"
တိန်ကွမ်၏ ပုအစ်အစ်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအသွင်အပြင်ကို ကြည့်၍ အထင်မသေးပါနှင့်။ သူသည် ကောက်ပဲသီးနှံရောင်းဝယ်သူတစ်ဦး၏ တရားဝင်အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး ကုန်သွယ်ရေးတွင်လည်း အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ ဝေယွီတို့ညီအစ်ကိုက ရှီကျင်းမှလာသည့်ကုန်သည်များဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက တိန်ကွမ်သည် ဤ "ဝမ်" အမည်ရှိညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးသယ်ဆောင်လာသူများမှန်း သူသိလိုက်သည်။
ကုန်သည်ချင်းအတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ရှီကျင်းနှင့် ပင်းနန်ကို နှိုင်းယှဉ်၍ရပါမည်လား။ ရှီကျင်းဆိုသည်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စံမြန်းရာမြို့တော်ဖြစ်ပြီး မြေနေရာတိုင်းမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ထိုနေရာတွင် စီးပွားရေးလုပ်နိုင်ပြီး ဤမျှထူးခြားသည့်အစောင့်အရှောက်များနှင့် ခရီးသွားနိုင်သည်မှာ ဝမ်မိသားစုမှာ သာမန်မျိုးရိုးမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
တိန်ကွမ်မှာ သူတို့၏အဆင့်အတန်းကို အလောင်းအစားလုပ်လိုခြင်းမရှိသလို၊ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိပေ။ ကောင်းသောဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ထားခြင်းက ဘယ်တော့မှ အကျိုးမယုတ်ပါ။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့မိသားစုများ စီးပွားရေးပူးပေါင်းနိုင်ကောင်း ပူးပေါင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤကမ်းလှမ်းချက်မှာ ဝေယွီအတွက် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏မှန်ထည်ပစ္စည်းများကို ဘယ်မှာရောင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ရာ ယခုအခါ အခွင့်အရေးက သူ့ဆီသို့ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝေယွီမှာ ပြုံးလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုတိန်။ ကျွန်တော့်ညီနဲ့ကျွန်တော် မနက်ဖြန်အစည်းအဝေးကို သေချာပေါက် တက်ရောက်ပါ့မယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့က မြို့တော်ကနေ ရှားပါးတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သေးတယ်"
တိန်ကွမ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ဘာရှားပါးတဲ့ပစ္စည်းလဲ"
ဝေယွီမှာ လျှို့ဝှက်သောအပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မြောက်ဘက်က နိုမက်လူမျိုးတွေရဲ့ကျော်လွန်မှာ ရှီချီနိုင်ငံဆိုတာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ယူလာတဲ့ပစ္စည်းက ရှီချီနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင့်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ မှူးမတ်တွေပဲသုံးနိုင်တဲ့အရာမျိုးပဲ!"