တိန်ကွမ် ၏ မိသားစုလုပ်ငန်းသဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ သူကိုယ်တိုင်ပင် လမ်းခရီးတွင် ဝေယွီ ထံမှ အရေးပေးခံရစေရန် ရည်ရွယ်ကာ ပါးစပ်ဖွာ ပြောမိလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မိသားစုက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စီးပွားရေးလုပ်လာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ကောက်ပဲသီးနှံရောင်းဝယ်ရေးကို လုပ်ကိုင်တာပါ။ နှိမ့်ချပြီး ပြောရရင် ပင်းနန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်ကို ကျွန်တော့်မိသားစုကပဲ တင်သွင်းပေးနေရတာပါ။ အိမ်နီးချင်း ချင်းအန်းစီရင်စုမှာလည်း အတူတူပါပဲ။”
ချင်းအန်းစီရင်စုသည် ပင်းနန်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ကျောက်ကျိုးဒေသတွင် တည်ရှိသည်။
ထိုသို့ အမှတ်တမဲ့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် သူသည် ကြီးမားသော ကောက်ပဲသီးနှံကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားသည်။ ဝေယွီ သာမက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ပါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
မင်းသားက “မင်းတို့မိသားစုက ကောက်ပဲသီးနှံရောင်းဝယ်ရေးလုပ်တယ်ဆိုတော့ ဂျီစီရင်စု မှာရော ရောင်းဖူးသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီစီရင်စု အကြောင်း ပါလာသည်နှင့် တိန်ကွမ် သည် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ ထိုအကြောင်းအရာမှ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ “ဂျီစီရင်စု အကြောင်းတော့ မေ့လိုက်ပါတော့။ ခင်ဗျားတို့ကြည့်ရတာလည်း ကုန်သည်တွေလိုပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် အကြံပေးပါရစေ၊ အဲ့ဒီကိုတော့ လုံးဝမသွားပါနဲ့!”
ဝေယွီ သည် မိမိ၏ အစစ်အမှန်အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အပြင်လူများထံတွင် မိမိကိုယ်ကို အနောက်မြို့တော်မှ ဝမ်မိသားစုကုန်သည်အိမ်တော်မှဖြစ်ကြောင်း၊ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ထားသည်။
တိန်ကွမ် ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူသည် ဂျီစီရင်စု ၏ အခြေအနေကို အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဘာလို့မသွားရမှာလဲ။ ကုန်သည်တွေက ဓားပြတွေကို စိုးရိမ်ရတာတော့ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း အကာအကွယ်ပေးမယ့် လူတွေရှိတာပဲ။ တစ်ခါလောက် မစမ်းကြည့်သင့်ဘူးလား။ ဂျီစီရင်စု က သားရဲတွေ၊ ကျားတွေရှိတဲ့တွင်းကြီးမို့လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ပြောတာ အချက်ကျလိုက်တာ!” တိန်ကွမ် သည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အဆီများ တုန်ယင်သွားသည်။ “ဂျီစီရင်စု ဆိုတာ သားရဲတွေ၊ ကျားတွေရှိတဲ့တွင်းကြီးပဲ! ခင်ဗျားပြောပုံကိုကြည့်ရင် အဲ့ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ တောင်ပေါ်ဓားပြတွေ ဘယ်လောက်တောင် အကြမ်းဖက်သလဲဆိုတာ ခင်ဗျား စိတ်ကူးတောင် ယဉ်ကြည့်လို့မရဘူး။ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းသလဲဆိုရင် ဒေသန္တရအစိုးရတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတဲ့ ကုန်သည်မှန်သမျှ အလုခံရဖို့ပဲ ရှိတယ်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာ။”
အစိုးရအရာရှိများက ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည့်အခါ မည်သူကမှ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို ဂျီစီရင်စု တွင် မည်သို့အခြေအနေရှိနေမည်ကို ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။
သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဒုတိယအစ်ကိုသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေသည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အရာရှိနှင့် ဓားပြ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုသည် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားနေပြီး အခြားဒေသမှ ကုန်သည်များပင် သတိပေးရလောက်အောင် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်နေပါက ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေပေလိမ့်မည်။
*သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။*
ဝေယွီ သည် ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။
*ဒုတိယအစ်ကို အဆင်ပြေပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့။*
***
ဝေယွီ ပင်းနန်မြို့တွင် အေးအေးလူလူ အနားယူနေချိန်၌ ဝေးလံသော ဂျီစီရင်စု ရှိ ဒုတိယမင်းသား မှာမူ အမှန်ပင် ဒုက္ခရောက်နေသည်။
ချီလင်ခရိုင် ၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားရှိ ရိုးရှင်းသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုအတွင်းတွင် သာမန်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဒုတိယမင်းသား သည် အိမ်တွင်း၌ထိုင်ကာ လက်အောက်ငယ်သား ပေးအပ်သော သတင်းပို့ချက်များကို ဖတ်ရှုနေသည်။ ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သတင်းပို့ချက်ကို လေးနက်စွာ ချထားလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ လူနှစ်ဦးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
“ဒီခရိုင်ရဲ့ ငါးမိုင်ပတ်လည်အတွင်းမှာ” ဟု ဒုတိယမင်းသား က ဆိုသည်။ “တောင်ကုန်းတိုင်းလိုလိုမှာ ဓားပြစခန်းတွေ ရှိနေတယ်။ စုစုပေါင်း လူတစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိလိမ့်မယ်။”
သူပြောနေစဉ်အတွင်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ကျက်သရေရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သတင်းပို့ချက်ကို အမြန်ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဘေးမှလူဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကုန်းဆွန်းရီသည် အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဇီယန်၊ ဟဲ့ယန်၊ လင်ပေနဲ့ ချီလင်—ဒီခရိုင်လေးခုလုံးက ဓားပြတွေနဲ့ ဝန်းရံခံထားရသလိုပါပဲ။ သူတို့အင်အားက များလွန်းတာကြောင့် စီရင်စုဝန်ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့တင် လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူး။”
မည်သို့ဆိုစေကာမူ စီရင်စုတစ်ခု၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်အင်အားမှာ များသောအားဖြင့် လူတစ်ထောင်ထက် မပိုတတ်ပေ။
“ဟာ! ဂူရှိုးတော့ တကယ်ပဲ သေချင်နေတာပဲ၊ ဒီလောက်များတဲ့ ဓားပြတွေကို မွေးထားရအောင်။ တစ်နေ့ကျရင် သူတို့ကပဲ ပြန်ကိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသော ဒူရှင်းသည် သတင်းပို့ချက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “သူတို့က ပုံမှန်ဆို ကုန်သည်တွေ၊ ရွာသားတွေကို လုယက်နေတာပဲ၊ အဲ့ဒါတောင် ဆိုးနေပြီ။ အခုတော့ တစ်လတစ်ခါ ခရိုင်မြို့တွေကိုပါ စုပေါင်းပြီး ဝင်စီးနေကြတာလား? ဓားပြတွေက စစ်သားတွေထက်တောင် နေရေးထိုင်ရေး ပိုကောင်းနေပါလား! အဲ့ဒီ ခရိုင်ဝန်လေးယောက်က သူတို့အိပ်ပျော်နေတုန်း လည်လှီးခံရမှာကို မစိုးရိမ်ကြဘူးလား။”
ဒူမိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒူရှင်း၏ တူဖြစ်သူ ဒူရူလင်သည်လည်း ဒေါသကြီးသူပင် ဖြစ်သည်။
ဂျီစီရင်စု တွင် တစ်လတာ နေထိုင်ပြီးနောက်—မြို့တစ်မြို့စီကို တစ်ပတ်တစ်ခါ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ—မြို့တိုင်းမှ စုဆောင်းရရှိသော သတင်းများသည် တူညီနေသည်။ ဓားပြတိုက်မှုများ ရမ်းကားနေခြင်း၊ အစိုးရအဖွဲ့သည် အသုံးမကျခြင်း၊ ပြည်သူများမှာ ဒုက္ခရောက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့နေခြင်းတို့ပင်။ စစ်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဒူရူလင်သည် တစ်လလုံး သည်းခံခဲ့ရသော်လည်း သူ့စိတ်ရှည်မှုမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
“မင်းသား၊ ဒီညပဲ အဲ့ဒီခရိုင်ဝန်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။” သူသည် သတင်းပို့ချက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသထွက်နေသည်။ “ချီလင်ခရိုင်ဝန် လုပ်ထားတာကို ကြည့်ပါဦး—သူက ပြန်ပေးဆွဲသူတွေထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်။ သူက အိမ်မှာ ကောင်လေးတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို ထားထားတာ။ သူမျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
ကုန်းဆွန်းရီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သခင်ဒူ၊ အဲ့ဒီလောက် ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့။”
လူတိုင်း သတင်းပို့ချက်ကို ဖတ်ပြီးကြပြီဖြစ်သည်။ ချီလင်ခရိုင်ဝန်မှာ အမှိုက်စက်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ခရိုင်သုံးခုကရော ပိုကောင်းနေသလား။ သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အကျင့်ပျက်နေကြသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် တရားမျှတမှု လိုအပ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက အမှန်တရားကို မြှုပ်နှံလိုက်သလိုဖြစ်ပြီး နန်းတော်ကိုပါ ရှုပ်ထွေးသွားစေလိမ့်မည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် သူ၏ နဖူးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က အရိပ်ထဲမှာ ရှိနေပြီး သူတို့က အလင်းထဲမှာ ရှိနေကြတာ။ အခု အရေးကြီးဆုံးက အရာရှိတွေရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို သက်သေအထောက်အထား စုဆောင်းဖို့ပဲ။ ဓားပြပြဿနာကတော့ စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးတဲ့အထိ စောင့်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးရင် စီရင်စုဝန်ရဲ့တပ်ဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချေမှုန်းပစ်မယ်။”
ထိုအချက်ကို သိသော်လည်း ဒုက္ခရောက်နေသော ပြည်သူများကို တွေးမိတိုင်း ဒူရူလင်မှာ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အနည်းငယ် သည်းခံလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ထပ်မံတင်ပြရန် ကြိုးစားသည်။
“မင်းသား၊ ဒီညပဲ အဲ့ဒီခရိုင်ဝန်ကို သင်းကွပ်ပစ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”
ဒုတိယမင်းသား နှင့် ကုန်းဆွန်းရီတို့မှာ—“…”
*တကယ်လား? ဒူမိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး ဒီလိုပဲလား?*
ဒုတိယမင်းသား သည် အလိုအလျောက်ပင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို စေ့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး ဒူ၊ ကျွန်တော်တို့က အထောက်အထားတွေ စုဆောင်းနေတုန်းပါ။ အကယ်၍ ခင်ဗျား တကယ်သာ လုပ်လိုက်ရင် သူတို့ သတိထားမိသွားမှာပေါ့။”
ဒူရူလင်က “ဘာဖြစ်လဲ။ တရားမျှတမှုအတွက် စိတ်အားထက်သန်တဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီလူယုတ်မာရဲ့ အပြုအမူတွေကို မကျေနပ်လို့ လုပ်လိုက်တာဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လုပ်တာလို့ ချက်ချင်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။” ဟု ရေရွတ်သည်။
*“ကျွန်တော်တို့” ဟုတ်လား? ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းကို ပြောတာပါ!*
သူတို့သည် သင်းကွပ်ခြင်းအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေသည့် ရူးသွပ်သော လူသတ်သမားများ မဟုတ်ကြပေ။
ကုန်းဆွန်းရီသည် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “တကယ်လုပ်ချင်ရင် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်တွေကို သွားရှင်းလိုက်ပါ။ မင်းသားနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဝင်မရှုပ်ပါဘူး။”
ဒူရူလင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ “တကယ်ပြောတာလား?”
သူ့ကိုကြည့်ကာ ဒုတိယမင်းသား သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သွားလုပ်လိုက်ပါ။ ဓားပြတွေက အရာရှိတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဂျီစီရင်စု မှာ ဓားပြတွေ ဘယ်လောက်များများ၊ အနည်းငယ်ကို ရှင်းပစ်တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး။”
ဒူရူလင်မှာ အမှန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် မြို့တော်တွင် ကြာရှည်စွာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ဓားပြများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချေမှုန်းမည့် အခွင့်အရေးမျိုး မရခဲ့ဖူးပေ။ အခုတော့ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ပြသနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရပြီဖြစ်ရာ စစ်သူကြီးတိုင်း အိပ်မက်မက်သည့် အရာတစ်ခုပင်။
“ကောင်းပြီ! ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားလိုက်မယ်! မင်းသား၊ သခင်ကုန်းဆွန်း၊ မြို့ထဲမှာပဲ စောင့်နေကြပါ၊ ကျွန်တော့်ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်!”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဒူရူလင်မှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်သွားတော့သည်။
သူထွက်သွားပြီးနောက် ကုန်းဆွန်းရီသည် ဒုတိယမင်းသား ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဓားပြတွေက ရက်စက်ပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်တတ်ကြတယ်။ အစိုးရနဲ့ ပူးပေါင်းတဲ့အခါမှသာ စုစည်းကြတာ။ အကယ်၍ ဒူရူလင်က ခေါင်းဆောင်အချို့ကို ရှင်းပစ်ပြီး သူ့ခြေရာတွေကို ဖျောက်ထားရင် အစိုးရကပဲ လုပ်တာလို့ သူတို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။”
ဒုတိယမင်းသား သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ “အရာရှိတွေနဲ့ ဓားပြတွေက သဘာဝအရ ရန်သူတွေပဲ။ သူတို့က အကျိုးအမြတ်အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ ပူးပေါင်းကြပါစေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ် ယုံကြည်ကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။”
သူသည် ဒူရူလင်ကို ဓားပြအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ—ဓားပြဦးရေမှာ အလွန်များပြားသည်။ စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပေါ်လာသည်မဟုတ်ပါက တစ်ဦးတည်းဖြင့် ရာဂဏန်းကို မနိုင်နိုင်ပေ။
ဒုတိယမင်းသား လိုချင်သည်မှာ ဓားပြများနှင့် အစိုးရအရာရှိများအကြားရှိ ယုံကြည်မှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြိုဖျက်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။