အနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများက အတော်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။ ထို့ပြင် ဝေယွီ ကလည်း လူကုံထံတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အဘွားအိုမှာ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ ရောင်းချသည့်နေရာနောက်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေပြီး “ဒီ... ဒီဟာက ပဲပြားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အဆာပြေစာပါ၊ လူငယ်လေး။ ဝယ်စားမလားရှင်” ဟု တုန်တုန်ရီရီ ရှင်းပြသည်။
သူမ စကားပြောရင်း ပုံးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်ပြီး ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ *အင်း... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ ဒါက ငါရှာနေတဲ့ အရသာပဲ...*
“အော့—!”
အနီးအနားမှ ရုတ်တရက် အန်ချင်သည့်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်အန်းဇီ သည် နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားပြီး သတိလစ်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ က စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ *အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု မရှိလိုက်တာ။ အနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေတောင် မျက်နှာပျက်မသွားဘဲ တည်ငြိမ်နေတာကို သူက ဘာလို့ မသင်ယူနိုင်ရတာလဲ။*
“သခင်လေး၊ ဒီအနံ့က တအားဆိုးတာပဲ! ဒါ အဆိပ်များဖြစ်နေမလား! သွားကြရအောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သွားကြရအောင်!”
ဝေယွီ က သူ့ကို အားမလိုအားမရ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ *ဒီကောင် တကယ်ပဲ အနုပညာကို နားမလည်တာပဲ—အဆင့်မြင့်တဲ့ အစားအစာတွေဆိုတာ များသောအားဖြင့် ရိုးရှင်းပြီး သတိမထားမိလောက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှိတတ်တာကို။*
ရှောင်အန်းဇီ ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ အဘွားအိုမှာ ကြောက်လန့်တကြား လက်ခါပြသည်။ “မ... မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့ လူငယ်လေး! အထဲမှာ အဆိပ်မရှိပါဘူး။ စားလို့ရတဲ့ အရာတွေပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိခိုက်အောင် ကျွန်မ ဘယ်ရဲပါ့မလဲ!”
ဝေယွီ က သူမကို အမြန်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော့်နောက်လိုက်က ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်လွန်းလို့ပါ။ သူ မရည်ရွယ်ပါဘူး။”
နောက်ထပ် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများ မဖြစ်စေရန် ဝေယွီ က ပဲပြားဆယ်တုံးကိုသာ မှာယူလိုက်သည်။ ထိုပဲပြားများမှာ မည်းနက်နေသော အရည်များထဲတွင် စိမ်ထားသဖြင့် အစားအသောက်ပုံစံ ပေါက်မနေပေ။ အဘွားအိုက ဇွန်းကြီးဖြင့် ခပ်ယူပေးလိုက်သည်။ ရှောင်အန်းဇီ က မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားရင်း ငွေရှင်းပေးလိုက်သည်။
ပဲပြား၏ ပုံစံက ဝေယွီ မှတ်မိထားသည့်ပုံစံနှင့် မတူသော်လည်း အရသာမှာမူ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
“အင်း၊ မဆိုးဘူး။ အရသာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ!” ဝေယွီ က ချီးကျူးလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်များကိုလည်း စားကြည့်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော်အုပ်စုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါပြကြသည်။ ထိုသို့ တပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။
“မင်းတို့က တကယ့်ကို အစားအသောက်ကောင်းမှန်း မသိကြတာပဲ!” ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပဲပြားတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင်—
“ကိုးယောက်မြောက်ညီ! မင်း ဘာတွေစားနေတာလဲ!”
နောက်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေယွီ မှာ ပါးစပ်ထဲ အစာရှိနေရင်း ကြောင်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က အဆာပြေစာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “ပဲပြားနံလေးပါ။ အရသာရှိတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စားကြည့်မလား။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထိုဆိုးရွားလှသော အနံ့ဆိုးကြောင့် ရထားလုံးထဲမှ အထူးဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားလုံး ရပ်တန့်စဉ်က သူ သိပ်အာရုံမစိုက်ဘဲ စာဖတ်နေခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အနံ့မှာ အိမ်သာကျင်းတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အနံ့ကို လိုက်ရှာရာမှ သူ့ချစ်လှစွာသော ကိုးယောက်မြောက်ညီက မည်းနက်နေသော အရာများကို စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအရာမှာ အစားအစာနှင့်လည်း မတူ၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်အန်းဇီ က သူ့ဘေးတွင် အန်ချင်သလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ— *ငါ့ညီက တကယ်ပဲ... ဝမ်းတွေ စားနေတာများလား။*
“‘ပဲပြားနံ’ ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။ အနံ့ကတော့ ရူးမတတ်ပဲ။ မင်း ဖျားနာသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က အနီးသို့ တိုးကပ်ကြည့်ပြီးနောက် စက်ဆုပ်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတော့ မစွန့်စားနိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ‘အရသာထူး’ ကိုပဲ မင်းဘာသာ စားလိုက်တော့။”
*ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့အတွက်ပဲ ပိုကျန်တာပေါ့၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ သူက ပဲပြားနံကို တကယ်နှစ်သက်သဖြင့် ပုံးတစ်ပုံးလုံးကို ဝယ်လိုက်သည်။
ပဲပြားပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း ဝေယွီ က ရထားလုံးထဲက ဆင်းလာပြီးပြီဖြစ်ရာ မြို့ထဲ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ဖားဆိုင်၊ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာပြီး အုပ်စုကို နေရာချပေးလိုက်ပါ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နဲ့ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်လေး” ဟု ဒင်းဖားဆိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အုပ်စုအများစုမှာ သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီး ကိုယ်ရံတော် တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လမ်းသွားလမ်းလာများက နှာခေါင်းကို ပိတ်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ အုပ်စု၏ အရှေ့တွင် ဝေယွီ က ပဲပြားပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသည့်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ့နောက်တွင်မူ ရှက်ရွံ့နေသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပန်ကာဖြင့် မျက်နှာကို ကာထားပြီး သူ့ညီ၏ မျက်နှာပြောင်လှမှုကို အံ့အားသင့်နေသည်။
*သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ‘ဝမ်း’ တွေကို လူမြင်ကွင်းမှာ စားရဲတာလဲ။ လူတွေ သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာ သူ မမြင်ဘူးလား။*
သို့သော် ဝေယွီ ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ *ဒီပဲပြားက တကယ်ကို အရသာရှိတာ၊ ပြီးတော့ ဒါကို လက်မှာ ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်တာက လူအုပ်ကြားထဲမှာ လမ်းပွင့်စေတယ်လေ။*
သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရှေ့ရှိ လူအုပ်ထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။
“သူခိုး!”
အော်သံတစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း လန့်သွားသည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်မှာ ရှေ့မှ ပြေးထွက်လာပြီး ဝေယွီ ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။
“သခင်လေး၊ သတိထားပါ!”
အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖန်းရှန်း က ဝေယွီ ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“အာ—အာ—ငါ့ဟင်းရည်!” ဝေယွီ က သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို မပူပန်ဘဲ ပဲပြားနံဟင်းရည် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကိုသာ နှမြောတသ ဖြစ်နေသည်။
ဖန်းရှန်း က သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်သော်လည်း သစ်သားပန်းကန်မှာ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်စင်ကာ ထိုသူခိုးလေးပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း—အော့! ဘယ်သူ... အော့—ငါ့ပေါ်ကို ဒီအညစ်အကြေးတွေ လောင်းချတဲ့သူက ဘယ်သူလဲကွ!”
ဝေယွီ: …
ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် ပဲပြားရည်များ ပေကျံသွားသည့် သူခိုးလေးကို ကိုယ်ရံတော်များက ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဖမ်းမိပြီးနောက်တွင်လည်း သူခိုးမှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပဲပြားရည်များ ပေကျံနေသည့် ခေါင်းနှင့်အတူ အော့အန်ရင်း ဆဲဆိုနေသည်။
“ဘယ်သူလဲ! ငါ့ပေါ်ကို ဒီအမှိုက်တွေကို လောင်းချတဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ! သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်း! အော့—ကြောက်ပြီး ပုန်းမနေနဲ့ကွ၊ ခွေးကောင်!”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တိတ်တဆိတ် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သည်။ “သူက မင်းကို ပြောနေတာ၊ ငါတို့ရဲ့ ‘အညစ်အကြေးလောင်းချတဲ့ သူရဲကောင်း’ ရေ။”
ထို “သူရဲကောင်း” က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူခိုး ဆဲဆိုနေစဉ်မှာပင် အစောပိုင်းက အော်ဟစ်လိုက်သူ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမှာ ဝဝကစ်ကစ် လူငယ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလားတူ ဝဝကစ်ကစ် နောက်လိုက်နှစ်ဦးကလည်း သူ့နောက်မှ အမောတကော လိုက်လာကြသည်။ လူငယ်သခင်က ခါးကို လက်ထောက်ကာ အမောဖြေပြီးနောက် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
“ကျ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ အကူအညီပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က တိန်ကွမ် ပါ။ ဒီသူခိုးကို ဖမ်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
*အကူအညီပေးတာလား၊ ဟင်းရည်ပန်းကန်... အဟမ်း၊ ပဲပြားရည်တွေ လောင်းချမိတာကို ပြောတာနေမှာ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကလည်း သဘောကောင်းတာပါ။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါပဲ။”
သူက ကိုယ်ရံတော်များကို သူခိုးအား လွှဲပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ တိန်ကွမ် သည် အမောပြေသွားသောအခါ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အလေးအနက် ပြသလိုသဖြင့် သူတို့အား နေအိမ်သို့ ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။
ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တိန်ကွမ် က “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဒီနယ်ခံတွေ မဟုတ်ပုံပါပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်အိမ်က ဒီနားလေးမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို လက်ခံပေးဖို့ အိမ်ကို ခဏလောက် ဝင်ခဲ့ပါလား” ဟု ဖြည့်စွက် ပြောသည်။
ဝေယွီ က ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ အလုပ်ရှုပ်စရာ မလိုသရွေ့ သူ ဘယ်သွားသွား သဘောတူသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား လည်း သဘောတူလိုက်ပြီး ဒါက ကောင်းသော အကြံပင်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ တိန်ကွမ် မှာ ချမ်းသာသော ဒေသခံတစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူပြီး သူတို့အနေဖြင့် ပင်နန်မြို့အကြောင်း ဘာမှမသိသေးသဖြင့် အချက်အလက်များ သိရှိရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။