မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဝေယွီ သည် ဖန်ထည်ပစ္စည်းများကိုသာ ရောင်းချနေသည်မဟုတ်ပေ။
ဖန်ထည်ဆိုသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အရာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အလွယ်တကူ သုံးစွဲပြီးလျှင် ကုန်သွားတတ်သည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တစ်ခါဝယ်ကောင်း ဝယ်လိမ့်မည်၊ သို့သော် ဖန်ခွက်မကွဲသရွေ့တော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဝယ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အကယ်၍သာ သူက ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို နိုင်ငံတော်ပိုင် လက်ဝါးကြီးအုပ်လုပ်ငန်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက အစပိုင်းတွင် အမြတ်အနည်းငယ် ထွက်ကောင်းထွက်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဝေယွီ က ဖန်ထည်ပစ္စည်းများကို ကျောက်ကျိုးသို့ သယ်ဆောင်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ရေစမ်းကြည့်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကဲခတ်ပြီးမှသာ ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သဘာဝအတိုင်း ပျင်းရိတတ်သူဖြစ်သဖြင့် ဤအကြောင်းကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အား ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ နောက်မှပဲ ရှင်းပြတော့မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကမူ ၎င်းကို အလေးအနက်ထားကာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ဖန်ထည်များကို နိုင်ငံတော်ပိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် အမှန်တကယ် စိတ်ကူးနေသည်ဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ ခရီးစတင်သည့်နေ့တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဖန်ပုလင်းဆယ်လုံးကို ပိုးထည်အလွှာများစွာဖြင့် ထုပ်ပိုးထားရန်ပင် အမိန့်ပေးခဲ့သေးသည်။
ထိုမျှအထိ ဇိမ်ခံနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝေယွီ ပင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်မိသည်။ အမြတ်ပင် မရသေးခင်မှာပင် သူ့အစ်ကိုက အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးနေပြီဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အလွန်အကျွံ ဇိမ်ခံလွန်းလှသည်။
ဤကျောက်ကျိုးခရီးစဉ်အတွက် ဝေယွီ သည် သူ့၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ရာကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှောင်အန်းဇီ၊ ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့သေးသည်။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် နန်းတော်ထဲတွင် မုန့်ကြမ်းများကို အတူတူ ဝေမျှစားသောက်ခဲ့ဖူးသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များဖြစ်ကြရာ ဤခရီးရှည်ကြီးကို သူတို့မပါဘဲ သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယာဉ်တန်းတွင် ရထားတစ်ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်သည်။ ယီရှစ်ဆန်း က ရှေ့မှနေ၍ လမ်းကြောင်းစုံစမ်းရန် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို ဦးဆောင်သွားပြီး ဖန်းရှန်း က ရှေ့ဆုံးမှ ကာကွယ်ပေးကာ ဒင်းဖားဆိုင် က ဝေယွီ ၏ ရထားထိန်းအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။
တော်ဝင်အဆောင်အယောင်များမပါသည့် သာမန်အပြာရောင်ရထားလုံးထဲတွင် ဝေယွီ သည် ပိုးသားဖြူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းအုံးကိုမှီ၍ ပျင်းရိစွာ အနားယူရင်း မုန့်စားနေသည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် ချမ်းသာသည့် လူငယ်သူဌေးတစ်ယောက်နှင့် အမှန်ပင် တူနေသည်။ သူနှင့်အတူ ရထားပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသည့် ရှောင်အန်းဇီ ကမူ သူ့သခင်အတွက် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
"သခင်လေး၊ ကျောက်ကျိုးကို ပျော်ပွဲစားထွက်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျောက်ကျိုးမှာက ဘာတွေများ လုပ်စရာရှိလို့လဲခင်ဗျာ" ဟု လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း ရှောင်အန်းဇီ က မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေ့၊ ငါတို့ မထွက်ခွာခင်ကပဲ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုငါ့ရဲ့ အထောက်အထားက သူဌေးသားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ကို 'သခင်လေး' လို့ပဲ ခေါ်။ 'မင်းသား' လို့ ခေါ်တာတွေ ရပ်လိုက်။ ငါ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးမိရင် မင်းရဲ့ လစာဖြတ်လိုက်မယ်နော်"
ရှောင်အန်းဇီ က သဘောတူကြောင်း အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ကျေနပ်သွားသည့် ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်မှာ - "ကျောက်ကျိုးမှာ ဘာတွေပျော်စရာကောင်းလဲဆိုတော့... ငါလည်း အဲ့ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ ဘယ်သိမလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျိုးက ကဗျာရွတ်ပွဲတွေနဲ့ ဘုရားပွဲတော်တွေအတွက် နာမည်ကြီးတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်။ ကံကောင်းရင် အဲ့ဒီပွဲတွေကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့"
ဝေယွီ က ကဗျာရွတ်ပွဲများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ အဲ့ဒီလိုပွဲမျိုးက သူ့လိုလူမဟုတ်ဘဲ စာပေဝါသနာပါသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားပွဲတော်တွေကတော့ သူ့စိတ်ကြိုက်ပင်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ဘုရားပွဲတော်များသည် အလွန်စည်ကားပြီး ပင်မလမ်းမကြီးများထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတတ်သည်။ သူလိုမျိုး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ခရီးသွားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဒေသခံယဉ်ကျေးမှုကို ခံစားကြည့်ရှုရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးနေရာများ ဖြစ်သည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်အန်းဇီ က "သခင်လေး၊ သခင်လေးက ကျောက်ကျိုးကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘဲနဲ့ ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲခင်ဗျာ" ဟု မေးသည်။
ဝေယွီ သည် မုန့်စားရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ " 'စာအုပ်တွေထဲမှာ ရွှေအိမ်တွေ ရှိတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားဖူးဘူးလား။ မင်းရဲ့သခင်လေးက စာဖတ်ထားလို့ သိတာပေါ့"
"ကျွန်တော်မျိုးကိုလည်း ဖတ်ခွင့်ပေးပါလားခင်ဗျာ" ဟု ရှောင်အန်းဇီ က မျှော်လင့်တကြီး မေးသည်။
"…မရဘူး" ဟု ဝေယွီ က တိုတိုပြတ်ပြတ် ဖြေလိုက်သည်။ သူ့စာအုပ်အားလုံးကို အိမ်က ကုတင်အောက်ရှိ သေတ္တာထဲတွင် သော့ခတ်သိမ်းထားသည်။ ထို့အပြင် ရှောင်အန်းဇီ လိုမျိုး စင်ကြယ်ပြီး အပြစ်ကင်းသည့် ကလေးတစ်ယောက်က သူကြိုက်နှစ်သက်သည့် အနည်းငယ် အဆင့်အတန်းခွဲခြားရမည့် စာအုပ်မျိုးတွေကို ဖတ်သင့်သည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ သူ့အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက တောင်ပိုင်းမြောင်မျိုးနွယ်စုများအကြောင်း လေ့လာရန်အတွက် သူ့စာအုပ်အချို့ကို ချေးယူသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အကြောင်း ရှာတွေ့ပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။ အကယ်၍ မတွေ့ပါက ထိုစာအုပ်များကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးစေချင်သည်။ ထိုစာအုပ်များအတွက် သူငွေအများကြီး သုံးထားရသည်ကိုး!
***
ကျောက်ကျိုးသည် မြို့တော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် တစ်ဖက်သို့သွားလျှင်ပင် ခရီးစရိတ်မှာ တစ်ဝက်ကျော် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့အဖွဲ့သည် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းပုံစံ အသွင်ယူကာ တရားဝင်လမ်းမကြီးများအတိုင်းသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ပထမနှစ်ရက်တွင် ဝေယွီ သည် အရာအားလုံးကို လတ်ဆတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ လမ်းဘေးက သာမန်သစ်ပင်လေးတွေတောင် မြို့တော်က သစ်ပင်တွေထက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် နှစ်ရက် သုံးရက်ကြာ တရစပ် ခရီးသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူ အတော်ပင် ပင်ပန်းလာသည်။ ရထားပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသလိုပင်။ မနက်မှ ညအထိ တုန်ခါနေသည့်ဒဏ်ကြောင့် တင်ပါးများပင် ထုံကျဉ်လာသည်။ အစားအသောက်နှင့် အိမ်သာကိစ္စများမှာလည်း အလွန်အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ဖဲကစားသည်မှာ ကြာလာလျှင် ခေါင်းမူးပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုခေတ်ကာလတွင် လူအများစုက ခရီးဝေးသွားရန် ဘာကြောင့် ဝန်လေးကြသလဲဆိုသည်ကို အခုမှ နားလည်တော့သည်။ ရထားစီးရသည်ကပင် ဤမျှ ပင်ပန်းလှလျှင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လမ်းလျှောက်သွားရသည့်သူများ၏ ဒုက္ခကို သူစိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။
ခရီးစဉ်၏ သတ္တမမြောက်နေ့တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ကျောက်ကျိုး၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော ပင်းနန်စီရင်စု သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးလျှင် ဒေသတွင်းနယ်မြေသို့ ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဖန်းရှန်း က မြင်းကိုလှည့်ကာ ဝေယွီ ၏ ရထားဘေးသို့ ရောက်အောင် မောင်းလာသည်။ "သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ပင်းနန်ကို ရောက်ပါပြီ။ မြို့ထဲကို ဝင်ကြမလားခင်ဗျာ"
ဝေယွီ သည် လက်ရှိတွင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေသည်။ အခြားလုပ်စရာမရှိသဖြင့် နန်းတွင်းဇာတ်လမ်းများကို စွဲလမ်းနေမိသည်။ အလွန်ပျော်စရာကောင်းပြီး နန်းတွင်းသူများ၏ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့သည့် နည်းစနစ်များမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သဖြင့် လေ့လာသင့်သည်ဟုပင် သူခံစားရသည်။
ဖန်းရှန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝေယွီ သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုလားကာကို လှပ်လိုက်သည်။ ယာဉ်တန်းရပ်သွားပြီဖြစ်ပြီး အဝေးတွင် စည်ကားနေသည့် မြို့တံခါးကို သူမြင်လိုက်ရသည်။
"ဝင်ကြတာပေါ့။ ငါလည်း လျှောက်ကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြောသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ ဘာမှမရှိသလောက်ပင်။ ဤခရီးမှာ အပန်းဖြေခရီးစဉ် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အခုထိတော့ သူမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာသေးပေ။
ယာဉ်တန်းသည် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ စောင့်ရှောက်ရေးတပ်သားများ၏ စစ်ဆေးမှုခံယူပြီးနောက် သူတို့သည် ပင်းနန်မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိသွားသည်။ ခရီးဝေးကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးသည့် ဝေယွီ သည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ မြင်သမျှအရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။
"ဝါး၊ အဲ့ဒါ လက်လုပ်မီးအိမ်လား။ ကျားရုပ်လေးနဲ့ အရမ်းမိုက်တာပဲ!"
"ဟင်? ပင်းနန်က အမျိုးသားတွေက ဆံပင်မှာ ပန်းပန်ကြတာလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ"
"ဟိုဘက်က မိန်းကလေးက တော်တော်လှတာပဲ။ မဆိုးဘူးနော်"
သူပြောနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးပြီးသား အနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် သင်းပျံ့လာသည်။ ထိုအနံ့သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသလို လွမ်းဆွတ်စရာလည်း ကောင်းသည်။ အချို့အတွက်မူ ၎င်းသည် အရသာရှိလှသည့် အစားအစာဖြစ်သော်လည်း အချို့အတွက်မူ သည်းမခံနိုင်စရာ အနံ့ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"အနံ့ဆိုးတိုဖူး!"
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် အကန့်ကို တဒုန်းဒုန်းထုကာ ဒင်းဖားဆိုင် ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဖာဆိုင်၊ မြန်မြန်လုပ်! အဲ့ဒီအနံ့ကို ရတယ်မဟုတ်လား။ ရထားရပ်လိုက်၊ မင်းရဲ့သခင်လေး ဗိုက်ဆာနေပြီ! အဲ့ဒီအနံ့ ဘယ်ကထွက်လာတာလဲ အမြန်ရှာကြည့်၊ မြန်မြန်!"
အစားအသောက်နှင့် ပျော်ပါးခြင်းကို စွဲလမ်းနေသည့် သူတို့သခင်၏ အကျင့်ကို သိပြီးသားဖြစ်သော ကိုယ်ရံတော်များသည် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။ အနံ့၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာလိုက်သည်။
ရထားသည် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းကြားလေးတစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အဘွားအိုတစ်ယောက်သည် ရိုးရှင်းသည့် အစားအစာဆိုင်လေးကို ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ကောင်တာပေါ်တွင် သစ်သားစည်ကြီးနှစ်လုံးကို ထင်ရှားစွာ ချထားသည်။
ဝေယွီ သည် ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ သန့်ရှင်းပြီး ရိုးရှင်းသည်။ သူသည် အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ "ဒီမှာ ဘာတွေ ရောင်းတာလဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။