စာသင်ဆရာကိစ္စကိုတော့ ကလေးတွေက သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အမှန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူကိုယ်တိုင် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ကြာ အားထုတ်ဖြေရှင်းမရခဲ့သည့်ကိစ္စကို ထိုကလေးစုတ်နှစ်ယောက်က တစ်ညတည်းနှင့် ဆရာဖြစ်သူကို သူတို့ထံတွင် တပည့်ခံစေရန် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။
သူ့ကို တန်ဖိုးမထားကြတာလား။ စိတ်မကောင်းစရာပင်။
နောက်တစ်နေ့တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဝေယွီ သည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်၍ နန်းတော်သို့ သွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။ စိတ်အေးချမ်းသာယာရေးခန်းမအတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ရှေ့မှောက်၌ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။
"ဖခင်တော်၊ သားတော်ရဲ့ ရှေ့ခရီးက အလွန်ဝေးကွာပြီး အန္တရာယ်များလှပါတယ်။ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပါ! တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလှပါပြီ။ လမ်းခရီးမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး သားတော် ပြန်မလာနိုင်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဟင်!"
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်၍ တရှုံ့ရှုံ့ငိုယိုနေသော်လည်း ဧကရာဇ်ဝေ မှာမူ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်။ သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အစီရင်ခံစာများကို အေးအေးလူလူ စစ်ဆေးနေသည်။ သူ့ခြေထောက်ကို အားရပါးရ ခါယမ်းနေသည့်တိုင် စုတ်တံကို ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်မှာ တုန်ယင်ခြင်းပင် မရှိချေ။
"ဖခင်တော်၊ သားတော်— ချောင်းဆိုးလိုက်တာ! ချောင်းဆိုးလိုက်တာ!"
အကြာကြီး ငိုယိုအော်ဟစ်ပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်မှသာ သူ အော်ဟစ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိလို၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းလိုက်တာ၊ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိ။
(ဒီမှာတော့ အသည်းအသန် ငိုပြနေတာကို အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခုပြောပါဦးလား၊ အသံလေးတောင် မထွက်ဘူး)
ဧကရာဇ်ဝေ သည် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်စောင်းကြည့်သည်။ "ဘာပြောရမှာလဲ။ မင်းအော်နေတာ နာရီဝက်တောင် ရှိပြီ၊ မင်းလုပ်နေတာက ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံညှစ်ဖို့ပဲလေ။"
"ဖခင်တော်ကလည်း၊ ပြောလိုက်ရင် အေးစက်နေတာပဲ!" ဝေယွီ သည် ထိုစကားကို လုံးဝ သဘောမတူပေ။ "သားတော်က နိုင်ငံအတွက်၊ ပြည်သူတွေအတွက် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ကျောင်ကျိုးကို သွားရမှာပါ။ ဖခင်တော်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးဖို့လေ။ 'အိမ်မှာတော့ ချွေတာ၊ ခရီးသွားရင်တော့ ရက်ရော' ဆိုတဲ့ စကားပုံရှိပေမဲ့ သားတော်မှာ ခရီးစရိတ်တောင် မရှိဘူး! ဒါက ဖြစ်သင့်ရဲ့လားဗျာ။"
ဧကရာဇ်ဝေ က ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို ငွေပမာဏ ငါးသောင်းပေးထားပြီးသားလို့ မှတ်မိနေတာပဲ။"
"အဲဒါက သားတော်ရဲ့ နေအိမ်ပြင်ဆင်စရိတ်အတွက် ပေးထားတဲ့ ငွေငါးသောင်းကို ပြောတာလား?" ဝေယွီ သည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေးသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ မဖြစ်နိုင်တာ— သားဖြစ်သူကို ခရီးစရိတ်မပေးဘဲ အိမ်ပြင်ဆင်စရိတ်ထဲကနေပဲ သုံးခိုင်းတဲ့ ဖခင်မျိုး ဘယ်မှာရှိမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ဧကရာဇ်ဝေ: "... အဲဒီပြင်ဆင်စရိတ်ကလည်း ငါပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "သားတော်ကို ဖခင်တော် အချစ်ဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျောင်ကျိုးခရီးမှာ သားတော် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာကို ဖခင်တော် မကြည့်ရက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဟူး၊ သားတော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသွားတာပဲ။ တကယ်ပါ၊ သားတော်က အချစ်မခံရတဲ့ သားပဲ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စိတ်ထိခိုက်ဟန်ဖြင့် ထရပ်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြံအစည်များ ပေါက်ဖွားလာမည့် "အနံ့" က လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ကိုယ်တိုင်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်လေး၏ သရုပ်ဆောင်မှုတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော ရင်းနှီးမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါကို သူ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် အတိတ်က အမှတ်တရများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖြေမှာ လက်တစ်ကမ်းတွင် လွတ်ထွက်နေသည်။
"ရပ်လိုက်၊" ဧကရာဇ်ဝေ က အမိန့်ပေးသည်။ "တည့်တည့်ပဲ ပြောစမ်း။ ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ။"
အဲဒါမှ တည့်တည့်!
ဝေယွီ သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သနားစရာမျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်လှည့်လာသည်။ "တကယ်လား ဖခင်တော်? သားတော်က ဖခင်တော်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ပါဘူး... အဲဒီတော့ တစ်ခုခုပေါ့—"
"မင်း အပိုတွေ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင်—"
"ဖခင်တော်ကပဲ စေတနာလွန်ပြီး ပြောနေတာဆိုတော့လည်း ငြင်းလိုက်ရင် မကောင်းတော့ပါဘူး!" ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြသည်။ "ငွေနှစ်ထောင်နဲ့ ဖန်ပုလင်း ဆယ်လုံး။ ဖခင်တော်ရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"
ဧကရာဇ်ဝေ: "... ဖန်ပုလင်းတွေ? အဲဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။"
"ဈေးကွက်ချဲ့ဖို့ပေါ့!" ဝေယွီ က ရှင်းပြသည်။ "စတုတ္ထအစ်ကိုက ဖန်ထည်စက်ရုံတစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်။ ကုန်ပစ္စည်းတွေက နောက်ဆုံးတော့ ရောင်းထွက်ဖို့ လိုမှာပဲ။ သားတော်က အရင်ဆုံး ပစ္စည်းအချို့ယူပြီး ပြသထားလိုက်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေက နာမည်တပ်ပြီး လာဝယ်ကြလိမ့်မယ်။ စတုတ္ထအစ်ကိုလည်း နောက်မှ လူလွှတ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သည်။ "မင်းက စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့အတူ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။"
ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ ခေတ်သစ်လူသားတိုင်း သိကြမှာပါ— အချစ်မရှိဘဲ နေနိုင်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိဘဲတော့ မနေနိုင်ဘူး! ပိုက်ဆံမရှိရင် ခြေတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းလို့မရဘူး။ စီးပွားရေးလုပ်တာ ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာ!
ဝေယွီ က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်၊ "ဖခင်တော်၊ သားတော်သာ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ စားလိုက်၊ သောက်လိုက်၊ ပျင်းရိနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့လူပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ! နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်သာ ပြည့်နေရင် ဖခင်တော်လည်း သားတော်ကို ဒီလောက်ထိ ညှစ်နေစရာ မလိုဘူးလေ!"
ဧကရာဇ်ဝေ: "..."
ဒီလောက် နာကျင်ရတဲ့ အမှန်တရားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ!
"အဟမ်း။ ကောင်းပြီ။ နန်းတော်က ထွက်သွားပြီးရင် အစိုးရမီးဖိုရုံသွားပြီး လိုတာတွေ ရွေးယူလိုက်။" ဧကရာဇ်ဝေ သည် လီချန် ကို ခေါ်၍ ငွေစက္ကူ နှစ်ထောင်ထုတ်ပေးရန် အမိန့်ပေးသည်။ လီချန် ငွေယူနေစဉ် ဧကရာဇ်က သူ ဘယ်တော့ ခရီးထွက်မလဲဟု မေးသည်။
"သဘက်ခါပါ။" ခရီးဆောင်အိတ်တွေက သိမ်းပြီးသားဖြစ်၍ ပိုက်ဆံသာ လက်ထဲရောက်လျှင် ဝေယွီ သည် အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်၊ "သားတော်နဲ့အတူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို ခေါ်သွားလို့ ရမလား။"
ကျွန်တော်တို့က ဆင်းရဲအတူ၊ ချမ်းသာအတူ ရှိမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ! ကျောင်ကျိုးကို ပျော်စရာသွားချိန်မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို မခေါ်သွားရင် မကောင်းသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ဆူပူမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် အဘိုးကြီးက ခဏမျှ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်!
ဝေယွီ သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "အမိုက်စားပဲ! သားတော် အခုပဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဆီ သွားပြောလိုက်ဦးမယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖခင်တော်! ဖခင်တော်က တကယ်ကို မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အကောင်းဆုံး ဖခင်ပါပဲ!"
ဧကရာဇ်ဝေ: "..."
ကျေးဇူးကန်းတဲ့ သားတွေဆိုတာ မိသားစုအချစ်ရေးမှာ အမြဲတမ်း လက်တွေ့ကျလွန်းကြတယ်။
***
ငွေစက္ကူ နှစ်ထောင်ကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဝေယွီ သည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာကာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နေအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွား၍ ကျောင်ကျိုးခရီးစဉ်အကြောင်း သတင်းစကားပါးလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ခရီးစဉ်ကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူ သိလိုသည်မှာ ဝေယွီ တရားရုံးတွင် ပြောခဲ့သည့် "ဝင်ငွေတိုး၊ အသုံးလျှော့" မဟာဗျူဟာအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းရဲ့ ဝင်ငွေတိုးမယ့် အစီအစဉ်က ဘာလဲ။" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် စူးစမ်းနေသည်။ "မင်း အဲဒီအကြောင်း ပြောကတည်းက ငါ စဉ်းစားနေတာ။ ပိုက်ဆံရှာဖို့ဆိုရင် တရားရုံးက ဆား၊ သံနဲ့ လက်ဖက်ခြောက်တို့ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီးသားပဲ။ အဲဒါတွေကို သုံးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ ဟွန်း၊ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာ အမြတ်အများကြီး ရနိုင်မယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေက အရင်ဆုံး တွေးမိပြီးသား ဖြစ်နေမှာပေါ့။"
သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူက ဒီကိစ္စကိုပဲ အမြဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာကိုး— ဒီရက်ပိုင်း သူ့ကို သိပ်မမြင်ရတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့။
"အစ်ကိုကလည်း တကယ်ပါပဲ၊" ဝေယွီ သည် လျှာသပ်လိုက်သည်။ "သိချင်ရင် အရင်ကတည်းက မေးလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်က မပြောပြဘဲ နေမှာကျလို့! အဲဒီအစား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အချိန်အကြာကြီး ညှဉ်းပန်းနေတာ။"
"အေးလေ၊ အခုပဲ မေးနေတာပဲ။ ပြောပြစမ်းပါ။" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် နားစွင့်လျက် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
"အဟမ်း။ ဝင်ငွေတိုးဖို့ဆိုတာ တကယ်တော့ အရမ်းလွယ်ပါတယ်။" ဝေယွီ သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးအိတ်ကလေး တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တရားရုံးမှာ ပြောခဲ့ပြီးသားပါ၊ အသုံးလျှော့ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တရားရုံးက ပိုက်ဆံရှာချင်တယ်ဆိုရင် အခွန်တွေကို အရမ်းကြီး ပြင်လို့မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုချိန်မှာ တိုင်းပြည်က အေးချမ်းနေပြီး လူတွေကလည်း အဆင်ပြေနေကြလို့ပါ။ အခွန်တွေကို သွားထိလိုက်ရင် သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ထိခိုက်ကုန်လိမ့်မယ်။"
"တရားရုံးရဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်လုပ်ငန်းတွေအတွက်ဆိုရင်လည်း အမြတ်ပိုရချင်ရင် ကုန်ပစ္စည်းကို ပိုကောင်းအောင်လုပ်ပြီး လူတွေ ပိုပေးနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဈေးကို မြှင့်ပေးပြီး လိုအပ်တဲ့သူတွေ ဝယ်မရအောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆား၊ သံနဲ့ လက်ဖက်ခြောက်က အကန့်အသတ်ရှိပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ မှာလည်း လူဦးရေက အဲဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ ခေါင်းစားနေမယ့်အစား ဘာလို့ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခု မဖွင့်ရမှာလဲ။"
အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြ၍ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်းမှာ တစ်ခုခု တိတိကျကျ စိတ်ကူးရှိနေပုံပဲနော်?"
"ရှိတာပေါ့။" ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖန်ထည်တွေပေါ့၊ ရှီချီနိုင်ငံ ရဲ့ နန်းတွင်းသုံးအဖြစ် ကြော်ငြာလိုက်မယ်— အဲဒီနာမည်လေး ထည့်လိုက်တာနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ လူတွေက အလုအယက် ဝယ်ကြလိမ့်မယ်။ ဆိုတော့ အစ်ကိုရေ၊ ဘယ်လိုလဲ— လူတွေ ဝယ်ကြမလားလို့ ထင်သလဲ။"