ယနေ့တွင် ထိုအရူးကောင် ကျန်း ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဝေယွီ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ထားသည့် အစီအစဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ကျန်းချင်းရှင်း၏ ပတ်ချာလည်ဝိုင်းရံခြင်းကို တစ်နေ့လုံး ခံခဲ့ရသည်။ မနက်စာစားပြီးချိန်မှ ညနေစောင်းအထိ “ဒီသုတေသန ပုံသေနည်းကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ” “ဒီပုစ္ဆာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ” “ဘာကြောင့် ဒီနည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ရတာလဲ” ဟူသည့် မေးခွန်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဖြင့် အနားမပေးဘဲ တရစပ် အမေးခံခဲ့ရသည်။
ထိုဖြစ်စဉ်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။ ၎င်းမှာ ချင်မင်းဆက်ခေတ်က ဒဏ္ဍာရီလာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြီး ဆယ်ရပ်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ ဝေယွီ၏ ဦးနှောက်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချင်းရှင်း၏ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများကြောင့် ခေါင်းများ ကိုက်ခဲလာကာ မှတ်ဉာဏ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မေ့လျော့နေသော အသိပညာများကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ထုတ်ယူနေရသည်။
“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု” ဟူသော စကားလုံးသည်ပင် ထိုအခြေအနေကို မဖော်ပြနိုင်သေးပေ။
သို့သော်လည်း ထိုမျှ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခများကြားမှ ရလဒ်မှာ ဝေယွီ အလွန်နှစ်သက်သည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းချင်းရှင်းသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မင်းသားက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းပါပဲ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် မြို့ထဲမှာပဲ ဆက်နေပါတော့မယ်!”
အခန်းထဲတွင် မှင်အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာရွက်များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသည်။ ကျန်းချင်းရှင်းသည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွလျက် ထိုအမှိုက်ပုံအလယ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း ဝေယွီကို ကြည့်လိုက်သည့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပပြီး စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
ဘရက်ရှ်တံကို ကိုင်ကာ သင်္ချာပုစ္ဆာများနှင့် ရုန်းကန်နေရသည့် ဝေယွီမှာ တုံ့ပြန်ရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသည်။ “ဟင်? ဆရာ... ဆရာ အကယ်ဒမီကို ပြန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မပြန်တော့ဘူး! ဒီရက်ပိုင်းတော့ ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး!” ကျန်းချင်းရှင်းသည် အလယ်တန်း သင်္ချာဖတ်စာအုပ်ကို တန်ဖိုးထားစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စွဲလမ်းမှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ “ဒီလို ရတနာသိုက်မျိုးကို တွေ့ထားပြီးမှ ဘာလို့ ပြန်ရမှာလဲ? အကယ်ဒမီဆိုတာကတော့ အနှောင့်အယှက်သက်သက်ပါပဲ။”
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် စာရူးကြီးတစ်ယောက်ပါပေ။
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ” ကျန်းချင်းရှင်းသည် ဝေယွီကို အာရုံစိုက်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟိုတစ်နေ့က မင်းသား ပြောထားတဲ့ စာဖတ်ဖို့အတွက် အိမ်တော်ကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့ကိစ္စလေ။ အဲဒီဖိတ်ခေါ်ချက်က အခုထိ အတည်ဖြစ်သေးလား။”
နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးသည်မို့ အတည်ဖြစ်မှာပေါ့။
“ဖြစ်တာပေါ့” ဝေယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျန်းချင်းရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် သူသည် ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဆရာက ကျွန်တော့်အိမ်တော်မှာပဲ စာလေ့လာဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ဘယ်အချိန်မဆို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ သင်္ချာအပေါ် ဝါသနာပါမှုကို သိတဲ့အတွက် ဒီမှာ တခြားစာအုပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်…”
“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်လား?” ကျန်းချင်းရှင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်သည်။ “တကယ်လား? တကယ်ရှိတာလား? ဒီမှာရှိတဲ့ ‘အလယ်တန်းသင်္ချာ ဖတ်စာအုပ်’ လိုမျိုးတွေပဲလား။”
“ဆရာက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ” ဝေယွီက ချီးကျူးကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ သူသည် အနားရှိ အစေခံကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှောင်အန်းဇီ၊ ငါ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲက အလယ်တန်းသင်္ချာ ဖတ်စာအုပ်အားလုံးကို သွားယူခဲ့လိုက်။ ဆရာက ဖတ်ဖို့ စောင့်နေတယ်!”
ဝေယွီသည် ဧည့်သည်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အိမ်တော်က ကျယ်ဝန်းပြီး ခြံဝင်းတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒီနေ့လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေရင် ဒီမှာပဲ တည်းခိုလိုက်ပါလား။ ဒါဆိုရင် ပညာရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးရတာ ပိုအဆင်ပြေမှာပေါ့။”
*ခွေးကောင်၊ ပညာရေးကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးရမှာလား!* ဝေယွီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ *ငါ အဲဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းခေါ်ပြီး ကျန်းချင်းရှင်းကို တပည့်ခံဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သူတို့ကို သင်္ချာဆရာအဖြစ် အတင်းလက်ခံခိုင်းရင် သူလည်း အလုပ်ရှုပ်သွားမှာပဲ။ သူတို့ကို သင်ပေးရရင် ငါ့ကို သင်္ချာကိစ္စတွေနဲ့ လာမပူဆာနိုင်တော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?*
*တောက်။ တကယ်ကို ထက်မြက်လိုက်တာ။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ချီးကျူးမိတယ်ဗျာ။*
ကျန်းချင်းရှင်းမှာ ဝေယွီ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို စောင့်နေသည့်အတိုင်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားက ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ငြင်းရင် မယဉ်ကျေးရာ ရောက်သွားမှာပေါ့!”
ကျန်းချင်းရှင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပျံ့ကျဲနေသော စာရွက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။ ပိုင်ပန်က ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းချင်းရှင်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ “မလိုဘူး၊ မလိုဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်မယ်။”
သူသည် စာရွက်များကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းရင်း “ဒါတွေက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းရမယ့် ရတနာတွေပဲ။ ပျက်စီးလို့ မဖြစ်ဘူး!” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီသည် သူ့ကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည်။ *ဒီလောက်တောင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အကြမ်းဖျင်းရေးထားတဲ့ စာရွက်တွေပဲကို။ အလယ်တန်းကျောင်းသားတွေဆို တစ်နေ့ကို တစ်ဒါဇင်လောက်တောင် ဖျက်ပစ်နေကြတာ။*
—
ထိုသို့ဖြင့် သင်္ချာရူးကြီးမှာ တရားဝင် အိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်နည်းတူ ကျန်းချင်းရှင်းကိုလည်း ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းငယ်တစ်ခု ပေးထားလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ပထမဆုံးနေ့မှာပင် လျိုကျိုးယွမ်နှင့် လျိုချန်ယီတို့သည် လျိုဟွိုင်ယွမ်ထံတွင် စာသင်ပြီး ပြန်လာကြသည်။ ဘေးချင်းကပ် ခြံဝင်းထဲတွင် အစေခံများ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျိုကျိုးယွမ်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် အစေခံတစ်ယောက်ကို တား၍ မေးလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက် ပြောင်းလာတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ မင်းသားရဲ့ အမိန့်အရ အဖြူရောင်မြင်း အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက အခုကစပြီး မင်းသားအိမ်တော်မှာပဲ နေထိုင်တော့မှာပါ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး?
ယခင်ကလို တောသူမဟုတ်တော့သည့် လျိုကျိုးယွမ်သည် ထိုရာထူး၏ အရေးပါမှုကို နားလည်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ - *ဒါဆိုရင် မင်းသားက ငါတို့အတွက် နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်တာပဲ!* ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး လျိုချန်ယီဘက်သို့ လှည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေး၊ မင်းသားက နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက် ထပ်ရှာပေးလိုက်ပြီ။ ဆရာကျန်းဆိုတာ ညီလေးအတွက် သီးသန့်ဆရာဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
အင်ဂျင်နီယာပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ကူးရှိသည့် လျိုကျိုးယွမ်မှာ မင်းသားသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။ သူက သူမကို အိမ်တော်ခေါ်လာပေးပြီး ဆရာရှာပေးကာ စာသင်ဖို့ အားပေးခဲ့သည်။ လျိုချန်ယီကိုလည်း ထိုအတိုင်း မလုပ်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အဖြူရောင်မြင်း အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ သူမ၏ ညီလေးအတွက် ရည်ရွယ်သည့် ဆရာဖြစ်ရမည်။
လျိုချန်ယီသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “ဆရာတစ်ယောက်လား?”
ကလေးငယ်သည် စာသင်ပေးမည်ဟု ကတိစကားများနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လျိုဟွိုင်ယွမ်နှင့် ရက်အတော်ကြာ စာသင်ခဲ့သော်လည်း သူ တကယ်သင်ချင်သည့် အရာများကို မသင်ရသေးပေ။ ယခု မင်းသားက သူ့အတွက် ဆရာရှာပေးလိုက်ပြီဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။
လျိုကျိုးယွမ်သည် ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးက ခြံဝင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “အင်း။ အဖြူရောင်မြင်း အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မင်းရဲ့ဆရာ ဖြစ်လာတော့မှာ။”
လျိုချန်ယီသည် ထိုခြံဝင်းအသစ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာနေနေ ဂရုမစိုက်ပါ၊ သူ့ဆရာက အထဲမှာ ရှိနေဖို့သာ အရေးကြီးသည်။ သူ သင်ချင်သည့်အရာများကို နောက်ဆုံးတော့ သင်ယူရတော့မည်!
လျိုချန်ယီသည် ရှားရှားပါးပါး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတွေ့လို့ ရမလား။”
လျိုကျိုးယွမ် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သွားတွေ့နိုင်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။ အတူတူ သွားနှုတ်ဆက်ကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ထိုသို့ဖြင့် ဝေယွီ မည်သည့်အမိန့်မှ မပေးရသေးခင်မှာပင် ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ တာဝန်ကို သူတို့ဘာသာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းချင်းရှင်း ပြောင်းရွှေ့လာသည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ထိုင်ခုံမှာတောင် မနွေးသေးခင် ကလေးနှစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
အနည်းငယ် မေးမြန်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပညာရှင်များဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဝေယွီအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျန်းချင်းရှင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ မြို့တော်တွင် လူတို့သည် အသက်ကြီးသည့် မင်းသားများအကြောင်းကိုသာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြု ပြောဆိုနေကြသည်။ နဝမမင်းသားအကြောင်းမူကား တစ်ခွန်းမျှ မကြားရပေ။ မင်းသားများအကြား အာဏာလုပွဲမှာ သွေးထွက်သံယိုမရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်လှသည်။
မိမိကိုယ်ပိုင် အိမ်တော်ကို တည်ထောင်ထားသည့် ဝေယွီသည် အရည်အချင်းရှိသူများကို မွေးထုတ်ပေးနေရုံသာမက ကျန်းချင်းရှင်းကဲ့သို့သူကိုပါ ဆရာအဖြစ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
*တောက်၊ တောက်။* တကယ်ကို ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်းတဲ့သူပါပဲ။
ကျန်းချင်းရှင်းက ဤကိစ္စကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသလား။ လုံးဝ မဖြစ်ပါ။ အာဏာလုပွဲထဲ ပါဝင်ရမည်မှာ အန္တရာယ်များသော်လည်း ဝေယွီက ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သည့် ရတနာကို ပေးအပ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။
သူက အကျိုးအမြတ်ကို ရယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီမို့ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ။
*အာဏာလုပွဲ ဆိုတာလည်း လွယ်ပါတယ်၊ စစ်တိုက်ရုံပေါ့!* ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။