90

ဝေယွီ သည် ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏နေအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ပြန်လာရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သူ၏ သင်္ချာဖတ်စာအုပ်ကို ဆက်လက်ရေးသားရန်ဖြစ်သည်။

ငရဲပဲ။ ယခင်ဘဝတုန်းက ဝေယွီ သည် သင်္ချာကို လေ့လာရခြင်းမှာ နာကျင်စရာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပညာရေးကို ပြန်လည်ဖြတ်သန်းရချိန်တွင် သူ သိလိုက်ရသည်မှာ သင်ယူရခြင်းက ခက်ခဲသည်မဟုတ်၊ ဖတ်စာအုပ်ရေးသားရခြင်းက ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

သာမန်အချက်အလက်များကိုသာ ကူးချနိုင်မည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူ ထိုသို့လုပ်၍မရခြင်းပင်။ ဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းအများစုမှာ ခေတ်မီလွန်းနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသဘောတရားများကို တိုက်ရိုက်ကူးယူသုံးစွဲလိုက်ပါက စာဖတ်သူများအနေဖြင့် သင်္ချာကို သင်ယူနေခြင်းလော သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသည့် ဝေါဟာရများကို နားလည်အောင် ရုန်းကန်နေရခြင်းလောဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

အားလပ်ရက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဝေယွီ သည် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံ၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။

သူသည် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်အထိ အဆင့်ဆင့် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ညတာ ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အကြောင်းအရာများကို ချုံ့ခြင်း၊ ပိုမိုလွယ်ကူအောင် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အနှစ်ချုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် နံနက်စာ မစားမီတွင် အထက်တန်းကျောင်းအတွက် သင်ရိုးတစ်ခုလုံးကို ရေးသားပြီးစီးခဲ့သည်။

"ဟုန်ကျုံး၊ ပိုင်ပန်... မင်းတို့ရဲ့ အရှင်သခင်တော့ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်" ဟု ဝေယွီ က ညည်းညူလိုက်သည်။ သူသည် စုတ်တံကို ချလိုက်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်ထားလျက် သူ၏ အစေခံများကို အားအင်မရှိစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး ရှောင်အန်းဇီ နှင့် အခြားသူများ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အချို့က ရေယူလာကြသည်၊ အချို့က ပူနွေးသော တဘက်ကို ဆတ်ကာ သုတ်ပေးကြပြီး အချို့မှာ သူ့ကို ထူမပေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့၏ ပြုစုယုယမှုကို ခဏတာ ခံယူလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်ထားလျက်ပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ရေးသားပြီးစီးသွားသော စာအုပ်ငယ်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ရှောင်အန်းဇီ၊ ဒါတွေကို ဖန်းရှန်း ဆီ ယူသွားပေးလိုက်။ ဒါတွေကို ဘယ်သူ့အတွက် ရေးထားတာလဲဆိုတာ သူ သိလိမ့်မယ်။"

ရှောင်အန်းဇီ သည် အရှင်သခင် ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခိုင်းစေသည့်အတိုင်း နာခံစွာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

လုပ်ငန်းကိစ္စ ပြီးစီးသွားသောအခါ ဝေယွီ သည် မျက်နှာသစ်ကာ အိပ်ရေးပျက်ထားသည်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အိပ်စက်ခြင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့သည် စားပွဲကို ရှင်းလင်းကြသည်။ ဖတ်စာအုပ်များမှာ ကိုယ်တိုင်ပြုစုထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီ သည် ပထမတန်းမှ ဆဋ္ဌမတန်းအထိကို မူလတန်းဖတ်စာအုပ်များအဖြစ်လည်းကောင်း၊ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း အကြောင်းအရာများကို အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းဖတ်စာအုပ်များအဖြစ်လည်းကောင်း ခွဲခြားထားသည်။ ကောလိပ်အဆင့် သင်ခန်းစာများအတွက်မူ လက်ရှိအချိန်တွင် ကိုင်တွယ်ရန် များပြားလွန်းနေသေးသဖြင့် ဂျောင်ကျိုးမှ ပြန်ရောက်မှသာ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် စာအုပ်ပုံများကို သပ်ရပ်စွာ ခွဲခြားထားခဲ့သည်။ မူလတန်းစာအုပ်များကို စားပွဲ၏ ဘယ်ဘက်တွင်ထားပြီး အထက်တန်းစာအုပ်များကို ညာဘက်တွင်ထားသည်။ ရှောင်အန်းဇီ ကို ယူသွားခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် စာအုပ်ပုံမှာ မူလတန်းဖတ်စာအုပ်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စားပွဲရှင်းလင်းချိန်တွင် အထက်တန်းဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ မူလတန်းစာအုပ်ပုံထဲသို့ မည်သူမျှ မသိလိုက်ဘဲ ရောထွေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောင်အန်းဇီ သည် ထိုရောထွေးနေသော စာအုပ်ပုံကို ဖန်းရှန်း ထံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

***

ဒင်း(Dean) ကျန်းကို သင်္ချာဆရာအဖြစ် ခန့်အပ်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ သည် ထိုလူကြီး မူလတန်းဖတ်စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် စာအုပ်ပေးပို့ပြီး နောက်တစ်ရက် နံနက်တွင် ထိုလူကြီးသည် သူ့အလိုလို ရောက်ရှိလာသည်။

"ဘာလဲ၊ သူ ရောက်နေပြီလား။"

ပိုင်ပန်၏ တင်ပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူသည် သူ၏ဖခင်ထံ သွားရောက်တင်ပြရန် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကျန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ဖတ်ပြီးသွားတာလဲ။ သူလည်း တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး ဖတ်လိုက်တာလား။

သင်္ချာဆရာက သူ၏တံခါးပေါက်ထိ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ မတွေ့ဆုံဘဲနေပါက ယဉ်ကျေးမှုမဲ့ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဝေယွီ သည် အမြန်ပြင်ဆင်ကာ ရှေ့ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းချင်းရှင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပုံစံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံထုံးမှာလည်း ပြေလျော့နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဝေယွီ ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလာခဲ့သည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ထနေသည်ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

"ဒါတွေကို ခင်ဗျား ရေးထားတာလား။"

ရင်းနှီးနေသော ဖတ်စာအုပ်ငယ်ကို ဝေယွီ ၏ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်သို့ ထိုးပေးလာသည်။

ဝေယွီ သည် ပို၍ သေချာစွာ မြင်ရစေရန် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ *ဟင်။*

သူ ဘာလို့ အထက်တန်းဖတ်စာအုပ်ကို ကိုင်ထားတာလဲ။ သူ ရှောင်အန်းဇီ ကို မူလတန်းစာအုပ်တွေ ယူသွားခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

"အမ်... ဆရာ့မှာ မေးစရာ ရှိလို့လား။" အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ဝေယွီ ၏ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာမှာ မေးခွန်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကို တွေ့ရှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ဤသင်္ချာရူးသွပ်သူကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေယွီ သည် ဘာကိုမျှ ဝန်မခံချင်ပေ။ ဝန်ခံလိုက်ပါက အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မည်။ သူသည် သူ၏ အားလပ်ရက်ကို သင်္ချာအကြောင်း ဆွေးနွေးရင်း မကုန်ဆုံးစေချင်ပေ။ အားလပ်ရက်ဆိုသည်မှာ စိတ်အပန်းဖြေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းချင်းရှင်းသည် သူ့ကို အိပ်ရေးပျက်ထားသည့် ရူးသွပ်သော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်တော် သိတယ်! ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ချာအရည်အချင်းက အံ့သြဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒီသဘောတရားတွေကို ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြုစုနိုင်တာ... ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး! ခင်ဗျားက ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာမှ တစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ ပညာရှင်ပဲ! ခင်ဗျားနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရတာကိုတောင် ကျွန်တော် ရှက်မိတယ်!"

ကျန်းချင်းရှင်းသည် စာအုပ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်များမှာ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွန်းလျက် တုန်ရီနေသည်။

"ဆရာ မှားနေပြီ!" ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ကို မြန်မြန်ခတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ပညာရှင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနေအထားနဲ့ဆိုရင် ထူးချွန်တဲ့ ပညာရှင်တွေနဲ့ ဆက်ဆံခွင့် မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီစာအုပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းမှုထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး တခြားသူတစ်ယောက် ရေးသားထားတာ အမှန်ပါပဲ။"

ကျန်းချင်းရှင်းသည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ကာ စိုစွတ်နေသေးသော မှင်နှင့် အသစ်ရေးထားသည့် လက်ရေးကို ညွှန်ပြလျက် အသေအချာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို နောက်ဆုံး နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ရေးထားတာ သေချာတယ်!"

ဝေယွီ: "..."

*ရှောင်အန်းဇီ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ!*

"အဲဒါကလည်း ကျွန်တော် ရေးတယ်ဆိုတာကို သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး" ဟု ဝေယွီ က ဆက်လက် ငြင်းဆိုသည်။ "စာရေးထားတာ အသစ်ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်လို မင်းသားတစ်ယောက်က သင်္ချာတတ်တဲ့သူတွေကို ငှားရမ်းပြီး ရေးခိုင်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဆရာ ငြင်းလို့မရဘူးလေ။ ဆရာ လူမှားနေတာပါ။"

ကျန်းချင်းရှင်းသည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အရှင်သခင်ကပဲ ပြောတဲ့အတိုင်းပေါ့။"

ထိုအခါ ဝေယွီ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုသူ၏ သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ကျန်းချင်းရှင်းသည် ဝေယွီ ကိုသာ စာရေးသူဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။ ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သင်္ချာတွင် အလွန်ထူးချွန်ပြီး "ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းမှု" ရှိနေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်မှာ မှင်စိုစိုနှင့် ရေးထားသည့် စာအုပ်မျိုး ရှိနေခြင်းက သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူငယ်မင်းသားကို ကြည့်ကာ ကျန်းချင်းရှင်းသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသူမှာ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော မင်းသားပင်။ အပြင်ပန်းတွင် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် သင်္ချာကို ရူးသွပ်စွာ ဝါသနာပါနေသည်။ အကယ်၍ ဤအကြောင်းသာ ပေါက်ကြားသွားပါက လူအများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။ လောက၏ အမြင်တွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းသာလျှင် "မှန်ကန်သော" ပညာရပ်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သင်္ချာဆိုသည်မှာ အသုံးမဝင်သော အသေးအဖွဲ ပညာရပ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော မင်းသားက ဝန်မခံချင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချင်းရှင်းသည် ဝေယွီ ကိုသာ စာရေးသူအဖြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ သတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ဝေယွီ ဘယ်လိုပင် ငြင်းဆိုပါစေ၊ သူက "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်သခင် ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟူသော သဘောထားဖြင့်သာ တုံ့ပြန်နေသဖြင့် ဝေယွီ မှာမူ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေရခြင်းအတွက် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်လာရသည်။

ဝန်ခံလိုက်ဖို့က ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေသလား။ ဟုတ်ပါသည်၊ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းချင်းရှင်းသည် စာအုပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ မေးမြန်းကာ အနှောင့်အယှက် ပေးလာသောအခါ ဝေယွီ သည် ဝန်မခံရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပို၍ပင် ခိုင်မာလာစေသည်။ သူသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းဆိုပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤသူက သူ့ကို လွှတ်မပေးပေ။ အကယ်၍သာ ဝန်ခံလိုက်ပါက သူ၏ နောင်ရေးမှာ မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။

ဤသည်မှာ ပညာရှင်ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရခြင်း၏ အားနည်းချက်ပင်။ သူတို့မှာ အလွန်တရာ ဇွဲကောင်းကြသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားပါက ၎င်းကို အပြီးသတ် စိတ်ကြိုက်မွှေနှောက်ပြီးသည်အထိ ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။