"အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ!"
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဤဆရာကျန်းသည် စစ်မှန်သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ "ကြက်နှင့် ယုန် တူတူထားခြင်း" ပုစ္ဆာသည် ဂန္ထဝင်မြောက်ပြီး ရိုးရှင်းသည့် ပုစ္ဆာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယုတ္တိကိုဆင်ခြင်ကာ ညီမျှခြင်းချရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်ထက်မက ကြာတတ်သည်။ ထိုသို့သော ပုစ္ဆာမျိုးကို ကျန်းချင်းရှင်းက စိတ်တွက်ဖြင့် ချက်ချင်းဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တိုးပွားလာသဖြင့် ဝေယွီ က ပုစ္ဆာ၏ အခက်အခဲအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"စီရင်စုတစ်ခုမှာ တက္ကသိုလ်ငါးခုနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းနှစ်ကျောင်း ရှိတယ်ဆိုပါစို့။ တခြားအကြောင်းအချက်တွေကို ဖယ်ထားပြီး ကျောင်းတွေရဲ့ အရွယ်အစားကို တူညီတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ တက္ကသိုလ်တစ်ခုနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းနှစ်ကျောင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျောင်းသားလက်ခံမယ်ဆိုရင် ကျောင်းသား ၁,၆၈၀ ကို လက်ခံနိုင်တယ်။ တက္ကသိုလ်နှစ်ခုနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျောင်းသားလက်ခံမယ်ဆိုရင်တော့ ကျောင်းသား ၂,၂၈၀ ကို လက်ခံနိုင်တယ်။ အခု ဆရာ့ကို မေးပါရစေ၊ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းက ကျောင်းသားဘယ်လောက် လက်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ တွက်ပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ?"
အကယ်၍ "ကြက်နှင့် ယုန်" ပုစ္ဆာသည် တစ်လုံးကိန်းပါသော ညီမျှခြင်းဖြစ်လျှင် ဤပုစ္ဆာသည် နှစ်လုံးကိန်းပါသော ညီမျှခြင်းစနစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပုစ္ဆာမျိုးမဟုတ်ပါ—အလယ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ပင် စာရွက်နှင့် ဘောပင်သုံး၍ ဖြေရှင်းနိုင်သည်—သို့သော် ဝေယွီ က ကျန်းချင်းရှင်းအနေဖြင့် စိတ်တွက်ဖြင့် ချက်ချင်းဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်လိုခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းချင်းရှင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်၍ စိတ်တွက်ဖြင့် တွက်ချက်နေသည်။
ဝေယွီ သည် စက္ကန့်များကို ရေတွက်လိုက်သည်—ဆယ့်သုံးစက္ကန့်။
ဆယ့်သုံးစက္ကန့်မြောက်တွင် ကျန်းချင်းရှင်းက အဖြေပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တွက်ချက်တာ မှားယွင်းမှုမရှိဘူးဆိုရင် အဖြေက ကျောင်းသား ၉၆၀ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
"အံ့ဩစရာပဲ!" ဝေယွီ က လက်အုပ်ချီကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဆရာကျန်း၊ ဆရာက တကယ်ကို ပညာရှင်ပါပဲ! ဒီပုစ္ဆာမျိုးကို စိတ်တွက်နဲ့ တွက်နိုင်တာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ်။ ဆရာ၊ နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်—နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စမ်းကြည့်ပါမလားခင်ဗျာ?"
"ဟားဟား" ကျန်းချင်းရှင်းက ရယ်မောကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ လူငယ်လေး၊ မင်းစိတ်ကြိုက်သာ မေးပါ။ မင်းဆီမှာ ဘယ်လိုစိတ်ဝင်စားစရာ ပုစ္ဆာတွေ ရှိသေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သိချင်မိတယ်!"
ဆက်လက်ပြောဆိုကြရာတွင် ဝေယွီ က ဒွိघातညီမျှခြင်းများ (quadratic equations) နှင့် ညီမျှခြင်းစနစ်များအထိ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ပုစ္ဆာများကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုပုစ္ဆာများအားလုံးသည် ကျန်းချင်းရှင်းအတွက် အခက်အခဲမရှိပေ။ ဂဏန်းများ အလွန်ကြီးမားလာမှသာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားတတ်ပြီး ထိုခေတ်အခါ၏ ကန့်သတ်ချက်များအရ ၎င်းမှာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။
ဤသို့ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးခြင်းမှတစ်ဆင့် ဝေယွီ သည် ကျန်းချင်းရှင်း၏ သင်္ချာပညာ အဆင့်အတန်းကို တဖြည်းဖြည်း တိုင်းတာနိုင်ခဲ့သည်။ အလွန်ပင် မြင့်မားသည်။ သင်္ချာပညာရပ်ကို လျစ်လျူရှုထားတတ်သော ခေတ်ကာလတွင် ကျန်းချင်းရှင်း၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်ပင် ပညာရှင်အဆင့် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ သုတေသနပြုချက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဂျင်းမင်းဆက် အလယ်ပိုင်းကာလတွင် သင်္ချာပညာရပ်ကို နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ခေတ္တထည့်သွင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း သင်ယူသူနည်းပါးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပယ်ဖျက်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ထည့်သွင်းခြင်း မရှိတော့ပေ။ သင်္ချာပညာရပ်ကို တန်ဖိုးမထားသော ခေတ်ကာလတွင် ကျန်းချင်းရှင်းကဲ့သို့ ဆရာမျိုးကို တွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကံကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤပညာရှင်ကို မစည်းရုံးနိုင်ပါက အလွန်ပင် နစ်နာလှပေမည်။
"ဒီနေ့ ဆရာနဲ့တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ" ဝေယွီ က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ကျန်းချင်းရှင်း၏လက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "စကားပြောလေလေ၊ ဆရာ့ရဲ့ သင်္ချာပညာအပေါ် ထားရှိတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပိုမြင်လေလေပါပဲ! အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ရှားပါးတဲ့ သင်္ချာကျမ်းစာအုပ်အချို့ ရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကို တန်ဖိုးဖြတ်ပေးနိုင်မယ့်သူကို ကျွန်တော် အမြဲရှာနေခဲ့တာပါ။ ဆရာ့အနေနဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ကြည့်ရှုပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ?"
ကျန်းချင်းရှင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး စကားရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဤသို့ ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ခဏလေးကမှ ညီမျှခြင်းများ ဖြေရှင်းရာတွင် အာရုံစိုက်နေခဲ့ရာမှ ယခုအခါတွင်မူ သူ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အမ်၊ ဟားဟား" ကျန်းချင်းရှင်းက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ မင်းအရင်ဆုံး ငါ့လက်ကို လွှတ်ပေးရင် ကောင်းမလား"
"အို! ဟုတ်ကဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်လောသွားတာပါ—အထင်မလွဲပါနဲ့ခင်ဗျာ" ဝေယွီ က လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဆက်လက်စည်းရုံးလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ သင်္ချာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဆရာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ စာအုပ်တွေဆိုတာ ကျွန်တော် အသေအချာ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ပညာရပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူချင်းအနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?"
ကျန်းချင်းရှင်းက သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ မင်းကတော့ အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီးသားပဲ"
"အာ၊ ဆရာ့ရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက တကယ်ကို ထက်မြက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အကောက်အကြံ လုံးဝမရှိပါဘူး။ သင်္ချာပညာကို ချစ်မြတ်နိုးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီခေတ်မှာ ဒီပညာရပ်ကို လျစ်လျူရှုထားတာ၊ ဆွေးနွေးစရာ လူမရှိတာကို တွေ့ရတော့ တကယ်ပဲ ရင်နာမိလို့ပါ" ဝေယွီ က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဆရာ့လို ဆရာမျိုးကို ရှာတွေ့ထားမှတော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဆရာက သံသယဖြစ်ပြီး မလာချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"
ကျန်းချင်းရှင်းသည် ထိုစကားပြောပုံတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသလို ခံစားရသော်လည်း ဘာမှန်းအတိအကျ မပြောတတ်ပေ။
"အာ၊ ဝှိုက်ဟော့စ်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေကို ကျွန်တော် အားကျလိုက်တာ၊ ဆရာ့လို ကျောင်းအုပ်မျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာကိုး" ဝေယွီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာ အလုပ်များနေတယ်ဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် စာအုပ်တွေကို မနက်ဖြန်မှာ ဆရာ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ! ဆရာ ဖတ်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ?"
အသံအနေအထား လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် မစ္စတာကျန်းမှာ လိုက်မမှီနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုလူငယ်လေးက သူ့ကို အလွန်မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်ပါက စိတ်ရင်းမှန်ကို ထိခိုက်စေသလို ခံစားရသည်။
"လူငယ်လေး၊ မင်းကလည်း လွန်လွန်းပါတယ်" ကျန်းချင်းရှင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စာအုပ်ဆိုတာ အဖိုးတန်တဲ့အရာပါ။ မင်းပြောသလို ရှားပါးတဲ့ စာအုပ်တွေဆိုရင် မိသားစု အမွေအနှစ်တွေ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါ့ဆီကို ဒီအတိုင်း ပို့ခိုင်းဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ပါဘူး"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အလွန်ကို သင့်တော်ပါတယ်! လှပတဲ့ ပန်းတွေက မိန်းမပျိုတွေနဲ့ ထိုက်တန်သလို၊ ထက်မြက်တဲ့ ဓားတွေက သူရဲကောင်းတွေနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ စာအုပ်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိပါစေ၊ နားလည်တဲ့သူနဲ့ မတွေ့ရင် စက္ကူစုတ်တွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး!" ဝေယွီ က ထပ်မံမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပို့ပေးလိုက်ပါမယ်—ဆရာသာ စိတ်ကြိုက်ဖတ်ပါ။ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာရှာနိုင်ပါတယ်!"
ကျန်းချင်းရှင်း ထပ်မံငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေယွီ က အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်တော် ညစာစားဖို့ ပြန်မှဖြစ်မယ်။ ဆရာ လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုပါဘူး—မနက်ဖြန် စာအုပ်တွေ ပို့ပေးလိုက်ပါမယ်!"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချင်းရှင်းက ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလူငယ်လေးကတော့ တကယ်ပဲ..."
ခြံဝင်းအတွင်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းချင်းရှင်းသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆွေးနွေးမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောနေသည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏ သင်္ချာအဆင့်ကို တိုင်းတာခဲ့သလိုပင် ကျန်းချင်းရှင်းသည်လည်း ဝေယွီ မေးမြန်းခဲ့သော ပုစ္ဆာများမှတစ်ဆင့် ထိုလူငယ်၏ အရည်အချင်းကို ခန့်မှန်းမိသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် သာလွန်သည့် ထူးခြားသော ပင်ကိုဉာဏ်ရှိသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ခေတ္တတွန့်ဆုတ်သွားမှုများကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ အားနည်းချက်များ ပေါ်လွင်မသွားစေရန် အချိန်မီ ရပ်တန့်ပေးခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"နောက်မျိုးဆက်သစ်တွေက တကယ်ပဲ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ" ကျန်းချင်းရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ပေးထားသော စာအုပ်များကို တွေးမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တိုးပွားလာသည်။ "ရှေးခေတ်အဆက်ဆက်က သင်္ချာကျမ်းစာတွေကိုတော့ ငါ အကုန်ဖတ်ပြီးပြီ။ ဒီစာအုပ်သစ်တွေကတော့... ဘယ်ပညာရှိကြီး ရေးသားထားတာလဲ မသိဘူး။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ"