ဧကရာဇ်ဝေ၏ အေးစက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း မင်းသားကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။ ယင်းအစား သူသည် ဧကရာဇ်ကို နစ်နာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အမူအရာမျိုးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖခင်မင်းကြီး၊ သားတော် အလွန်အမင်း နစ်နာလှပါတယ်! ဖခင်မင်းကြီး သတိမေ့နေတဲ့ နှစ်ရက်တာကာလအတွင်းမှာ တရားရုံးတော်တစ်ခုလုံးကို ဝန်ကြီးချုပ်ကုန်းဆွန်ထိုင်က ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်က အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ ဖြစ်တာကြောင့် သားတော်က သားအကြီးဆုံးအနေနဲ့ သူ့ဝန်ကို ပူပင်မိပါတယ်။ သားတော်က ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ ဝန်ကို ဝေမျှပေးဖို့နဲ့ နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားတွေအတွက် ပိုမိုလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် အခြားအမတ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။"
*တော်တော်လေးကို လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ ဆင်ခြေပဲ။*
ဝေယွီ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အတွေးတစ်ခုသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသည်။
ထိုအတွင်းစိတ်အသံကြောင့် သားတော်၏ သရုပ်ဆောင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော ဧကရာဇ်ဝေမှာ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် မင်းသားကြီး၏ စစ်မှန်သော အတွေးကို အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။
*[ဖခင်ကို ဒီကိစ္စတွေ လျှောက်ပြောတာ ဟိုအိုမင်းမိုက်မဲတဲ့ ကုန်းဆွန်ထိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလူယုတ်မာ! သူသာ မဟုတ်ရင် ဖခင်က နန်းတော်ပြင်ပက ကိစ္စတွေကို ဒီလောက်မြန်မြန် သိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သန့်စင်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်မှပဲ ဖြစ်တော့မယ်...]*
တကယ်ပင် ထိုပြဿနာရှာသူသည် နစ်နာသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော ဒေါသများမှာ ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။ မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့၏ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများကို အမတ်များထံမှ ကြားသိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သက်ဆိုင်ရာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ပါးစပ်မှ ကိုယ်တိုင်ကြားရသည်မှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေသူမှာ မိမိ၏ သားတော်ရင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မင်းသားကြီးထံမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ ဒုတိယမင်းသားထံသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
"ဒုတိယမြောက်သား..." သူက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ အတော်လေးကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေတယ်လို့ ကြားမိပါရဲ့။"
အာဏာရှင်တစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံးနေရာမှ စိုက်ကြည့်နေသော ဧကရာဇ်၏ ဖိနှိပ်ထားသည့် အကြည့်မှာ မင်းသားများအပေါ်တွင် လေးလံစွာ ကျရောက်နေသည်။ ထိုပြင်းထန်မှုကြောင့် ဒုတိယမင်းသားနှင့် သူ၏ မောင်နှမများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အပြစ်ရှိသူများမှာမူ စိုးရိမ်လွန်ကာ အပြင်သို့ ထုတ်မပြောရဲသည့် ကိစ္စများကို ပြန်လည်တွေးတောနေကြသည်။ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်သော ဧကရာဇ်ဝေအတွက်မူ ၎င်းသည် စကားမလိုဘဲ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိတို့တွင် အပြစ်မရှိဟု ယူဆသူများကမူ အခြားသူများကို လှောင်ပြောင်နေကြပြီး ညီအစ်ကိုချင်း မေတ္တာတရားဟူ၍ လုံးဝမရှိကြပေ။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ဝံပုလွေ၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခွေး၏ အဆုတ်မျိုး ရှိနေကြသည်—မကောင်းကြံတတ်ခြင်း၊ တွက်ချက်တတ်ခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်တတ်ခြင်းတို့ပင်။
ဧကရာဇ်ဝေ ဒေါသကို မနည်းထိန်းချုပ်နေစဉ် ဒုတိယမင်းသားက မင်းသားကြီး၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်ကာ သူ့တွင် အပြစ်မရှိကြောင်း အော်ဟစ်တော့သည်။
"ဖခင်မင်းကြီး၊ သားတော် နစ်နာလှပါတယ်! သားတော် အလွန်အမင်း နစ်နာလှပါတယ်! ဖခင်မင်းကြီး နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ သားတော် ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ပြောပြလို့တောင် မရပါဘူး။ သားတော် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနိုင်ပါ့မလဲ? ဖခင်မင်းကြီးက သားတော်ကို အပြစ်တင်ချင်လို့လား? သားတော်ကို ဖခင်မင်းကြီးရှေ့မှာ ဘယ်သူက စွပ်စွဲနေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ။ သားတော် သူ့ကို အခုချက်ချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြေရှင်းလိုက်မယ်!"
ဧကရာဇ်ဝေ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝေယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
*[အို... ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ စကားပြောနိုင်စွမ်းကတော့ တကယ်ကို အဆင့်မြင့်တယ်။ ဖခင် ဘာကိုသဘောကျလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်—မျက်နှာကို ဝမ်းနည်းသလိုလုပ်၊ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်၊ မျက်ရည်နည်းနည်းလောက်ကျ၊ ပြီးတော့ သရုပ်ဆောင်တွေတောင် အံ့သြရလောက်တဲ့အထိ သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်တာ။ တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ!]*
ဧကရာဇ်ဝေ - "..."
သူ၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
***
ဝေယွီသည် မိမိ၏ နေရာကို အမြဲသိသည်။ သူသည် ပွင့်လင်းမြင်သာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရပ်နေပါစေ၊ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် ပိုပြောရလျှင် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို သတိထားမိလျှင်တောင် သူ့အကြောင်းကို သိပ်ပြီး တွေးတောနေမည် မဟုတ်ပေ။
မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမထားမိကြောင်း သိရှိထားသည့်အတွက် ဝေယွီသည် တောင့်တင်းနေသည့် အစ်ကိုများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်နေသည်။ စိတ်ထဲတွင် "ငါးခြောက်" တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နေထိုင်တတ်သူဖြစ်၍ အခွင့်အရေးရလျှင် အလုပ်ရှောင်ရန်သာ တွေးတတ်သည်။ အစ်ကိုများနှင့် တန်းတူ ပညာသင်ကြားခဲ့ရသော်လည်း ဝေယွီ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွတ်လပ်မှုကိုသာ ဦးစားပေးပြီး နန်းတွင်းသားများ၏ ကျွန်ခံစိတ်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။
သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အလုပ်ရှောင်နေသော်လည်း ဧကရာဇ်၏ ရုတ်တရက် အာရုံစိုက်မှုကြောင့် ဝေယွီသည် *Detective Conan* ကို ကြည့်ရန် Tablet ကို ထုတ်ရန် စိတ်ကူးကို ဖျက်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး မျက်ခွံများကို မှေးထားလိုက်သည်။ ဘယ်ဘက်နားက ဧကရာဇ်၏ မေးခွန်းများကို နားထောင်ရင်း ညာဘက်နားက အစ်ကိုများ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်နေသည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ခုကို အကောင်းဆုံးနေရာကနေ ကြည့်နေရသလို ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ခဏကြာပြီးနောက် ဝေယွီသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို မဖယ်ရှားနိုင်တော့ပေ...
ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ကြည့်နေသလိုပင်။
ကြာရှည်စွာ အာရုံစိုက်ခံရခြင်း မရှိခဲ့သည့်အတွက် ဝေယွီသည် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေလျှင် ချက်ချင်းပင် သိရှိနိုင်သည်။ ဘယ်ဘက်မှ အကြည့်တစ်ခု ရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြာရှည်စွာကြည့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ အကြည့်လွှဲလိုက်၊ ပြီးလျှင် ပြန်ကြည့်လိုက်နှင့်။
ဝေယွီသည် မခံနိုင်တော့ပေ။
*[သူ ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ? ဖခင်က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာလဲ? ပထမအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို ဝေဖန်တာ မလုံလောက်လို့ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာတာလား?! မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ! အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုကိုပဲ ဝေဖန်လိုက်ပါ! သူ့ကို ဆူရတာ ပိုလွယ်ပါတယ်!!]*
ဧကရာဇ်ဝေ - "..."
ဒီကောင်လေးအကြောင်း ဘာပြောရမှန်း သူ မသိတော့ပေ။
ဝေယွီသည် မိမိ၏ အတွေးထဲတွင် အပြစ်တင်နေစဉ်မှာပင် ထိုအကြည့်များ ရုတ်တရက် လွှဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပြန်ကြည့်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဧကရာဇ်က သူတို့ကို ပြန်သွားရန်သာ ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ - "?"
သူသည် လုံးဝကို နားမလည်တော့ပေ။
***
အပြစ်ပေးခြင်းလည်း မရှိ၊ ဆုချခြင်းလည်း မရှိပေ။
မင်းသားများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသာလျှင် နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားများနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အခြားသူများအားလုံးမှာ ဧကရာဇ်ဝေ၏ မေးမြန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုမေးခွန်းများမှာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်း၍ စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အထူးသဖြင့် ပထမမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသားအတွက် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ မေးခွန်းများမှာ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သည်ကို အကုန်သိနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်မှာ အခုမှ သတိပြန်လည်လာခြင်း မဟုတ်ပါလား! သူတို့သည် နန်းတော်ပြင်ပတွင် မည်သူရှိသည်၊ မည်သူက သူတို့ထက်အရင် ဝင်လာသည်ကို အတိအကျ သိရှိကြသည်။ အမတ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဧကရာဇ်ကို သတင်းပေးနေသလား?
*ဟား*၊ ဘယ်သူ့မှာ ကိုယ့်လူကိုယ် မရှိပါ့မလဲ? သူတို့အားလုံးမှာ ရာထူးအသိုင်းအဝိုင်းထဲက မြေခွေးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ခိုင်လုံသော အထောက်အထားမရှိဘဲ ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းမှာ ပြဿနာရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည် သူတို့၏ လူများက ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူက ထိုမေးခွန်းများကို မေးမြန်းခြင်းမှာ တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲခြင်းထက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် မရေမရာ ပြောဆိုလိုက်မိခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူတို့က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်သာ သိသွားခဲ့လျှင် သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ထောင်ကျသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
***
မင်းသားများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခန်းမထဲတွင် လူမရှိတော့သည့်အခါ ပို၍ အေးစက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဧကရာဇ်ဝေသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အနားယူနေဟန် ပြုလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် နန်းတွင်းသူငယ်တစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာသည်။ "ဖခင်မင်းကြီး၊ ဧကရီ အပြင်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေပါသေးတယ်။ အနောက်ဆောင်က အခြားသော မိဖုရားငယ်တွေကို ဝင်တွေ့ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ မေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်?"
ဧကရာဇ်ဝေ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနီးတွင် ရပ်နေသော လီချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
*[ဧကရာဇ်က သတိပြန်ရတာ မကြာသေးဘူး၊ လူတွေအများကြီးကို တွေ့ပြီးပြီ။ အနောက်ဆောင်က မိဖုရားတွေကိုပါ ခေါ်တွေ့ရင် ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ? သူ ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တော့ဘူး...]*
ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လီချန်ကို မနှစ်မြို့စွာ ကြည့်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဧကရီကို ပြောလိုက်၊ ငါ အဆင်ပြေတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း သူတို့ရဲ့ နေရာတွေကို ပြန်သွားခိုင်းလိုက်တော့။"
အမှန်စင်စစ် သူ တကယ်ပင် မခံနိုင်တော့ပေ။ ဧကရာဇ်ဝေသည် သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် မမျှော်လင့်ဘဲ စွမ်းအားသစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးသည့် စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ အတွေးများကို အလိုအလျောက် ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆူညံလှသည်။ ဆူညံသည်ဆိုသည်ထက် ပို၍ သည်းမခံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဆူညံခြင်းမှာ အဓိကမဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ ဤစွမ်းအားကြောင့် ဧကရာဇ်ဝေသည် လူတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော အတွေးများကို ကြားနိုင်ပြီး သူတို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို မြင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် သစ္စာရှိသူနှင့် သစ္စာဖောက်သူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။