ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ညီငယ်ကို တကယ်တော့ လက်မမြှောက်ခဲ့ပါဘူး။ လက်မမြှောက်ရဲလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မလုပ်နိုင်လို့ပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေရာမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဒါဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာပြီး မင်းသားအချင်းချင်း ရန်ပြုကြတယ်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဧကရာဇ်ဆီ သတင်းပို့မှာ အသေအချာပါပဲ။ အဲဒီလိုဖြစ်လာပြီး စိတ်ကျေနပ်လောက်အောင် ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိရင် သူဟာ ညီအစ်ကိုချင်း မေတ္တာတရားမရှိတဲ့၊ နှလုံးသားခက်ထန်တဲ့သူဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားသွားမှာပါ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဝေယွီကို မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မင်းဖခင်က စာပေလေ့လာဖို့ အမိန့်ပေးထားတာဖြစ်လို့ ပျင်းရိနေလို့ မရပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကိုးယောက်မြောက် ညီငယ်ဟာ ပျင်းရိတတ်တဲ့အတွက် အစ်ကိုဖြစ်သူအနေနဲ့ သူ့ကို သေချာကြီးကြပ်ပေးဖို့က တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။
ဝေယွီဟာ အိပ်ရာကနိုးလာပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လက်ထဲ အတင်းထိုးပေးကာ စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တဲ့အခါ ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားရပါတယ်။ စာသင်ခန်းထဲမှာ အတင်းအကျပ် အထိုင်ခိုင်းခံရတဲ့ နှစ်တွေဟာ စိတ်ဒဏ်ရာရစေတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဖြစ်ပြီး အခုအချိန်အထိ အဲဒီအမှတ်တရတွေက သူ့အတွက် ခါးသီးနေဆဲပါ။
ခေတ်သစ်ခေတ်က ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် ရောက်လာရတဲ့အပြင် စာမတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာပါ။
ဘာလို့ စာမတတ်ရတာလဲ ဟုတ်လား။ ဟက်။ ရှေးခေတ်မှာ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ရတာ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူဟာ မြို့တော်မှာ ဘာအလုပ်မှမလုပ်တဲ့ လူညံ့တစ်ယောက်အဖြစ် မမွေးဖွားလာခဲ့မိတာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဒီလောက်အများကြီး စာကျက်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ!
သူ ကျောင်းစတက်တော့ *သုံးလုံးစပ်စာပေ (Three Character Classic)*၊ *မျိုးရိုးနာမည်တစ်ရာ (Hundred Family Surnames)*၊ *စာလုံးတစ်ထောင် (Thousand Character Classic)*၊ *ဆရာတစ်ထောင်၏ ကဗျာများ (Poems of a Thousand Masters)* နဲ့ *သားသမီးကျင့်ဝတ်ကျမ်း (Classic of Filial Piety)* တို့ကို သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ သူဟာ အဲဒါတွေကို ဆယ်ခေါက်ဖတ်၊ ဆယ်ခေါက်ရေး၊ ဆယ်ခေါက်ရွတ်ရပါတယ်။ အဲဒီစာလုံးတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့အခါ *မဟာသင်္ဂြိုဟ်ကျမ်း (Great Learning)*၊ *အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကျမ်း (Doctrine of the Mean)*၊ *ကျင့်ဝတ်ကျမ်း (Book of Rites)*၊ *ဆုံးမစာများ (Admonitions)* နဲ့ *အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပါဝင်သော ဂန္ထဝင်ငါးကျမ်း (Five Classics with Commentaries)* တို့ကို ဆက်လက်သင်ယူရပါတယ်။ အဲဒီစာရင်းကတော့ အဆုံးမရှိပါဘူး။
ခေတ်သစ်တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေကတောင် ဝေယွီကို မလဲပြိုစေခဲ့ပေမဲ့ မဟာဝေအင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတွေအတွက် ပညာရေးစနစ်ကတော့ သူ့ကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်တဲ့အထိ ဖြစ်စေပါတယ်။ ရှေးဟောင်းစာလုံးတွေက မှတ်ရ၊ ရေးရခက်ပြီး စာသားတွေမှာ ရပ်တန့်သင်္ကေတတွေ၊ ရှင်းလင်းချက်တွေ မပါဝင်ပါဘူး။ ပိုဆိုးတာက တစ်နှစ်မှာ အားလပ်ရက် ငါးရက်ပဲ ရှိပါတယ်။ နှစ်သစ်ကူးနေ့၊ လှေပြိုင်ပွဲတော်၊ မုန့်လပြည့်ပွဲတော်၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ မွေးနေ့နဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်မွေးနေ့တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သုံးနှစ်သားအရွယ်ကစလို့ သူဟာ မနက် ၅ နာရီမှာ အိပ်ရာထပြီး စာသင်ခန်းထဲမှာ သင်ခန်းစာတွေကို ပြန်လည်လေ့လာဖို့ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံခဲ့ရပါတယ်။ မနက် ၇ နာရီကနေ ၉ နာရီအထိ ကျင့်ဝတ်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို လေ့လာရပါတယ်။ ၉ နာရီကနေ ၁၁ နာရီအထိ စာလုံးတွေကို သင်ယူပြီး ဆရာကြီးနဲ့အတူ စာဖတ်ရပါတယ်။ နေ့လယ်စာစားပြီးတဲ့နောက် နေ့လယ် ၁ နာရီကနေ ၄ နာရီအထိ ကိုယ်ခံပညာ၊ မြားပစ်နဲ့ မြင်းစီးလေ့ကျင့်ရပြီး နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာ ကိုယ်တိုင်လေ့လာမှုနဲ့ အိမ်စာလုပ်ရပါတယ်။
သုံးနှစ်သားအရွယ်ကနေ အခု ၁၅ နှစ်အရွယ်အထိ သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုဟာ ရက်စက်စွာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတာပါ။
မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိပေမဲ့ ဝေယွီမှာ အသိတရားတော့ ရှိပါသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက သူ့ကို စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးနေတာ သိတဲ့အတွက် မျက်ရည်တွေ ဝဲနေပြီး အဆက်မပြတ် သမ်းဝေနေပေမဲ့ သူဟာ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ထားဖို့နဲ့ စာအုပ်ကို သေချာကိုင်ထားဖို့ အတင်းအကျပ် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း သူ မသိတော့ပါ။ နန်းတွင်းအစေခံတွေ ယူလာပေးတဲ့ မုန့်တွေဟာလည်း ကုန်သွားပါပြီ—ပန်းကန်နှစ်လုံးစလုံးကို ဝေယွီတစ်ယောက်တည်း စားလိုက်တာပါ။ သူ အိမ်သာသွားဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ အပြင်ဘက်မှာ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ သူတို့ကို အရင်က ခေါ်လာတဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းမလျာက ချဉ်းကပ်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ “မင်းသားများအား ဂါရဝပြုပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို သူ့ထံ အရောက်လာဖို့ မိန့်တော်မူပါတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
ဝေယွီဟာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သမ်းဝေနေရင်းနဲ့ပဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မပြောခင်မှာပဲ ဝေယွီက “အဋ္ဌမအစ်ကို၊ သွားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေးနဲ့ သေချာဖတ်နေပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
*မြန်မြန်သာ ထွက်သွားပေးပါ!* သူ ထွက်သွားတာနဲ့ ဝေယွီတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ အိမ်သာသွားခွင့် ရတော့မှာပါ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းမလျာနောက်ကို လိုက်သွားပါတယ်။
***
တစ်ဖက်မှာ ဝေယွီက ပျင်းရိစွာ စာဖတ်နေချိန်မှာ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဟာ ဧကရာဇ်ဝေရဲ့ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံရပြီး သူ့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ဘာမှန်းမသိဘဲ နားလည်မှုလွဲကာ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအကြောင်း မေးမြန်းမှုကို နားထောင်နေရပါတယ်။
“မင်းရဲ့ မယ်တော်က ကွယ်လွန်သွားတာ ဆယ့်တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီမဟုတ်လား?”
မနေ့က အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်းက ပြသခဲ့တဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ မတူဘဲ ဧကရာဇ်ဝေဟာ ဒီနေ့မှာတော့ အခန်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ မတ်မတ်ထိုင်နေပါတယ်။ သူဟာ တရားဝင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး အနီရောင်၊ လက်ပြန့်၊ ကော်လာဖြတ်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့ ခေါက်ရိုးပါတဲ့ စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်မှာ သူဟာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်သူလို ထင်ရပေမဲ့ သေချာကြည့်လိုက်ရင်တော့ မပြောပြနိုင်တဲ့ အာဏာစက်တွေဟာ သူဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်—ထိန်းချုပ်ထားပေမဲ့ ကြီးစိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။
ဒီလို သာမန်စကားပြောသလို မေးမြန်းမှုဟာ သာမန်မိသားစုတွေမှာ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ အရာမျိုးဖြစ်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ရင်းနှီးမှုမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ သူ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းဖခင်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းလှပါတယ်။ မယ်တော် ကွယ်လွန်သွားတာ ဆယ့်တစ်နှစ် ရှိပါပြီ”
ဧကရာဇ်ဝေက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အတွေးတွေကို နားထောင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ “ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်း နေကောင်းရဲ့လား?”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဟာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့လိုက်မိပါတယ်။
*[မင်းဖခင်က ကျွန်တော် နေကောင်းရဲ့လားလို့ တကယ်ပဲ မေးလိုက်တာလား!]*
သူ့ရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မယုံနိုင်စရာ အတွေးတွေကြောင့် သူဟာ ဧကရာဇ်ကို ပြန်မေးနေသလို ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကိုမြင်တော့ ဧကရာဇ်ဝေဟာ နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူဟာ ဒီကလေးနဲ့ ကိုးယောက်မြောက်ကလေးကို တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုထားမိတာပါ။ *သြော်။ ဒီကလေး ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ထိခိုက်နေသလဲ ကြည့်စမ်း—ငါက ရိုးရိုးလေးပဲ မေးလိုက်တာကို သူက ဒီလောက်တောင် အံ့အားသင့်နေပြီ။*
မနေ့ကမှ ဧကရာဇ်ဝေဟာ အကြီးဆုံးမင်းသားနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မိုက်မဲမှုနဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေကို သိခဲ့ရတာပါ။ အခုတော့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရတော့ သူဟာ သိမ်မွေ့တဲ့ နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ နှစ်သိမ့်စကားနည်းနည်း ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံက ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။
*[သူက ကျွန်တော် ဘယ်လိုနေနေလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မသိတာလား? ပြီးတော့ သူက မေးဖို့တောင် ရဲသေးတယ်ပေါ့? ကျွန်တော် ဖြေဖို့တောင် ရှက်တယ်!]*
ဧကရာဇ်ဝေ - …
သူ့နှလုံးသားထဲက နှစ်သိမ့်မှုက ရုတ်တရက် ညှိုးနွမ်းသွားပါတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံကတော့ ပြောပြလို့မရတဲ့ အမှတ်တရတွေကို ဆက်ပြီး ပြောပြနေပါတယ်။
*[မယ်တော် ကွယ်လွန်သွားတုန်းက ဂျင်းအန်းနဲ့ ကျွန်တော်က ဖခင်က ကျွန်တော်တို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ခဲ့ရသလဲ—ဒါပေမဲ့ ရလာတာက ရှန်းကွေ့ဖေးရဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုနဲ့ ဖခင်ရဲ့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုမှုပဲ! အကယ်၍သာ ကိုးယောက်မြောက် ညီငယ်သာ မရှိရင် ဂျင်းအန်းနဲ့ ကျွန်တော် အခုလို လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး… ပြီးတော့ မင်းဖခင်က ကျွန်တော့်ကို နေကောင်းရဲ့လားလို့ မေးဖို့တောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်သေးတယ်ပေါ့?]*
ဒီစွပ်စွဲချက်ကတော့ တကယ်ကို သစ္စာဖောက်မှုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ သစ္စာဖောက်ပါစေ၊ ဧကရာဇ်ဝေဟာ မနေ့က ပိုဆိုးတာတွေကို ကြားခဲ့ရပြီးသားပါ။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ လက်ရှိအတွေးတွေက သာမန်ပါပဲ။
ဧကရာဇ်ဝေဟာ နောင်တတွေ ထပ်ရမိပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကတော့ အတွင်းစိတ်မှာပဲ ရှိနေပါတယ်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ခေါင်းငုံ့ပြီး လေးစားစွာနဲ့ “ဧကရီက နူးညံ့ပြီး ဒီသားကို တကယ်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးခဲ့ပါတယ်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ နန်းတော်ထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာပဲ နေခဲ့ရပါတယ်” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
*လိမ်လိုက်တာ!*
လိမ်လိုက်တာဆိုပေမဲ့ ဧကရာဇ်ဝေမှာတော့ အမှန်တရားလို့ပဲ ဟန်ဆောင်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရာတချို့၊ လူတချို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးတချို့ဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားရင်တောင်မှ မသိသလိုပဲ ဆက်ဆံရတာမျိုး ရှိတတ်လို့ပါ။
ဧကရာဇ်ဝေဟာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ “မင်းနဲ့ ကိုးယောက်မြောက်က တစ်နှစ်ပဲ ကွာတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်?”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းဖခင်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းလှပါတယ်။ ဒီသားက ဒီနှစ်ဆိုရင် အသက် ၁၇ နှစ် ရှိပါပြီ”
“၁၇ နှစ်” ဧကရာဇ်ဝေက သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ “၁၇ နှစ်ဆိုတာ ငယ်တော့တဲ့ အရွယ်မဟုတ်တော့ဘူး—ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထောင်စုကို တည်ထောင်ရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီလောက်တောင် ကြီးပြင်းလာကြပြီ။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုပါပဲ”
ဖခင်နဲ့ ဒီလိုရင်းနှီးမှုမျိုး မရခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလို ရိုးသားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့ စကားတွေကို ကြားရတဲ့အခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဟာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ သူဟာ အံ့အားသင့်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ “ဒီသားကတော့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ နန်းတွင်းရေးရာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ မင်းဖခင်က မဟာဝေနိုင်ငံအတွက် ပင်ပန်းကြီးစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ—ဒီသားရဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးက မင်းဖခင်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ပူစေရပါ့မလဲ?”
*[တကယ်ကို လျစ်လျူရှုတာပဲ။ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုက ရှန်းကွေ့ဖေးရဲ့ ထောက်ပံ့မှုရှိတော့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စု စောစောတည်ထောင်နိုင်တာက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ခြောက်ယောက်မြောက်အစ်ကိုတောင် အောင်မြင်သေးတာပဲ—ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ကိုးယောက်မြောက်ညီငယ်ကတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးတွေလို ကျန်နေခဲ့ရတာပေါ့။]*
ဧကရာဇ်ဝေ - …
သူ ပြောတဲ့စကားနဲ့ သူတွေးနေတဲ့အရာက လုံးဝကို ကွဲပြားနေပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဝေဟာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရပါတယ်—ဒေါသ၊ မကျေနပ်ချက်နဲ့ နောင်တတွေ ရောထွေးနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ ခါးသီးမှုကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီကလေးရဲ့ အတွေးတွေက အမှန်တရားတွေပါ။ အမှန်တရားဆိုတာ ကြားရတာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အတွေးတွေကို ကြားသိခွင့်ရခြင်း၊ ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းတဲ့ အမှန်တရားတွေကို ရရှိခြင်းဟာ တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းတစ်ပါးပါပဲ။
သူဟာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါဘူး။