စတုတ္ထမင်းသား သည် နန်းတွင်းအပျိုတော်လေးတစ်ဦးကို စနောက်မိရာမှ နဝမမင်းသား နှင့် အမိအရ ဖမ်းမိခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ နဝမမင်းသား က သူ့အကြောင်းကို သတင်းပို့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယင်းအစား နဝမမင်းသား ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည် ဟုတ်လား။
ဒါ ဘယ်လိုရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်အပြီးတွင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့ဆိုလျှင် စတုတ္ထမင်းသား သည် တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ မောက်မာပြီး စည်းကမ်းမဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား။ သူပြသနေသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ နှိမ့်ချမှုများနှင့် မိန်းမသားတို့အပေါ် စိတ်မဝင်စားဟန်ဆောင်မှုများအားလုံးက သူ့ကိုလှည့်စားရန် ဝတ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတာလား။
*ဟွန်း။*
ယခင်ကတည်းက လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အနုပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသူ ဧကရာဇ်ဝေ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝေယွီ ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဖခမည်းတော်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ကောင်းမွန်လှပါတယ်။” ဝေယွီ က ဆိုသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ပွဲတော်ကို မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းနဲ့ ဖခမည်းတော်ရဲ့ မွေးနေ့မှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆုမွန်ကောင်း မတောင်းပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကို ဖခမည်းတော် မှတ်မိနေသေးတာကိုး…”
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ စတုတ္ထမင်းသား အစ်ကိုတော်အကြောင်း ဘယ်လိုထင်သလဲ။ သူက မင်းကို ဘယ်လိုဆက်ဆံသလဲ။”
ဝေယွီ မှာ ကြောင်အသွားရသည်။ *ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုမေးခွန်းထုတ်ရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်… စတုတ္ထမင်းသား လုပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို သူ သိနေပြီးပြီလား။*
ဝေယွီ မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်ခုန်သွားရသည်။ အကြောင်းမဲ့ မေးခွန်းထုတ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဆက်စပ်မှုမရှိသည့် အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြလာပြီဆိုလျှင် အမှန်တရားကို သိရှိထားပြီး အခြေအနေကို စမ်းသပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်တတ်သည်။ ဒီယုတ္တိဗေဒက ဘယ်ကရောက်လာသလဲဟု ဝေယွီ ကို မမေးပါနှင့်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဝိညာဉ်ကို စားသုံးခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာသော ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများ၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။
ရယ်မောမိမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေယွီ သည် မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဖခမည်းတော်ကို လျှောက်တင်ရရင်၊ သားတော်နဲ့ စတုတ္ထမင်းသား က သွေးသားအရင်းအချာတွေပဲ မဟုတ်ပါလား။ သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်ပါတယ်ခင်ဗျ။”
*[ဟဲဟဲ၊ လိမ်တာ! အကုန်လိမ်တာ! အခု ကျွန်တော်က အတုအယောင်တွေ လုပ်နေတာလေ—ဖခမည်းတော်၊ ကျွန်တော် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သိတယ်မလား? မသိရင် ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!]*
ဧကရာဇ်ဝေ - …
ဝေယွီ မှာ စိတ်ဖတ်သည့် အတတ်ပညာမျိုး မရှိကြောင်း သေချာမသိရပါက သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နေကြသည်ဟုပင် သူ ကျိန်ဆိုမိလိမ့်မည်။ ဝေယွီ ၏ စိတ်ထဲမှ တက်ကြွစွာဖြင့် ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့နေသည့် အတွေးများကို နားထောင်ရင်း၊ ထိုကောင်လေး၏ “အလွန်အမင်း ရိုးသားနေသည့်” မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲတွင် အမည်မဖော်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ပျက်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင်သွားရိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မလျော်ညီကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ထိုစိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရခြင်းပင်။
သူတွေးလေ ပိုသေချာလေပင်၊ ဧကရာဇ်ဝေ အတွက် ထိုခံစားချက်က အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဝေယွီ သာ သူ့ကို မေးမြန်းလာပါက သူသည် စကားနှစ်ခွန်းဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ဖြေဆိုလိမ့်မည် - “အမြင်ကပ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
ဟုတ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် ရယ်စရာကောင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဝေယွီ မှာ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် သူသည် ဖခမည်းတော်မှာ နက်နဲစွာ တွေးတောနေဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
*[ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? မေးခွန်းက မေးပြီးပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း ဖြေပြီးပြီ၊ အခုတော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူးလား? ဒါက စတုတ္ထမင်းသား အကြောင်း အမှန်တရားကို သိသွားပြီး သူ့ကို အပြစ်ပေးတော့မှာလားလို့ ဆိုလိုတာလား။]*
ဝေယွီ တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် ဖခမည်းတော်က မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအကြည့်များမှာ ချွန်ထက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ၏ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။
ဝေယွီ - …
ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲ? နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းသည်။
ထိုအကြည့်ကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ခေါင်းငုံ့ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဖခမည်းတော်က စကားစလိုက်သည်။
“ငါ ခုနကပဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် နန်းဆောင်တွေ ဆောက်လုပ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို တာဝန်ယူခိုင်းမလို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ စတုတ္ထမင်းသား က အလွန်ရင်းနှီးတယ်လို့ ပြောထားတော့ သူပဲ တာဝန်ယူလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ကို ကြင်နာယုယသည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေလည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာဖို့အတွက် ဒါဟာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပါပဲ။”
ဝေယွီ - (?皿?)
အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည့် မမြင်နိုင်သော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားသည်။
ဝေယွီ မှာ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဒါဟာ လွန်လွန်းလှပြီ! အကယ်၍သာ စတုတ္ထမင်းသား ကိုသာ သူတို့ရဲ့ အိမ်တော်စီစဉ်မှုကို တာဝန်ပေးလိုက်ပါက၊ သူတို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်အချိန်တွင် ကြေးနီပြားလေးတစ်ပြားတောင် ကျန်တော့မှာလား။
*[ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ရဲ့ စတုတ္ထသားတော်က ဘယ်လောက်တောင် လောဘကြီးသလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိရှာတာပါလား!!!]*
“လောဘကြီးသည်” ဟူသော စကားလုံးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခိုက် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုထက်မြက်သွားသည်။ သူသည် ပိုမိုသိရှိလိုသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝေယွီ မှာ အသေးစိတ်ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ ထိုကောင်လေးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် စတုတ္ထမင်းသား ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ တားဆီးရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်ပိုင် နန်းဆောင်ရသွားလျှင် ဘာတွေလုပ်မည်လဲဟုသာ တွေးတောနေသည်။ နှိပ်နယ်ပေးသည့် ကုလားထိုင်ဝယ်မည်၊ သစ်သီးခြံစိုက်မည်၊ ကတ်စားပွဲခုံတွေ ချမည် စသည်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် အတွေးမျိုး တစ်ခုမှ မရှိပေ။
ဝေယွီ သည် ဖခမည်းတော်၏ ဦးနှောက်မှာ တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားပြီဟု ရိုးသားစွာ တွေးထင်နေမိသည်။ ဘာကြောင့်များ ဒီလိုမျိုး ရူးသွပ်သည့် ကိစ္စတွေကို လုပ်နေရတာလဲ။
“မလိုပါဘူး!”
ငြင်းဆန်သည့်စကားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထွက်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝေယွီ မှာ ထိုအမှားကို ဖုံးကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“အဟမ်း၊ ဖခမည်းတော်၊ အဲ… စတုတ္ထမင်းသား က အလုပ်တွေများနေမှာပါ! သူ့ညီငယ်လေးတွေအတွက် ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို သူ ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကပဲ စီစဉ်လိုက်ရင် ရပါတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နဲ့ ကျွန်တော်တို့ပဲ ကိုယ်တိုင်စီစဉ်နိုင်ပါတယ်!”
သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ပြောဆိုရမည့် စကားပုံစံကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ နဝမမင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဖခမည်းတော်၊ စတုတ္ထမင်းသား ကို ဒီကိစ္စနဲ့ အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကိုပဲ လွှဲပေးထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
အကယ်၍သာ စတုတ္ထမင်းသား ကိုသာ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပါက မည်သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ထိုအန္တရာယ်မျိုးကို မယူဝံ့ပေ။ ညီအစ်ကိုချင်း ရင်းနှီးမှုထက် ဘေးကင်းပြီး သင့်လျော်သည့် လမ်းကြောင်းကိုသာ သူ ရွေးချယ်လိုသည်။
“အဲ့ဒီလိုလား?” ဧကရာဇ်ဝေ က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က စတုတ္ထမင်းသား အပေါ် အတော်လေး ဂရုစိုက်ကြတာပဲ။ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုချင်း ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်တောင် ခိုင်မြဲနေမှတော့ သူ ကူညီပေးတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။”
ပါးစပ်ကို ဟပြီး ကန့်ကွက်ရန် ပြင်နေသည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝေ က ဆက်ပြောသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ နန်းဆောင်တွေအတွက် ငွေဒင်္ဂါး ၅၀,၀၀၀ စီ ပေးလိုက်မယ်။ ကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ပြီး နောက်မှ ငါ့ကို ပြန်လာသတင်းပို့ကြ။”
*ဟင်? ပြန်လာသတင်းပို့ရမယ်?*
ဝေယွီ ၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ *[အကယ်၍ သတင်းပို့ရမယ်ဆိုရင် စတုတ္ထမင်းသား က သတင်းပို့မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ပဲ သတင်းပို့ရမှာလား။]*
သူ မေးမြန်းချင်သော်လည်း မမေးရသေးခင်မှာပင် ဖခမည်းတော်က ထပ်ပြောသည်။
“အကုန်လုံး ပြီးသွားရင် စတုတ္ထမင်းသား ကို ငါ့ဆီလာပြီး အစီရင်ခံခိုင်းလိုက်မယ်။”
*အော်။* ဝေယွီ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဆိုလိုသည်မှာ စတုတ္ထမင်းသား ကသာ သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့အနေဖြင့် တစ်ခါတည်း ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်လည်း အဆင်မပြေခဲ့သဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား ကပဲ စီစဉ်ရမည်မှာ သေချာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဝေယွီ မှာ ထပ်မံကြိုးစားမနေတော့ပေ။ သူသည် နာခံစွာဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့၊ ဖခမည်းတော်။ သားတော် နားလည်ပါပြီ။” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ကိစ္စတစ်ခုက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဆိုလျှင်လည်း ပြီးသွားတာပဲ။ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ဖို့သာ အရေးကြီးသည်၊ စတုတ္ထမင်းသား ကိုပဲ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပါတော့။ သူက လောဘကြီးသည်ဆိုဦးတော့၊ ငွေ ၅၀,၀၀၀ အကုန်လုံးကိုတော့ သူယူသွားမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? အကယ်၍သာ သူတို့အတွက် သုံးပုံနှစ်ပုံ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက် ကျန်ပေးခဲ့လျှင်တောင် ကျန်တာကို တံစိုးလက်ဆောင်အဖြစ် သဘောထားလိုက်နိုင်သည်။
ဒီလိုမျိုး တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် အလင်းဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဝေယွီ မှာ အတော်လေးကို စိတ်သဘောထား ကြီးသွားမိသည်။
သူသည် စတုတ္ထမင်းသား အပေါ် အငြိုးအတေး ထားတော့မည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် သူ၏ အတွေးများကို ကြားနေရသည့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာမူ သူ့ကို ခွန်အားမရှိသူဟု ဆူပူချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ အရာရှိတစ်ဦး အနိုင်ကျင့်ခံရလျှင် တရားဝင်ဖြစ်စေ၊ လျှို့ဝှက်စွာဖြစ်စေ တိုင်ကြားရမည်မှန်း သိကြသည်။ သို့သော် ဤတွင်မူ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပါလျက် အစ်ကိုတော်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံနေရပြီး ဖခမည်းတော်ဆီ တိုင်ကြားရန်ပင် မတွေးမိရှာပေ! သူသည် “ဖခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုနေခြင်းမှာ အလကားပင်!
ဧကရာဇ်ဝေ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ “မင်းတို့ ပညာမလုံလောက်သေးတာပဲ။ ဆရာကြီး ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို သေချာမမှတ်မိကြဘူးထင်တယ်။ အပြင်ထွက်၊ ဘေးနန်းဆောင်ကိုသွားပြီး စာဖတ်ပါ။ ညစာမစားခင် မင်းတို့ကို စာမေးပွဲစစ်မယ်။”
*မိုးကြိုးပစ်သလိုပင်!!*
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့ဆို့ ဖြစ်သွားရသည်။ စာဖတ်ခိုင်းသည်ကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း စာမေးပွဲစစ်မည်တဲ့?! သူ ဒီလို အပြစ်ပေးခံရမှုတွေကနေ လွတ်မြောက်လာတာ နှစ်တွေတောင် ကြာနေပြီ မဟုတ်လား?
ဝေယွီ၊ ထိုကြောက်တတ်၊ အားကိုးရာမဲ့ပြီး ထိတ်လန့်နေသည့် သားတော်သည် ခါးကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ “သားတော် နာခံပါ့မယ်။”
*[သေစမ်း၊ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ!]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည့်အခါ “ဖခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ပြီး၊ အဆင်မပြေသည့်အခါ “အဘိုးကြီး” ဟု ခေါ်သည်။ ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းသူပဲ။