ဝေယွီ သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ နေအိမ်တွင် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် သုံးရက်တာကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် နန်းတွင်းစာသင်ခန်းထဲကအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆနေရန် သူ မဝံ့ရဲပေ။ သူ တကယ်တမ်း အနားယူချင်နေသည့်တိုင် အလုပ်ကြိုးစားသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် စာမျက်နှာလှန်ရတော့မည်ဆိုလျှင် စာအုပ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မြုပ်နေဟန် ဆောင်ရသည်။ စာဖတ်ရမည် သို့မဟုတ် စာရေးရမည်ဆိုလျှင်လည်း အလွန်အရေးကြီးသော ပညာရေးဆိုင်ရာ အလုပ်ကို လုပ်နေသကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားရသည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်များသည် ရှုဒေသသို့ သွားရောက်ရသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော လမ်းခရီးကဲ့သို့ပင် ပင်ပန်းလှသည်။
*[ငါက ဘာလို့များ စည်းစိမ်ယစ်မူးနေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ နေလို့မရတာလဲ။]*
ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တွန့်လိမ်ရင်း ဝေယွီ သည် စာအုပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကာ ဤဆုတောင်းကို (၉၈) ကြိမ်မြောက်အဖြစ် တောင်းဆိုနေမိသည်။ သူ စိတ်ပျက်နေသည်။ ယနေ့သည် ဘေးဆောင်တွင် နေထိုင်ရသည့် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုနေရာတွင် သုံးရက်အပြည့် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်ကာလအတွင်းတွင် သူ့ဖခင်သည် သူ့ကို လုံးဝမေ့လျော့သွားပုံရသည်။ ထမင်းစားချိန်များတွင် ပေါ်လာသည်မှလွဲ၍ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူ့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လာရောက်မရှာဖွေခဲ့ပေ။ ဝေယွီ သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက် သူကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့သော "ရုတ်တရက် စစ်ဆေးခြင်း" ဆိုသည့်စကားကိုပင် မှတ်မိပါသေးရဲ့လားဟု သံသယဝင်လာသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရသလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
ဝေယွီ သည် စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ချလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် လူမရှိသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီချလိုက်သည်။ သူသည် အတွင်းဆောင်ဘက်သို့ ခေါင်းစောင်းကာ ဟိုဟိုသည်သည် ငေးမောနေမိသည်။
သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်နှင့်မတူဘဲ သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်သည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့်အတူ နေထိုင်နေခဲ့သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား ပြုစုနေပြီး စာအုပ်များနှင့် မှင်များကို ပြင်ဆင်ပေးကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်များကိုပင် အသံထွက်ဖတ်ပြနေရကြောင်း အစေခံများက တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ ဝေယွီ ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးကြားရချိန်တွင် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သို့မဟုတ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသာလျှင် ထိုအမိန့်တော်များကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ရှိသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ထီးနန်းဆက်ခံမှုမှာ မဆုံးဖြတ်ရသေးသည့်အပြင် အစ်ကိုတော်များသည်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ အာဏာလုပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ထင်ထင်ရှားရှား အားပေးနှစ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ရုတ်တရက် သူနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား—ယခင်က အရေးမပါဟု ယူဆထားသော လူနှစ်ယောက်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့ကို နောက်ဆုံးတွင် အလေးအနက်ထားလာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဝေယွီ သည် အတွေးလွန်နေမိသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်ရာ ညစာစားချိန် နီးကပ်လာပြီဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် အဓိက အစားအစာနှစ်မျိုးကို စားသုံးသည့် အချိန်ဇယားရှိသည်။ နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီကြားတွင် တစ်ကြိမ်၊ ညနေ ၃ နာရီမှ ၅ နာရီကြားတွင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြီး ကြားကာလတွင် ပေါ့ပါးသော အဆာပြေစာများကို စားသုံးကြသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် နန်းတွင်းမိသားစုသည် အစားအစာကို နည်းနည်းနှင့် မကြာခဏ စားသုံးခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နန်းဆောင်တွင် အစားအစာ ပမာဏသည် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူသည် အားပေးနှစ်သက်ခံရသူ မဟုတ်သည့်အတွက် မီးဖိုချောင်က သူ့ရိက္ခာကို မကြာခဏ လျှော့ချတတ်သည်။ အစားအသောက်ကောင်းများ စားချင်လျှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေဖြင့်ပင် ဝယ်ယူရသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နေရာတွင် စားရခြင်းမှာ လုံးဝမတူညီပေ။ သူသည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မကုန်ကျဘဲ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အစားအစာများကို တွေးတောရင်း ဝေယွီ သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ *[ငါ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်က သက်ကြီးရွယ်အိုရဲ့ အားပေးနှစ်သက်မှုကို ရသွားပြီ။ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်ကို တည်ထောင်လိုက်ရင် ငါ့အတွက် နန်းတွင်းစားဖိုမှူးတစ်ယောက် ခန့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ရမလား။ စားခြင်း၊ သောက်ခြင်းနဲ့ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ဒါက တောင်းဆိုဖို့ လွန်လွန်းနေလို့လား။]*
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။ *ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့နေရတာလဲ။ သူ တွေးသမျှက စားဖို့၊ သောက်ဖို့၊ ပျော်ပါးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ယိုယွင်းပျက်စီးအောင် နေရမလဲဆိုတာပဲ။ ဒီလိုလူမိုက်မျိုးမှာ ဦးနှောက်ရှိနေတာကတင် အံ့ဩစရာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူက မျက်နှာဖုံးစွပ်တတ်ပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင်သာ သူက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်သဘာဝကို ပြလိုက်ရင် ငါ သူ့ကို တစ်ခါတည်း အပြင်းအထန် ဆုံးမပစ်လိုက်မှာ!*
လီချန် သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့သခင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဘေးဆောင်သို့ မကြာခဏ ရောက်လာသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အထဲသို့ မဝင်သနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ *[နဝမမင်းသား နဝမမင်းသား က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဘယ်လို ရသွားတာလဲ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပိုကောင်းနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ဒီလို တိတ်ဆိတ်ပြီး လျှို့ဝှက်တဲ့ စောင့်ကြည့်မှုတွေကပဲ လူတွေကို တကယ် အာရုံစိုက်မိစေတာ!]*
ဧကရာဇ်ဝေ: *...*
ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် သီးသန့်နေရာတွင် အတွေးများနေသည်မှာ သေချာသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တံခါးဝတွင် ကြာကြာမရပ်နေခဲ့ပေ။ သူ၏သားဖြစ်သူ၏ အတွင်းစိတ်အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ သူသည် တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဝေယွီ ၏ အတွေးများကို ခိုးနားထောင်သည့် ဤအလေ့အကျင့်သည် ပြီးခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် နေ့စဉ်လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နန်းတွင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းနီးပါးသည် ဤအကြောင်းကို သိရှိကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြပေ။
ရုတ်တရက် "စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်း" ရရှိလာသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကို ထိုစွမ်းအားနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် သူနှင့် သုံးကျန်း (မီတာ ၁၀ ခန့်) အတွင်းတွင် ရှိနေမှသာလျှင် ထိုသူ၏ အတွေးများကို သူ ကြားနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်ပါက အခြားသူများ၏ အသံများမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ အနားယူလိုက်သည့်အခါ အကွာအဝေးအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အတွေးများကို ကြားနိုင်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည်။ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို စမ်းသပ်ကာ မည်သူက ဗိုက်ဆာနေသနည်း၊ မည်သူက အေးနေသနည်း၊ မည်သူက ပျင်းရိနေသနည်း၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မည်သူက သစ္စာရှိပြီး မည်သူက သူလျှိုဖြစ်သနည်းဆိုသည်ကို သင်ယူခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် လျှို့ဝှက်သော အန္တရာယ်များကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် သစ္စာဖောက် အမတ်များ သို့မဟုတ် မောင်းမမိဿံများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးလျှင်ပင် နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများကိုမူ သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မည်။
ဤသံသယများနှင့် စစ်ဆေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ့အပေါ် ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့် ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သည် ထူးခြားနေသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် အနီးတွင်ရှိတိုင်း သူ၏ နဝမမြောက်ညီတော်အကြောင်းကိုသာ အမြဲတွေးတောနေတတ်သဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ပို၍ စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။ ဝေယွီ ၏ စိတ်တွင်မူ အစားအစာနှင့် ပျော်ပါးခြင်းများသာ အမြဲရှိနေသဖြင့် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
—
ညစာစားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ တာဝန်များကို ကျပန်းစစ်ဆေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အရေးကြီးသည့်အရာမဟုတ်ဘဲ စာဖတ်စွမ်းရည် စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ဆင်တူသည့် အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းနှင့် အနှစ်ချုပ်ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဆုချီးမြှင့်သင့်သည်ဟု ယူဆကာ ထိုအလုပ်ကို ပြီးစလွယ် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ပြန်သွားချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို တစ်ချက်မျှ မြင်လိုက်ရသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ခံစားချက်မဲ့သော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာဖုံးကို ဆောင်းထားသော်လည်း ဝေယွီ သည် ဖခင်၏ မျက်လုံးများမှာ… တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်ဟု မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ အတိအကျ မပြောပြနိုင်သော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
ယန်ရှင်းဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ဝေယွီ သည် တွေးတောစွာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး "မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနားသို့ တိုးကပ်ကာ "အစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်က ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဖခင်နဲ့အတူ နေခဲ့ရတာဆိုတော့ တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာမျိုး တွေ့မိသေးလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာက ထူးဆန်းလို့လဲ။ ဖခင်က အုပ်စိုးရှင်ပဲ။ သူ လုပ်သမျှအရာအားလုံးက မှန်ကန်တာပဲလေ။"
ဝေယွီ သည် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ၏ အစ်ကိုတော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူ့အစ်ကိုတော်အား လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။
"ဒါကိုပဲ အသိဉာဏ်ရှိတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အင်္ကျီစကို ကိုင်တွယ်ထားရန် အသင့်တော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။