ဧကရာဇ်၏စံနန်းဆောင် မှ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်ကစ၍ ဝေယွီ သည် သူ၏ "ငါးခြောက်" ဘဝပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏နေအိမ်တွင် နေထိုင်ရသည်မှာ စိတ်အေးလက်အေးရှိသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျဉ်းကျပ်နေသည်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်မရှိသေးသည့် မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏နေ့စဉ်တာဝန်မှာ ဆရာကြီး နှင့်အတူ စာပေသင်ကြားရုံသာဖြစ်သည်။
အားလပ်ချိန်ရသည့်တိုင် သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားလေ့မရှိပေ။ အိပ်ဆောင်ထဲတွင်သာ ကုပ်ကုပ်လေးနေပြီး တစ်ကိုယ်တော် စားသောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည်။ နန်းတွင်း၌ အာဏာစက်အနည်းငယ်မျှရှိသူတစ်ဦးဦးကိုမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် ကိစ္စမျိုးကို သူဘယ်တော့မှ မလုပ်ခဲ့ချေ။
ဝေယွီ ကဲ့သို့ လူသူကင်းဝေးစွာ နေထိုင်သူတစ်ယောက်အတွက် ဧကရာဇ် နှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေခဲ့ရခြင်းသည် အခြားသူများက သူ့ကို "ဧကရာဇ် ၏ အချစ်တော်" ဟု တံဆိပ်ကပ်စေခဲ့သည့် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အရင်က တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်းက သူ့အတွက် ထူးခြားသည့်ပြောင်းလဲမှုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အခြားသူများ၏ ကောလာဟလများနှင့် ခန့်မှန်းချက်များမှာ အခြေအမြစ်မရှိသည့် စကားများသာဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သူသည် ဧကရာဇ် ၏အချစ်ကို အမှန်တကယ်ရရှိခဲ့သည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မယုံကြည်ခဲ့သလို၊ ထီးနန်းဆက်ခံသူနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟုလည်း မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ အများဆုံးဆိုလျှင် သူ၏အစ်ကိုတော် ရှစ်ယောက်မြောက်မင်းသား၌သာ အခွင့်အရေးအနည်းငယ် ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးမိသည်။
ဝေယွီ သည် ဤပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော ဘဝပုံစံကို တစ်လနီးပါးခန့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော အသေးအဖွဲအပြောင်းအလဲမှာ ပြောစရာစကားသံများ ပိုများလာခြင်းသာဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ နေကြာစေ့များကို စားသုံးနေမိသည်။ သူ၏နေအိမ်တံခါးဝတွင် ထိုင်ချရင်း နေကြာစေ့ကို ခွံခွာလိုက်၊ နန်းတွင်းသတင်းများကို ပြောဆိုနေကြသည့် နန်းတွင်းကျွန်ငယ် နှစ်ဦး၏စကားကို နားထောင်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
"မင်းသား၊ မယုံနိုင်စရာပါပဲ" ဟု နန်းတွင်းကျွန်ငယ် ပထမတစ်ဦးဖြစ်သူ ရှောင်ချန်ဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဧကရာဇ် က ရိုးရာဓလေ့ဝန်ကြီးကို အတော်လေးဆူပူလိုက်တာ သွေးအိုင်ထဲရောက်မတတ်ပါပဲ! ဝန်ကြီးက သူအပြစ်မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုပေမဲ့ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က သူ မနေ့ကတင် ကာမဂုဏ်ကျောင်းကို သွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို တူးဖော်ပြလိုက်တယ်။ ဧကရာဇ် က အဲဒီအထောက်အထားတွေကို နန်းတော်ထဲမှာတင် စစ်ဆေးလိုက်တာလေ!"
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ကာမဂုဏ်ကျောင်းကို သွားတယ်ဟုတ်လား? နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးလား?"
"ဟုတ်ပါတယ်!" ဟု ဒုတိယနန်းတွင်းကျွန်ငယ်က ဝင်ပြောသည်။ "နေ့ခင်းကြောင်တောင် မဟုတ်ရင် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က သူ့ကို ဘယ်လိုမိပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ တရားရေးဌာနလက်ထောက်ဝန်ကြီး လော့ဟော့ကလည်း သူတို့အတူတူရှိနေခဲ့တာလို့ ဝန်ခံသွားတယ်!"
ဝေယွီ သည် နေကြာစေ့ကို ဆက်စားနေသည်။ "စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အရာရှိတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကာမဂုဏ်ကျောင်းသွားတယ်ပေါ့လေ။ သူတို့တော့ အပြစ်ပေးခံရသင့်တာပေါ့။ ဆက်ပြောပါဦး၊ ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်သေးလဲ?"
"အဲဒီနောက်မှာတော့ လော့ဟော့က နာမည်တွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုတော့တာပါပဲ။ ကာမဂုဏ်ကျောင်းကို သွားခဲ့ဖူးတဲ့သူအားလုံးကို နန်းတော်ထဲမှာ ခေါ်စစ်တာလေ! တစ်ဒါဇင်ကျော်တောင် ရှိတယ်! ဧကရာဇ် က အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားတာ၊ သူတို့ရဲ့လစာတွေကို ဖြတ်လိုက်တယ်၊ တချို့ကို အိမ်မှာပဲနေခိုင်းပြီး နှစ်ယောက်ကိုတော့ ရာထူးကနေ လုံးဝထုတ်ပယ်လိုက်တယ်!"
ဝေယွီ သည် အံ့အားသင့်စွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။ "အရမ်းပဲ။ နောက်ထပ် ဘာတွေရှိသေးလဲ?"
"ရှိသေးတာပေါ့! အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယမင်းသား တို့ကို ဒီနေ့ နန်းတွင်းအစည်းအဝေးပြီးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမကို ခေါ်လိုက်တယ်တဲ့။ သူတို့ အဲဒီထဲမှာ တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ အခြေအနေက အတော်ဆိုးနေတာ။ ဧကရာဇ် က သူတို့ကို ရိုက်နှက်လိုက်တယ်လို့ ကြားရတယ်!"
ပထမနန်းတွင်းကျွန်ငယ်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်၊ "ဘယ်သူက ပြောလဲ? သူတို့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းတာပါ၊ ရိုက်တာမဟုတ်ဘူး!"
ဒုတိယနန်းတွင်းကျွန်ငယ်က ပြန်ပြောသည်၊ "ဘာကိုပြောတာလဲ? ရိုက်တာပါ! အဲဒီခန်းမနားမှာ တာဝန်ကျတဲ့ နန်းတွင်းကျွန်ဆီက ကြားလာတာ၊ ယုံကြည်ရတဲ့သတင်းပဲ!"
"မင်း မှားနေပြီ! သူတို့ခြေထောက်တွေကို ပွတ်သပ်နေတာကို ငါကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာ၊ သူတို့ ဒူးထောက်အပြစ်ပေးခံရတာ သေချာတယ်!"
"မင်း မှားနေတာ!"
"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက မှားနေတာ!"
ဝေယွီ သည် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နေကြာစေ့ကို ဆက်ခွံနေသည်။ အတွေ့အကြုံရင့် ကောလာဟလသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသူနှစ်ဦး—သူ၏ အဓိကသတင်းပေးများ—သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များအတွက် မကြာခဏ ငြင်းခုံတတ်ကြသည်ကို သူသိသည်။ သူသည် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသည်။ အဖြေအမျိုးမျိုးကို လက်ခံထားခြင်းက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပို၍အရသာရှိသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ကြားနာရစေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အေးပါ၊ မငြင်းကြပါနဲ့" ဟု ဝေယွီ က လက်ခုပ်တီးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်ရဲ့ ကျောရိုးတွေပါ။ မင်းတို့ရဲ့ မနားမနေ ကြိုးစားမှုတွေသာ မရှိရင် ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူတော်တွေပါ၊ ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စလေးနဲ့ မိတ်ပျက်မခံကြပါနဲ့။ မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ ရန်ငြိုးဖွဲ့လိုက်ရင် ငါ့လို သနားစရာကောင်းတဲ့သူ ဘာလုပ်ရမလဲ?"
နန်းတွင်းကျွန်ငယ်နှစ်ဦးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာရဲလာပြီး သစ္စာရှိကြောင်း ကတိပြုကြသည်။
"မပူပါနဲ့ မင်းသား! ကျွန်တော်မျိုးတို့က မင်းသားကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး!"
"ဒီကျွန်တော်မျိုးက မင်းသားအတွက်ပဲ အသက်ရှင်တာပါ၊ သေတဲ့အထိ မင်းသားရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အရိပ်လေးအဖြစ် နေသွားပါ့မယ်!"
ဝေယွီ သည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ငါသိပါတယ်။ ငါ့ဆီမှာ မုန့်လေးတွေ ရှိတယ်—ယူသွားကြပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်လောက်တောင် ပိန်လှီနေသလဲ၊ ငါ့ရင်ထဲမှာတောင် မကောင်းဘူး။"
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသူတို့သည် သူခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားရသည့် သတင်းပေးများဖြစ်ရာ ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ထားမှ ဖြစ်မည်။ ရေရှည်တည်တံ့သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အဓိကပင်။ နန်းတွင်းကျွန်ငယ်တို့သည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။
"မင်းသားရဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!"
၎င်းမှာ ပေးဆပ်ရသည့် အဖိုးအခ အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် ဟုန်ကျုံးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဟုန်ကျုံး၊ အဲဒီ ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီမုန့်ပန်းကန်ကို ယူလာပြီး သူတို့ကို ပေးလိုက်ပါ။"
ဟုန်ကျုံးသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခန်းမထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။ "တံခါးစောင့်" မရှိတော့သည့်အခါ ရှောင်ချန်ဇီက အနားသို့တိုးကပ်လာပြီး အသံကို လျှော့ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ တိုင်ဟဲ့တံခါးမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူကြားတာတော့ တိုင်းတစ်ပါးသံတမန်တွေက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာတော့မယ်တဲ့။"
ဝေယွီ သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဘယ်တိုင်းတစ်ပါးကလဲ? မဟာလျန်လား? မြောက်ဘက်က လွတ်လပ်တဲ့လူမျိုးစုတွေလား? ဒါမှမဟုတ် တောင်ဘက်က မြောင်လူမျိုးတွေလား?"
ဤကမ္ဘာသို့ နဝမမင်းသား အဖြစ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဆရာကြီး နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်း၊ မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုခြင်းတို့ဖြင့် ဤခေတ်ကာလကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်သမိုင်းကြောင်းနှင့် မကိုက်ညီသည့် သမိုင်းဗားရှင်းတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်ကြာ အလယ်ပိုင်းဒေသကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး တရားဝင်အာဏာစက်အဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ သို့သော် အနောက်ဘက်တွင် အမြဲတမ်းတပ်မက်နေသည့် မဟာလျန်၊ မြောက်ဘက်တွင် လှည့်လည်ကျူးကျော်သူများ၊ တောင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်များသည့် မြောင်လူမျိုးတို့၏ တောင်တန်းဒေသများနှင့် အရှေ့ဘက်ကမ်းရိုးတန်းတွင် ပင်လယ်ဓားပြများ ဒုက္ခပေးနေသည်။
သူသည် သူရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ မရင်းနှီးသည့်၊ နောက်ကျကျန်ခဲ့သော ရှေးခေတ်ကာလတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် "ပညာရှိ" တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် ကျော်ကြားမှုရရန် မလိုလားပေ။ သူသည် ငါးခြောက်တစ်ကောင်အဖြစ်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်နေသည်။
ရှောင်ချန်ဇီသည် ဝေယွီ ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး မင်းသား။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ကြားတာက သူတို့က ပင်လယ်လမ်းကြောင်းကနေ လာမှာတဲ့! မြောက်ဘက်ကနေ ပင်လယ်ကိုဖြတ်ပြီး ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီးပါလာတယ်တဲ့။"
"ပင်လယ်လမ်းကနေလား?" ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးနှင့် တိုင်းတစ်ပါးနိုင်ငံများအကြောင်း အတွေးပေါင်းစုံတို့သည် သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ "သူတို့က ဘာနဲ့တူလဲ? သူတို့မှာ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့မျက်လုံးတွေ ရှိလား? မြောက်ဘက်က လှည့်လည်ကျူးကျော်သူတွေလိုမျိုးလား?"