ရှောင်ချန်ဇီမှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒီ… ဒီကျွန်တော်မျိုး ဘာမှမကြားမိပါဘူး၊ အရှင်သား။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဗျာ” ဟု ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ဝေယွီ မှာ အတော်ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ဘယ်သူမှ မကြားဖူးကြပါက အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးပေလိမ့်မည်။ လူတို့သဘာဝမှာ မိမိတို့နှင့် မတူညီသည့် ထူးခြားသော အရာများကို အမြဲတမ်း စူးစမ်းတတ်ကြရာ၊ အကယ်၍သာ ထိုသူတို့သည် ထူးခြားသည့် ရုပ်သွင်ပြင်ရှိသော နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကောလာဟလများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျံ့နှံ့နေနှင့်ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းမှ နိုမက်လူမျိုးများသည် ထက်မြက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ရုပ်သွင်ပြင်များဖြင့် ကျော်ကြားကြသည်။ ယောက်ျားများသည် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းပြီး အမျိုးသမီးများသည်လည်း အလွန်လှပကြကာ အချို့ဆိုလျှင် စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများပင် ရှိကြသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ မှ လူများက သူတို့ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း စကားပြောသံများ ဆူညံနေတတ်မြဲဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟူး… ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ အလကားတွေးပူနေမိတာ ဖြစ်မှာပါ”။ သူသည် ထိုနိုင်ငံခြားသံအမတ်များ ရောက်ရှိလာမှသာ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှောင်ချန်ဇီသည် သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ နဝမမင်းသား သည် မည်သို့တွေးတောနေသည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် အဆင်မပြေဟန်ဖြင့် ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုနေ့အတွက် ကောလာဟလများမှာ ထိုမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ထမထွက်မီတွင် ဝေယွီ က သူတို့နှစ်ဦးကို “နောက်ထပ် ပြောစရာ ကောလာဟလတွေ ဘာများရှိသေးလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်ချန်ဇီနှင့် အခြားငယ်ရွယ်သော ထိုင်းယွမ် လျိုဖျင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါပြကြသည်။ “မရှိတော့ပါဘူး၊ အရှင်သား”။
ဝေယွီ ၏ သီးသန့် ကောလာဟလသတင်းပေးသူများအနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှင်သားထံတွင် သုံး၊ လေးနှစ်ခန့် အမှုထမ်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ “ကောလာဟလ” ဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် မည်သည်ကို ဆိုလိုသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ ဝေယွီ က “ကောင်းပါပြီ၊ ဘာမှမရှိရင်လည်း နေပါစေတော့” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မနက်ဖြန်ကျလျှင်လည်း သတင်းအသစ်များ ရလာဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်အကြည့်တွင် ဟုန်ကျုံးသည် စားစရာသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်၍ လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အရှင်သား၊ အားလုံးကို ထည့်ပေးလိုက်ပါပြီ” ဟု ဟုန်ကျုံးက လျှောက်တင်သည်။
“အင်း၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်”။
ဟုန်ကျုံးသည် စားစရာသေတ္တာကို ရှောင်ချန်ဇီနှင့် လျိုဖျင်တို့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျုံး သေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ထိုငယ်ရွယ်သော ထိုင်းယွမ်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သေတ္တာကို ရရှိသောအခါ သူတို့သည် ဝေယွီ ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ အချိန်မဖြုန်းဘဲ အမြန်ပြန်ကြရန် ပြောလိုက်သည်။
ထိုင်းယွမ်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဟုန်ကျုံးဘက်သို့ လှည့်၍ “မင်း သူတို့ကို ဘယ်လောက်ထည့်ပေးလိုက်တာလဲ” ဟု တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ကို ငွေတစ်တဲလ်စီပါ အရှင်သား” ဟု ဟုန်ကျုံးက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။
*ဟူး—!*
ဝေယွီ သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ နာကျင်သွားရသည်။ “ဒီနန်းတော်ထဲမှာ ငွေသုံးရတာ သဲထဲရေသွန်းရသလိုပဲ။ နောက်ထပ် ဒီလိုအကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လုပ်ရင် ငါ့ရဲ့ သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်က ပြောင်သလင်းခါတော့မှာပဲ! ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းသစ်တွေ ထပ်စဉ်းစားရတော့မယ်ထင်တယ်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မလဲမသိပါဘူး…”။
ဟုန်ကျုံးက တိုးတိုးလေး ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “အရှင်သား၊ အဲဒီလောက် ငွေကုန်ကျတာ များတယ်လို့ ထင်ရင် နေ့တိုင်း ကောလာဟလအတွက် ငွေပေးစရာ မလိုပါဘူး”။
“မဖြစ်ဘူး! ကောလာဟလကလွဲရင် ဘာကိုမဆို လျှော့နိုင်တယ်!” ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဟုန်ကျုံးကို ပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီလောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ညံ့ဖျင်းတဲ့ ခေတ်မှာ ဘာက အရေးအကြီးဆုံးလဲ သိလား? သတင်းအချက်အလက်ပဲ! မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ နဝမမင်းသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သတင်းအမှောင်ထဲမှာ နေနိုင်မှာလဲ? အဲဒါက လုံးဝမှားယွင်းနေတာပေါ့!”
ဟုန်ကျုံးကမူ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
ဝေယွီ သည် ထုံးစံအတိုင်း သုံးစက္ကန့်လောက်သာ မာန်ပါလာပြီးနောက် ပြန်လည်ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အကြောင်းပြချက် ပေးတော့သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ တစ်နေကုန် ထိုင်နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းလွန်းလို့ပါ။ ကောလာဟလလေး နားထောင်ဖို့ ငွေလေးနည်းနည်း သုံးတာဟာ ပြစ်မှုမှ မဟုတ်တာ။ ငွေကုန်လည်း ကုန်ပါစေတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခင် ငါ နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားရတော့မှာပဲ…”။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း အိပ်ဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဟုန်ကျုံးကမူ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ နာခံစွာနှင့် အမူအရာမဲ့စွာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာမူ အေးစက်စက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
နိုင်ငံခြားသံအမတ်များအကြောင်းမှာမူ ဝေယွီ သည် ထိုနေ့တွင် ရှောင်ချန်ဇီထံမှ စတင်ကြားသိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုညနေခင်းတွင်ပင် သူ၏ ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်က သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“နိုမက်တွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှီချီနိုင်ငံ ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး!”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ယူဆောင်လာသော သတင်းမှာ ဝေယွီ မသိရှိသေးသည့်အရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့စိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူက “ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်၊ အဲဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှီချီနိုင်ငံ သည် တကယ်ပဲ ထူးခြားသလား မထူးခြားသလားဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဝေယွီ သည် မိမိနည်းတူ သတင်းအမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသော အစ်ကိုတော်က မည်သို့သတင်းရလာသလဲဆိုသည်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မြင်းခွာပုံ မုန့်များရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အနှစ်သက်ဆုံး မုန့်များဖြစ်ပြီး သူထိုင်လိုက်သည်နှင့် မည်သည့် အားနာမှုမှမရှိဘဲ စားသုံးတော့သည်။ မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုင်ထားရင်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုရရမလဲ၊ သတ္တမမြောက် အစ်ကိုတော်ဆီက ကြားလာတာပေါ့”။
သတ္တမမင်းသား နှင့် ပတ်သက်နေမှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ နားလည်သွားသည်။ သူသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုတော်က ကျင်းအန်းကို သွားရင်းနဲ့ ရှန်းကွေ့ဖေး ကို ထပ်တွေ့ပြီး သတ္တမမြောက် အစ်ကိုတော်နဲ့လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံပြီး ညီအစ်ကိုချင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောဖြစ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်လား”။
“…မင်းရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ”။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း သိပြီးသားဆိုရင် ဘာလို့ ထပ်မေးနေသေးတာလဲ”။
ဝေယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “သူတို့က အစ်ကိုတော်ကိုရော၊ ကျင်းအန်းကိုရော ဒုက္ခပေးတာမျိုး မရှိဘူးမလား”။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လျစ်လျူရှုခံထားရပြီး အရေးမပါသော မင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ နန်းတော်ရှိ သူတို့၏ မယ်တော်ကြီး အနောက်ဆောင် ထဲတွင် ဧကရီ နှင့် အတ္တကြီးသော ကွေ့ဖေးတို့မှလွဲလျှင် မည်သည့်မိန်းမပျိုကမျှ သူတို့ကို သဘောမကျကြပေ။ အထူးသဖြင့် သားနှစ်ယောက်ရှိသော ရှန်းကွေ့ဖေး ပင် ဖြစ်သည်။ နန်းတော်ထဲတွင် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံမိသည့်အခါတိုင်း သူမတွင် ပြောစရာ စကားဆိုးများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။ မင်းသားများကို အနိုင်ကျင့်နေသော ကွေ့ဖေးတစ်ယောက်—သူမခေါင်းထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေမှန်း မည်သူသိမည်နည်း? နန်းတော်နက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် စိတ်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်မဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ “သတ္တမမြောက် အစ်ကိုတော် ပြောတာကတော့ ရှီချီနိုင်ငံ က လူတွေက ပင်လယ်ကနေ လာကြတာတဲ့။ သူတို့က မဟာဝေနိုင်ငံ ကို တိုက်ရိုက်လာကြပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေလည်း ပါလာတယ်၊ ကုန်သွယ်ရေးအတွက် ဆွေးနွေးဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် တစ်ဝက်လောက် ကြာရင် မြို့တော်က အလွန်တရာ စည်ကားလာလိမ့်မယ်”။
နောက်ထပ် တစ်ဝက် (တစ်ဝက်လောက် ကြာရင်)—အချိန်ကာလမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် စတုတ္ထမင်းသား သည် မင်းသားများ၏ အိမ်တော်နေရာများကို ပြသရန်အတွက် သူတို့ကို နန်းတော်ပြင်ပသို့ ခေါ်ထုတ်သွားမည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်က တကယ်တော့ အဲဒီလူတွေက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး မြို့တော်မှာ ပြဿနာရှာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ့ကို သတိပေးချင်တာပေါ့။ အစ်ကိုတော်က ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပြီး နောက်တစ်ဝက်လောက် ကြာရင် သတိထားဖို့ အထူးတလည် လာပြောပေးတာပေါ့၊ ဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်ဖြေသည်မှာ၊ “…မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကို ပြဿနာ မရှာဖို့ သတိပေးတာပါ”။
ထိုစကားမှာ အတော်ပင် ထိရှသွားသည်။ ဝေယွီ ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက “အို၊ ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောကြည့်ပါဦး။ ငါက ပြဿနာရှာမယ့်လူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား? ငါက အမြဲတမ်း အလိမ္မာဆုံးပဲ!” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဝေယွီ အလိမ္မာ ဟုတ်မဟုတ် သူ မသိဘဲ နေပါ့မလား? သူ ပြဿနာ မရှာသည့်အချိန်တွင်သာ အေးဆေးနေတတ်သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရှာပြီဆိုလျှင်မူ အကြီးအကျယ် ပွက်လောရိုက်သွားတတ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ငြင်းခုံမနေချင်တော့ပေ။ ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံအမတ်များအကြောင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် နောက်အကြောင်းအရာသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ “မကြာသေးခင်ကမှ နန်းတွင်းရေးတွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ ဖခင်မင်းကြီးက လူအတော်များများကို အပြစ်ပေးထားတယ်။ ဟိုထင်ယု ဦးဆောင်တဲ့ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တွေက ဝန်ကြီးအချို့ရဲ့ အိမ်တော်တွေကို ဝင်ရောက်စီးနင်းထားတယ်။ အခုတော့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ လူတွေအားလုံး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြပြီ—အစ်ကိုတော်ကြီးတို့တောင်မှ ချွင်းချက်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် နန်းတော်ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး အပြင်လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရအောင် နေပါ”။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မပြောသော်လည်း ဝေယွီ နားလည်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ရှောင်ချန်ဇီနှင့် အခြားသူများထံမှ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကြားနေရသော ကောလာဟလများမှာ နန်းတွင်းရေးကိစ္စများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဖခင်မင်းကြီးသည် နေ့တိုင်း နန်းတက်ခြင်း မရှိပေ။ အရေးပေါ်ကိစ္စများမှလွဲလျှင် သုံးရက်တစ်ကြိမ်ခန့်သာ အစည်းအဝေး ခေါ်လေ့ရှိသည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် တစ်ဝက်လောက်က လျှပ်စစ်ပစ်ခံရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း သူသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် နေ့စဉ် နန်းတက်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်! ထိုသို့ စတင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ကိစ္စရပ်များမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်မှာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအတွက် ဆူပူအပြစ်ပေးခံရပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်မှာမူ မိမိ၏ ကွေ့ဖေးကို အလိုလိုက်ပြီး ဇနီးသည်ကို လျစ်လျူရှုမှု၊ သို့မဟုတ် ငွေကြေးခိုးယူမှု၊ ဥပဒေကို လျစ်လျူရှုမှု၊ သို့မဟုတ် ကျင့်ဝတ်နှင့် အရည်အချင်း ပျက်ယွင်းမှုတို့အတွက် အပြစ်ပေးခံရသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အနေဖြင့် မိမိ၏ အရာရှိများကို ဆူပူရန် သုံးနှုန်းနိုင်သော စကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ ဝေယွီ ပင်လျှင် အားလုံးကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ ထိုအသက်ကြီးသူက အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်နေရသနည်းဟု သူ မသိသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ သန့်စင်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ ကောင်းသော အရာမဟုတ်ပါလား? အရည်အချင်းရှိပြီး ကြိုးစားလုံ့လရှိသော ဘုရင်တစ်ပါး—ထိုဘုရင်မှာလည်း မိမိ၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်နေခြင်းမှာ ဝေယွီ အနေဖြင့် အပြည့်အဝ ထောက်ခံရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။