အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဝေယွီကို သတိပေးစကားလာပြောရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီအနေဖြင့် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နောက်ထပ် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ရေညှောင့်မုန့်များကို အေးအေးဆေးဆေး စတင်စားသုံးတော့သည်။
ပန်းကန်ထဲရှိ မုန့်များအားလုံးကို သူကုန်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
သူ မုန့်များကို အငမ်းမရ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီက မနေနိုင်ဘဲ "အစ်ကိုရှစ်၊ ညစာ မစားရသေးဘူးလား" ဟု မေးမိသည်။
ညစာကို ပုံမှန်အားဖြင့် ညနေ ၃ နာရီမှ ၅ နာရီအတွင်း ကျွေးလေ့ရှိပြီး မင်းသားများမှာ ညနေ ၄ နာရီတွင် စာသင်ချိန်ပြီးဆုံးကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် စာသင်ချိန်ပြီးသည်နှင့် အားလုံးက ထမင်းစားရန် ထွက်သွားကြမြဲဖြစ်သည်။ ဝေယွီမှာ ကောလာဟလများ နားမထောင်မီကပင် စားပြီးဖြစ်၍ ဗိုက်မဆာတော့သဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ စားချင်စိတ်မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာကောင်းနေသည်။
အေးအေးလူလူ၊ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ၊ ရည်မှန်းချက်လည်းမရှိ၊ တာဝန်ဝတ္တရားလည်းမရှိသည့် ဝေယွီနှင့်မတူဘဲ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အလွန်လုံ့လဝီရိယရှိသူဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် စာသင်ချိန်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ဦးစွာ ရုန်ကွေ့ဖေးထံ သွားရောက်၍ ညီမဖြစ်သူ ကျင်းအန်း၏ ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းရသည်၊ အရိုအသေပြုရသည်၊ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရသည်။ ထို့နောက်မှသာ မိမိအခန်းသို့ ပြန်၍ ဆရာကြီး သင်ကြားပေးခဲ့သည်များကို ပြန်လည်လေ့လာသည်။ သူသည် မိမိ၏ အိမ်စာများကို နှစ်ကြိမ် ပြန်လုပ်ရလေ့ရှိသည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ စနစ်တကျ ပြန်လုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာမူ တမင်တကာ အမှားများနှင့် လိုအပ်ချက်များ ထည့်သွင်း၍ လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအလုပ်များ အားလုံးပြီးဆုံးချိန်တွင်မှ သူ၏ ညစာစားချိန် ရောက်တော့သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို သက်သာစေရန် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဝတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါပြောစရာရှိတာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ငါပြန်တော့မယ်။"
သူသည် အလျင်စလို ရောက်လာပြီး အလျင်စလို ပြန်သွားသည်။ ထိုမျှမက ရေညှောင့်မုန့် ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကိုပါ ယူသွားသေးသည်။
ဝေယွီသည် သုံးစက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ကာ အိပ်ရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စဉ်းစားတွေးတောရမည့်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ *Conan* ကာတွန်းကို ဆက်ကြည့်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
***
ဆယ်ရက်ခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။ အချိန်မှာ တိုလည်းမတို၊ ရှည်လည်းမရှည်လှပေ။ ဝေယွီမှာ သူ၏ ပုံမှန် "ငါးခြောက်" ဘဝအတိုင်း အေးအေးလူလူနေထိုင်ရင်း ရှောင်ချန်ဇီနှင့် အခြားသူများကို ကောလာဟလများ မေးမြန်းစပ်စုနေမြဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မကြာသေးမီက ရုတ်တရက် "ဒေါသပေါက်ကွဲမှု" ကြောင့် မဟာဝေနိုင်ငံမှ အရာရှိကြီးများမှာ ကနဦး ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်ရုန်းထနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ရှောင်ချန်ဇီတို့ သတင်းယူလာပေးသည့် ကောလာဟလများမှာလည်း အရင်ကလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတော့ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် မနေ့က သူကြားခဲ့ရသည့် အစိတ်ဝင်စားဆုံးသတင်းမှာ စစ်ဆေးရေးအရာရှိတစ်ဦးက ဒါလီဘုရားကျောင်းမှ အရာရှိတစ်ဦးကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာတွင် ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်ဟုဆိုကာ စွပ်စွဲပြစ်တင်လိုက်ခြင်းပင်။ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။
ဝေယွီသည် တံခါးပေါက်တွင် ထိုင်ခုံလုပ်၍ ထိုင်နေရင်း နေကြာစေ့များကို ခွံနွှာစားရန် ပြင်နေစဉ် ရှောင်ချန်ဇီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းသား! ရှီချီနိုင်ငံက သံတမန်တွေလို့ ပြောနေကြတဲ့ အုပ်စု မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီ! သူတို့တွေ ရတနာတွေ အများကြီး သယ်လာကြတယ်!"
ဝေယွီသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းနားရှိ နေကြာစေ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုကင်းစောင့်ကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာရတနာတွေ သယ်လာတယ်ဆိုတာ ကြားမိသေးလား?"
ရှောင်ချန်ဇီက ပြန်ဖြေသည်၊ "မေးစရာတောင် မလိုပါဘူး! တိုင်ဟဲ့တံခါးဝက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ပြောပြတာတော့ ရှီချီသံတမန်တွေ မြို့တော်ထဲ ဝင်လာတုန်းက ရတနာတွေတင်လာတဲ့ လှည်းပေါင်း ၃၆ စီးတောင် ရှိတယ်တဲ့! လူတွေအများကြီးကလည်း သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး တစ်လမ်းလုံး ငေးကြည့်နေကြတာ!"
"ကောင်းကင်က အရာတွေ၊ မြေပြင်က အရာတွေ၊ ရေထဲက အရာတွေ အကုန်ပါတာပဲ။ ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ငှက်တွေ၊ သားရဲတွေတောင် ပါသေးတယ်! ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ ရတနာတွေ အများကြီးတင်မကဘူး၊ ဖန်သားလို ကြည်လင်နေတဲ့ အရောင်တင်ပစ္စည်းတွေလည်း ပါတယ်တဲ့! အဲဒါတွေက အရမ်းလှတာမို့ လူတိုင်းက ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်ဖို့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြတယ်!"
ကြည်လင်တဲ့ ဖန်သားပစ္စည်း? ခဏလေး... မှန် (Glass) လား?
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးသလိုလို ခံစားချက်မျိုး သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။ သူက ဆက်မေးလိုက်သည်၊ "နောက်ထပ်ရော ဘာရှိသေးလဲ? သံတမန်တွေက ဘယ်တော့ နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တွေ့ကြမှာလဲ?"
ရှောင်ချန်ဇီက မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "အဲဒါတော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မသိပါဘူး မင်းသား။"
ဝေယွီက တွေးလိုက်သည်၊ *ဟုတ်သားပဲ။ ဒါက နိုင်ငံတော်ကိစ္စပဲ။* ရှီချီသံတမန်တွေ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာဖို့ဆိုလျှင် ရိုးရာဓလေ့ဝန်ကြီးဌာနက အရင်ဆုံး သူ့ဖခင်ထံ တင်ပြရမည်ဖြစ်သည်။
ဘေးနားမှ လျိုဖိန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသား၊ ရှီချီသံတမန်တွေက တိရစ္ဆာန်အရေခွံတွေလည်း အများကြီး သယ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။ တောနွားတွေရဲ့ အရေခွံလို့ ပြောကြတယ်ခင်ဗျ။" လျိုဖိန်က စိတ်မကောင်းသလို လုပ်သည်။ "နွားဆိုတာက တန်ဖိုးရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို... သူတို့က အရေခွံရဖို့အတွက် နွားတွေကို သတ်ပစ်ကြတယ်ပေါ့? တကယ့်ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူတွေပဲ။"
မဟာဝေနိုင်ငံတွင် သာမန်ပြည်သူများ နွားသတ်ခြင်းမှာ ဥပဒေအရ တားမြစ်ထားသည်။ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် အရေးပါသော နွားများကို ကာကွယ်ခြင်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ ထုတ်လုပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် စီးပွားရေး တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။
"တိုင်းပြည်ချင်း မတူရင် အခြေအနေလည်း မတူတာပေါ့" ဟု ဝေယွီက အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မဟာဝေမှာတော့ နွားတွေက လယ်ယာလုပ်ငန်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ မိတ်ဖက်တွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မြောက်ဘက်မှာကော? ရှုံ့နူလူမျိုးတွေကို ကြည့်လေ။ အဲဒီမြေက စိုက်ပျိုးဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ စားစရာလည်း ရှားပါးတော့ ဆောင်းရာသီရောက်တိုင်း သူတို့က နယ်စပ်ကို လာပြီး လုယက်၊ မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်ကြတာပဲ။ ရှုံ့နူတွေက အဲဒီလိုဆိုရင် အဝေးကြီးမှာရှိတဲ့ ရှီချီနိုင်ငံအတွက်တော့ နွားဆိုတာ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေလောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိမှာပေါ့။"
ရှင်းပြချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။ ရှောင်ချန်ဇီ၊ လျိုဖိန်၊ ဘေးနားတွင် ကင်းစောင့်နေသည့် ရှောင်အန်းဇီတို့အားလုံး ခေတ္တမျှ ငေးငိုင်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
"အော်— အဲဒီလိုကိုး! မင်းသား၊ သင်က တကယ်တော်တာပဲ!" ရှောင်ချန်ဇီ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းသားက အလွန်ပညာတတ်တာပဲ။ အခုလို ရှင်းပြလိုက်တော့ ကျွန်တော်တောင် ပိုတော်လာသလိုပဲ!"
ဝေယွီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ နှိမ့်ချလိုက်သည်။ "အာ... သာမန်ပါ၊ သာမန်ပါ။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ဒီလို ချီးကျူးခံရတော့လည်း နည်းနည်းတော့ ရှက်မိသည်။ ကိုးနှစ်တာ မသင်မနေရ ပညာရေးကို ဖြတ်သန်းလာပြီး နိုင်ငံသားကျင့်ဝတ် နည်းနည်းပါးပါး သင်ဖူးသူတိုင်း ဒီလောက်တော့ တွေးနိုင်ကြမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား?
ဝေယွီက နှိမ့်ချနေသော်လည်း ထိုငယ်ရွယ်သော အစေခံနှစ်ဦးကတော့ ချီးကျူးစကား မရပ်တန့်နိုင်ကြပေ။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းသားက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ မင်းသားဟာ မင်းသားတွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲလို့ အမြဲထင်နေခဲ့တာ!"
"မင်းသား၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သိပါတယ်—မင်းသားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ ပေါက်ကြားအောင် မလုပ်ပါဘူး!"
ဝေယွီ: ...?
နေကြာစေ့ကို ကိုင်ထားသည့် ဝေယွီ၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် မိမိရှေ့တွင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သစ္စာရှိနေကြသည့် ငယ်ရွယ်သော အစေခံနှစ်ဦးကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေမိသည်။ ဒီစကားတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီဘက် ရောက်လာတာလဲ၊ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
*သိပါတယ်? ဘာကိုသိတာလဲ? ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေကို သိနေကြတာလဲ!*
စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အစေခံနှစ်ဦးက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ နဝမမင်းသားမှာ နန်းတော်တွင် အမြဲ အထင်သေးခံရပြီး လူမိုက်ဟု နာမည်ကြီးနေသော်လည်း သူနှင့် တကယ်ထိတွေ့ဖူးသူများသာ အမှန်တရားကို သိကြသည်။ မင်းသားမှာ လူမိုက်မဟုတ်ပေ! သူက အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် အင်အားစုဆောင်းနေပြီး ကြီးမားသော ခြေလှမ်းသစ်အတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်းပင်! သူတို့က မင်းသားအပေါ် သစ္စာရှိသူများပီပီ မင်းသား၏ အရှိန်အဝါကို ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်စေရ။
စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးပြီးနောက် ရှောင်ချန်ဇီက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ အရိုအသေပေး၍ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ အချိန်နှောင်းနေပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။ နောက်ထပ် သတင်းအသစ်တွေ ရတာနဲ့ အသေးစိတ် လာလျှောက်တင်ပါ့မယ်!"
ထိုငယ်ရွယ်သော အစေခံနှစ်ဦး ထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီသည် ခေါင်းကိုစောင်း၍ ရှည်လျားစွာ "အာ" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် မစားရသေးသည့် နေကြာစေ့များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
*ခဏလေး! အဲဒီနှစ်ယောက် ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ? ငါတောင် နေကြာစေ့ မစားရသေးဘူး!*
"ရှောင်အန်းဇီ၊ အဲဒီနှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ မင်းထင်လဲ?" ဝေယွီက တံခါးစောင့်နေသည့် အစေခံကို မေးလိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီက ခေါင်းကိုစောင်း၍ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းသား၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ မင်းသားပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ပုံမှန်ထက် ပိုတော်နေလို့ သူတို့ အံ့ဩသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။"
ဝေယွီ: ...
*မင်းကတော့! ငါ့ကို စော်ကားတယ်ပေါ့လေ! ဒီလူမိုက်လေးတော့ သေပြီ။*
ဝေယွီက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်သုံးရက်စာ အိမ်သာဆေးတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာတာဝန်ကို မင်းယူရမယ်။ အဲဒီနေရာက ဖုန်းရွှေ (Feng Shui) အတော်ကောင်းတယ်—စိတ်ကြည်လင်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။"
"ဗျာ? မင်းသား၊ ဒါပေမဲ့—"
"ဘာမှ 'ဒါပေမဲ့' မနေနဲ့! ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘူး!"
ဝေယွီက စကားကို အပြတ်ဖြတ်ပြောပြီး ရှောင်အန်းဇီ၏ သနားစရာကောင်းပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသည့် မျက်နှာကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။
*ဟွန်း။ သူ့ကို ဝင်ပေါက်ခန်းမ မဆေးခိုင်းတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။ ဒီလူမိုက်လေးက ငါ့ကို လာစော်ကားရဲသေးတယ်။*