ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန်များ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်မှာ ငါးရက်အလိုတွင် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်သည် ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုရန် တိုင်ဟယ်ခန်းမ၌ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပရန် စီစဉ်ထားပြီး မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သူ ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုအခမ်းအနားသို့ မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
သူ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော နေရာမှာ ရှေ့တန်းနှင့် အတော်လေး နီးကပ်ပြီး ဧကရာဇ်၏ အောက်ဘက် ဒုတိယတန်း၊ ဒုတိယမြောက်နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ ပို၍နီးကပ်သော ဒုတိယတန်း၊ ပထမမြောက်နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။
ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားသော ပွဲတော်မျိုးကို သူတက်ရောက်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ အတွက်မူ ဤအခါသမယများသည် စားသောက်ရန်နှင့် သူလျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားသော ဝတ္ထုများကို ဖတ်ရှုကာ အပန်းဖြေနိုင်မည့် အကောင်းဆုံးအချိန်အခါများ ဖြစ်သည်။ ဤပွဲတော်များကို သူမျှော်လင့်ပုံကို တင်စားရလျှင် မူလတန်းကျောင်းသားများ ကျောင်းပြင်ပလေ့လာရေးခရီးကို မျှော်လင့်နေခြင်း၊ အလယ်တန်းကျောင်းသားများ အားကစားနေ့ကို စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းနှင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ စနေ၊ တနင်္ဂနွေကို တောင့်တနေခြင်းတို့နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ထုံးစံအတိုင်းပင် ယခုပွဲတော်လည်း ထူးခြားမနေပေ။ ခမည်းတော်ကို ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်သည့်အရာမှာ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူကာ တက်ဘလက်ကို ထုတ်ပြီး ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ခုထဲ နစ်မြုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။
သို့သော် မုန့်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဘေးနားရှိ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
*ဒုက္ခပါပဲ။*
သူ့အစ်ကိုတော် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့ကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံသွားသည်။
“သတိထားနေစမ်းပါ” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုတိုးညင်းသော သတိပေးချက်ကြောင့် ရှေ့တွင်ထိုင်နေကြသည့် ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် သတ္တမမင်းသား တို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ ဝေယွီ ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သတ္တမမင်းသား မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း အဆင့်မြင့်မားသော မိဖုရားတစ်ပါး၏ ကျောထောက်နောက်ခံရှိသည့် သတ္တမမင်းသား မှာမူ အခြားသူများမရှိသော ယုံကြည်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ ပို၍ သတိကြီးသူဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ သတ္တမမင်းသား က ဦးစွာပြောလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။ သံတမန်တွေတောင် မရောက်သေးဘူး၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရှက်မခွဲကြပါနဲ့!”
သူ၏စကားကြောင့် ဝေယွီ ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ၊ သတ္တမမင်းသား။ ကျွန်တော်တို့ သတိထားပါ့မယ်။”
သတ္တမမင်းသား က အနည်းငယ် ဟင်းခနဲပြုကာ သူ့ပုံစံအတိုင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
ဝေယွီ က အစ်ကိုတော်ဖြစ်သူအား ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ အစ်ကိုတော်၏ တင်းမာသော အကြည့်အောက်တွင် ဝေယွီ က စိတ်ချပါဟူသော အရိပ်အယောင် ပြလိုက်သော်လည်း အစ်ကိုတော်က ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းကို ဟိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
*[နောက်တာပါဗျာ! ဒီလို အပန်းဖြေဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်သူပဲ ဆူဆူ ကျွန်တော် နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး! ဒီလောက် နောက်ကျောဘက်မှာ ထိုင်နေတာ၊ ဘယ်သူကများ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။]*
နဂါးပလ္လင်ထက်မှ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ထိုင်နေသည့်နေရာသို့ ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အနီးတွင် ရပ်နေသည့် လီချန် က ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လို့ပါလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။ “စပျစ်ဝိုင် ထည့်ပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။”
***
ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန်များကို စောင့်ဆိုင်းရသည့်အချိန်မှာ တိုတောင်းလှသည်။ ဝေယွီ သည် "နဂါး-အိုထျန်း" ဝတ္ထု၏ ပထမဆုံး အခန်းသုံးခန်းကို ဖတ်ပြီးကာ ဇာတ်လိုက်၏ အချစ်ရေးနည်းလမ်းများကို ခံစားနေချိန်တွင် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေမည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန်များ ဝင်ရောက်ခွင့် တောင်းခံပါသည်!”
ဧည့်သည်များ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဝေယွီ သည် တက်ဘလက်ကို မလိုလားစွာပင် သိမ်းလိုက်ပြီး ဆတ်ခနဲ ထိုင်လိုက်သည်။
ထူးခြားဆန်းပြားသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ တိုင်ဟယ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ တိရစ္ဆာန်အရေခွံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းကာ ထူးခြားသော နိုင်ငံခြားဆန်သည့် အရသာရှိသည်။ ဆံပင်ပုံစံမှာလည်း ရှီယုံလူမျိုးများကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကျစ်ဆံမြီးလေးများဖြင့် ကျစ်ထားသည်။
သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ…
*တောက်။*
*[နိုင်ငံခြားသားတွေ မဟုတ်ဘူးပဲ။]*
ဝေယွီ မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ထိုအုပ်စုမှာ မြောက်ပိုင်းခြေသလုံးအိမ်တိုင်လူမျိုးများနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ၊ ပို၍ ကြွက်သားတောင့်တင်းနေသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်စီးသွားပြီး စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတော့သဖြင့် ဇာတ်လိုက်၏ ချစ်ရေးဆိုနည်းလမ်း #29 ကို ပြန်ဖတ်ရန် တက်ဘလက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့သော်လည်း တိုင်ဟယ်ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာမူ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ကျက်သရေကို ပြသရန် ပြင်ဆင်ရင်း သံတမန်များဘက်သို့ ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။
“သံတမန်တို့၊ ခရီးဝေးမှ လာကြရတာ အတော်ပင်ပန်းရှာမှာပါပဲ။”
“မဟာဝေနိုင်ငံ ဘုရင်မင်းမြတ်က သဘောကောင်းလွန်းလှပါတယ်။” ဟု ခေါင်းဆောင်သံတမန်က ရှေ့သို့တိုးကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန် အဒူလီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ဟာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို နာခံပြီး အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့အတွက် ပင်လယ်ကိုဖြတ်ပြီး မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်!”
ထိုသူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလွန်းသဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ထိုသို့ ပွင့်လင်းလွန်းသည့် စကားကြောင့် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။
*ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းတာလား။ ဒီလောက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့တော့ နှမြောစရာပဲ။*
ဧကရာဇ်ဝေ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဝေးကွာသော အရပ်မှ လာသူတိုင်းဟာ ဧည့်သည်တွေပါပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ရှီချီနိုင်ငံ က ဒီလောက်တောင် စေတနာရှိနေမှတော့ မဟာဝေနိုင်ငံ ကလည်း မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး…”
*[ဒါက နိုင်ငံအချင်းချင်း သံတမန်ဆက်ဆံရေး ထူထောင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။]*
ထိုထူးဆန်းသော အတွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ဘယ်ဘက်အောက်နားတွင် တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထောက်ကာ မုန့်စားရင်း အလွန်အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသည့် ဝေယွီ ဘက်သို့ ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
*“သံတမန်ဆက်ဆံရေး ထူထောင်တာ” ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုစကားစုကို စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ စာပေနှင့် သမိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အမြန်ပင် နားလည်သွားသည်။ လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံခြင်းက မိတ်ဆွေဖြစ်စေသကဲ့သို့ နိုင်ငံအချင်းချင်း ဆက်ဆံခြင်းမှာလည်း နိုင်ငံအဆင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ဘက်သို့ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ *ဒီကလေးကတော့ လေပေါနေတုန်းပဲ။*
***
လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန်ဖြစ်သဖြင့် သံတမန်များမှာ လက်ဗလာဖြင့် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အဒူလီက လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရတနာသေတ္တာများကို တိုင်ဟယ်ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ချထားပြီး တရားရုံးတော်ရှေ့တွင် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
ပထမဆုံးသေတ္တာထဲတွင် ရွှေ၊ ငွေနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ရှီချီနိုင်ငံ မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ လိုအပ်တာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ရွှေကတော့ ပေါများပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်က အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်လိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ!”
ထိုသို့ တိုက်ရိုက် ရွှေငွေပြသခြင်းမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသယောင် ရှိသော်လည်း ရွှေများလွန်းသည်ဟု မည်သူမျှ မငြီးတွားကြပေ။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ဆောင်များကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဒုတိယသေတ္တာထဲတွင်မူ သန့်စင်သော အဖြူရောင် အမွှေးအမျှင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှီချီနိုင်ငံ မှာ တောင်တန်းတွေ မြင့်မားပြီး ဆီးနှင်းတွေ နက်ရှိုင်းပါတယ်။ ဆီးနှင်းလို ဖြူစင်တဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ အကောင်းဆုံး အရေခွံတွေဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးအတွက် အထူးကမ်းလှမ်းတာပါ!”
ထိုသို့ အပြစ်အနာအဆာမရှိသော အဖြူရောင် အရေခွံများမှာ အမှန်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
သို့သော် တတိယသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ်ရုံးလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အတွင်းတွင် ကောလာဟလများစွာ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြည်လင်နေသော ဖန်ခွက်များ ရှိနေသည်။ ပစ္စည်းမှာ သန့်စင်ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နေရကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်လျှင် အလွယ်တကူ မြင်နိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဈေးကွက်တွင် လှည့်လည်နေသော အရောင်တင် ဖန်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤဖန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။
ဝန်ကြီးတစ်ဦးက စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အလွန်တက်ကြွသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါက ရှီချီနိုင်ငံ က ဖန်တွေလား။”
*ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊* ဧကရာဇ်ဝေ က မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ဝန်ကြီးကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ *မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေလိုက်တာ!*
အဒူလီ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက ရှီချီနိုင်ငံ ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရောင်မရှိတဲ့ ဖန်ခွက်တွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဆက်သလိုက်ပါတယ်!”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လေသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
*[ဖန်ခွက်ပဲဟာ၊ ဘာများထူးခြားလို့လဲ။ ခုနက ရွှေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာလောက်တောင် မကောင်းပါဘူး။]*