“ပြီးတော့ ‘မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေပဲ သုံးခွင့်ရှိတယ်’ ဟုတ်လား။ ဘာလဲ၊ ဘယ်သူမှ ဒီလောကကြီးကို မမြင်ဖူးကြဘူးလို့ ထင်နေတာလား...။ ကျွန်တော့်ကို ပုံစံခွက်တစ်ခုလောက်ပဲ ပေးလိုက်ပါ။ ဖန်ခွက်တွေ ဘာတွေ မလိုဘူး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် သံမဏိတွေပဲ သွန်းပေးမယ်!”
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာသည်။
အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းသော စကားလုံးများပင်။ ဒါတွေက တကယ်ပဲ ဘာမှအသုံးမကျသည့် သူ၏ ကိုးယောက်မြောက်သားဆီက ထွက်လာတာ ဟုတ်ပါရဲ့လား။
*ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ!*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရန် ပြင်နေသည့် ဝေယွီ ဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကောင်စုတ်လေးမှာ သူ့ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဟု ထင်နေပုံရသည်။ ရှီချီနိုင်ငံ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က ယူဆောင်လာသော အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်ကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အပါအဝင် လူတိုင်းက အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုနေချိန်တွင် ဝေယွီ တစ်ယောက်သာ ဘာမှမထူးခြားသည့်အလား လျစ်လျူရှုထားသည်။
ထိုသို့သော နက်ရှိုင်းသည့် ငြီးငွေ့မှုမျိုးမှာ တစ်ခါမှ အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်ကို မမြင်ဖူးသူတစ်ယောက် ဟန်ဆောင်၍ ရနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မဆိုင်းမတွပင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ Adule ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - “သံတမန်က နောက်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်ဆိုတာလေ... ငါတို့ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာလည်း ရှိတယ်!”
ဝန်ကြီးများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့ဆီမှာလည်း ရှိတယ်တဲ့လား။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မကြားဖူးရတာလဲ။ ဒါများ ဧကရာဇ်တို့သာ ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာများလား။
ဝေယွီ လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူပါးစပ်ထဲက လက်ဖက်ခြောက်ဖတ်တွေကို ထွေးထုတ်လိုက်မိပြီး အလိုလိုပင် ဖခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်မိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဆုံသွားချိန်တွင် မကောင်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကို တည့်တည့်ညွှန်ပြလာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ “ငါ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ နဝမမင်းသား လေ... သူက ခင်ဗျားတို့ပြောတဲ့ အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်တွေကို လုပ်တတ်တယ်”
ဝေယွီ: “!!!”
ကျန်လူများ: “…?”
မျက်လုံးအားလုံးသည် ဝေယွီ ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူနှင့်နီးစပ်ရာတွင် ထိုင်နေကြသော ဆဌမမြောက်၊ သတ္တမမြောက်နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဆိုလျှင် မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ မျက်လုံးတွေ ထွက်ကျတော့မတတ်ပင်။ ဝေယွီ သည် သူပြောလိုက်သည့် “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ညည်းတွားစရာတွေက များလွန်းသဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် ဘယ်ကစပြီး ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် သူသည် ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ခါးကိုမတ်လိုက်ပြီး ရှီချီနိုင်ငံ သံတမန်များဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
*တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ကြပါနဲ့။ ဒီအဘိုးကြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါဘူး။*
Adule သည် ဝေယွီ ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရွယ်မရောက်သေးသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ကြွေထည်ထုတ်လုပ်မှုအကြောင်း သိထားသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်မှာ ရှီချီနိုင်ငံ တွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဈေးကွက်များတွင် မရှိပေ။ မင်းသားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်တတ်မှာလဲ။
Adule သည် ခါးကိုမတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် - “မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ အရှင်သခင်က ပြောမှတော့ ဒီအရောင်မဲ့ဖန်ခွက်တွေ တကယ်ရှိမှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကြည့်ခွင့် ရနိုင်မလား?”
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
*ဟာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတဲ့အတွက် ခံလိုက်ရပြီပေါ့။ အခုတော့ သူတို့က ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောနေပြီ၊ ဘယ်လိုမျိုး လိမ်ပြောပြီး လွတ်အောင်လုပ်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။*
ကောင်စုတ်လေး၏ လှောင်ပြောင်နေသော အတွေးများကို ဧကရာဇ်က လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်။ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေရုံနှင့် သူက အငြိုးမထားဘူးလို့ မဆိုလိုပေ။ ဒီအသုံးမကျသည့် ကောင်စုတ်လေးက ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ အသုံးမချတတ်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းသည်။ ဧကရာဇ်ကတော့ ဝေယွီ ကို ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံမှာမဟုတ်ပေ။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည့် အမျိုးသားတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ စိတ်သေးကြတယ်။
Adule ၏ တောင်းဆိုမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဧကရာဇ်က ထိုပြဿနာကို ဝေယွီ ဆီသို့ ချက်ချင်း ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်းပြောရရင်” ဟု သူက ဆိုသည်၊ “ဒီသားတော်က အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်ကို လုပ်နိုင်တာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ခဏခဏ မလုပ်တတ်ဘူး။ သံတမန်အနေနဲ့ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူအသစ်ပြန်လုပ်ပေးဖို့အတွက် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ပေးရလိမ့်မယ်”
ဝေယွီ: “...”
*ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား။*
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။ အဘိုးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေရတာလဲဆိုတာ သူတကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ဒါမှမဟုတ်... ဖခင်ဖြစ်သူက တစ်ခုခုကို သိနေတာလား။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။ သူသည် အပေါ်ဘက်သို့ အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ - ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ထပ်ဆုံပြန်သည်။
ထိုနက်ရှိုင်းပြီး သိနားလည်ဟန်ရှိသော အကြည့်ကြောင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်သွားသည်။ *ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! ဘာလို့ အဘိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ချလိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်အထိ မြင်နေရသလို ခံစားနေရတာလဲ!*
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖော်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ ဖြစ်လာတတ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဝတ္ထုများ၊ ရုပ်ရှင်များ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲများစွာဖြင့် အလွန်အမင်း “ပျက်စီး” နေသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူတွင် စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းနှင့် တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရှေးခေတ်လူများ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသည့်အရာများကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သူခုနက တွေးလိုက်သည့်အရာများကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဝေယွီ သည် အချက်အလက်များကို အလွယ်တကူ ဆက်စပ်မိသွားသည်။
*ဖခင်ဖြစ်သူ ဧကရာဇ်က... စိတ်ဖတ်နိုင်တာများလား။ ဒါကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ!!!*
ပွဲတော်ပြီးနောက်၊ ဝေယွီ ကို ဖန်ခွက်အကြောင်း မေးမြန်းရန် ဘယ်သူမှ မဝိုင်းရီနိုင်ခင်မှာပင် သူ့ကို Hall of Mental Cultivation သို့ ခေါ်ဆောင်လိုက်သည်။
ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမထဲတွင် ဧကရာဇ်နှင့် ဝေယွီ သာ ရှိသည်။ လီချန်ကုန်းကုန်း နှင့် တခြားနန်းတွင်းဝန်ထမ်းများကို အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်စေရန် လွှတ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်သည် ရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် “ဒဏ်ပေးခံထားရသလို” ရပ်နေသည့်သူကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အလျင်စလို မရှိပေ။
ဝေယွီ သည် မိမိ၏ မျက်လုံးကို နှာခေါင်းပေါ်တွင်သာ စိုက်ထားပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက စိတ်ဖတ်နိုင်သည်ဟု သူသံသယရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း မတွေးမိအောင် အထူးဂရုစိုက်နေရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူကြားသင့်သည့်အရာ မဟုတ်သည်ကို ကြားသွားမည်စိုး၍ သူ၏ ဦးနှောက်ကို လုံးဝအလွတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားလိုက်သည်။
အကယ်၍ အဘိုးကြီးက သူ့ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ဆက်ဆံပြီး အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာလိုက်မည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မသေခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရန် အမှောင်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမည်လား - အဲဒီအခါ ဘာလုပ်မလဲ။
*ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။*
ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချသည့်အသံတောင်မှ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်နေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းက ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။”
*[Passive-aggressively sarcastic]*
ထိုစကားလုံးများ သူ၏ စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် - သတင်းဆိုးကို သိလိုက်ရသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည် - “ဟုတ်တယ်၊ Passive-aggressively sarcastic... အဲဒါက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ စကားလုံးပဲ။ ဒီလို ဝိုးတိုးဝါးတားနဲ့ ရှောင်လွှဲတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်ကသင်လာတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။ ဆရာကြီး လိုမျိုး - တည်ကြည်ပြီး စည်းကမ်းရှိသူက - ဒီလိုမျိုးတွေ သင်ပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ဝေယွီ: *သိသားပဲ!! စိတ်ဖတ်နေတာပဲ!!!*
ဖခင်ဖြစ်သူတွင် ဤသို့ အလွန်အမင်း ကြောက်ခမန်းလိလိ စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝေယွီ သည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူသည် စားပွဲအထိ တရွေ့ရွေ့သွားကာ မှီလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေး၍ အလိုလိုက်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဖေဖေ~~”
ဝေယွီ သည် ဤ “ဖေဖေ” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ဖခင်၏ မေတ္တာကို နှိုးဆွရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “ဖေဖေ” ဟု ပထမဆုံး အခေါ်ခံလိုက်ရသည့် ဧကရာဇ်ဝေ တစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သူရလိုက်သည်။ နည်းနည်းတော့ နူးညံ့သွားသည်။ သာမန်မိသားစုမှ အငယ်ဆုံးသားလေးတစ်ယောက် အလိုလိုက်ခံရသလိုမျိုး - တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ရဆုံး၊ ပညာဉာဏ်ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ဖေဖေ၊ တကယ်တော့ သားငယ်က ဆယ့်ငါးနှစ်လုံးလုံး အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ! နေ့တိုင်း ဖေဖေရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နေရတာကိုပဲ သားက ဂုဏ်ယူနေတာ၊ တစ်စက္ကန့်တောင် ပျင်းရိဖို့ မတွေးရဲပါဘူး!”
ဖခင်ဖြစ်သူကို ချော့မော့နေရင်း ဝေယွီ သည် သူက ဘယ်လောက်တောင် နာခံတတ်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းကြောင်းကို အရိပ်အမြွက် ပြောပြရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “သားက နေ့တိုင်း မယ်တော်ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်တယ်၊ အစ်ကိုတွေကို လေးစားတယ်၊ ညီမလေးတွေကို ဂရုစိုက်တယ်၊ နန်းတွင်းသူတွေနဲ့ အစေခံတွေကိုတောင် ကြင်နာမှုတွေနဲ့ ဆက်ဆံပါတယ်။ Qianli ရေကန်ထဲက ငါးတွေကိုတောင် သားကိုယ်တိုင် အစာကျွေးနေတာ! ဖေဖေ၊ သားက ဘယ်လောက်တောင် ယဉ်ကျေးသလဲဆိုတာ မြင်တယ်မဟုတ်လား!”
ဧကရာဇ်ဝေ: “...”
*ဝန်ခံခိုင်းလိုက်တာကို၊ သူကတော့ အသုံးမကျတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းတဲ့ စကားတွေပဲ ပြောနေတယ်။*