ဝေယွီ တစ်ယောက် ပါးစပ်အတော်ခြောက်သည်အထိ ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း သူ့ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် "မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ငါ တိတ်တိတ်လေးပဲ ကြည့်နေပါ့မယ်" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မျိုး သက်ရောက်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် သူ့အမူအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဇစ်တပ်လိုက်သည့်ဟန်ပြုကာ ဧကရာဇ် စကားပြောစေရန် တောင်းဆိုသည့်ပုံစံဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အလိုလိုက်သည့်ဟန် ပြသလိုက်သည်။
"ဟွန်း"
ဧကရာဇ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။ "ဆက်ပြောလေ—ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ။"
ဝေယွီ က အပြစ်ကင်းစင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
*[ဘာပြောရမှာလဲ ဖေဖေရယ်]*
သူသည် အပြင်ပန်းတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင်တော့ အတွေးများ လည်ပတ်နေဆဲပင်။ ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့နေသည့် သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ပြင်းထန်ရမည့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းတစ်ခုမှာ ဝေယွီ ၏ အပြုအမူများကြောင့် လုံးဝ ပျက်ပြားသွားရသည်။ ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသထွက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် မိမိ၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး မင်းသား ကိုးပါးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး အလိုလိုက်ခံရသည့် သားမျိုးကို ဧကရာဇ် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
သူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အခြေအနေများကို ချက်ချင်း ဖိအားမပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းအစား သူက အသံကို နက်ရှိုင်းစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အရင်က နန်းတော်ထဲမှာ မင်းပြောခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ မင်းမှာသာ မီးဖိုရှိရင် ဖန်ထည်တွေတင်မကဘဲ တခြားအရာတွေပါ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ နောက်ပြီး သံနဲ့ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခုကိုလည်း ပြောခဲ့သေးတယ်နော်။"
ဧကရာဇ်၏ စူးရဲသည့် အကြည့်အောက်တွင် ဝေယွီ က အပြုံးကို ချက်ချင်းရုပ်သိမ်းပြီး ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သံမဏိပါ။ အဲဒါက နည်းပညာအရ သံတစ်မျိုးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ လက်ရှိသုံးနေတဲ့ သံတွေထက် ပိုပြီး ထိရောက်မှုရှိသလို ပိုပြီးတော့လည်း ကြံ့ခိုင်ပါတယ်၊ ဖေဖေ။"
ဝေယွီ ၏ ရိုးသားမှုက ဧကရာဇ်ကို နှစ်သက်စေသော်လည်း သူ၌ မေးခွန်းများ ရှိနေဆဲပင်။ "သံမဏိဆိုတာ ဘာလဲ။ စစ်တပ်မှာသုံးနေတဲ့ သံလက်နက်တွေနဲ့ ဘာကွာခြားတာလဲ။"
သူ၏ဖခင်က စိတ်ပါဝင်စားစွာ မေးမြန်းနေသဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် မည်သို့မျှ လျှို့ဝှက်မနေတော့ပေ။ *ရိုးသားရင် အပြစ်လျော့မယ်၊ ဆန့်ကျင်ရင်တော့ အပြစ်ကြီးမယ်။ ဒီအကြံဉာဏ်အတိုင်း လုပ်တာ အမှားမရှိနိုင်ဘူး။*
ဝေယွီ က သတ္တုဗေဒသမိုင်းကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စတင်ရှင်းပြတော့သည်။
"ဖေဖေ၊ သားပြောတာ နားထောင်ကြည့်ပါ။ မဟာဝေနိုင်ငံ မတိုင်ခင်က ဂျင်၊ ချီ နဲ့ ကျိုး နိုင်ငံတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သံရှိနေခဲ့တာပါ။ ကျိုးနိုင်ငံမှာ ကောင်းကင်ကနေ ကြယ်တံခွန် ကျလာပြီး အဲဒီသံနဲ့ ဓားလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီကြယ်တံခွန်က သဘာဝသံအလွိုင်းဖြစ်ပြီး သံ၊ နီကယ်၊ ကိုဘော့ နဲ့ တခြားသတ္တုဓာတ်တွေ အများကြီး ပါဝင်တယ်..."
ဧကရာဇ်၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးလာသည်။
"သံထည်ပစ္စည်းတွေက သံ၊ အညစ်အကြေးအနည်းငယ်နဲ့ ကာဗွန်တို့ ပေါင်းစပ်ထားတာပါ။ သံနဲ့ ကာဗွန်အချိုးအစားက ထွက်လာမယ့် ပစ္စည်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်။ သံရည်ကျိုတဲ့အခါ ကာဗွန်ရဲ့ လျော့ချနိုင်စွမ်းကို သုံးပြီး သံအောက်ဆိုဒ်ကို သတ္တုသံအဖြစ် ပြောင်းလဲတာပါ။ ချီနိုင်ငံက သုံးတဲ့ သံရည်ကျိုနည်းက ကာဗွန်ပါဝင်မှု အရမ်းနည်းတယ်..."
ဧကရာဇ်၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင် တွန့်ချိုးလာသည်။
"ပြီးတော့ ဂျင်နိုင်ငံမှာ နည်းပညာသစ် ပေါ်လာတယ်။ သူတို့က ကာဗွန်ပါဝင်မှုများအောင် ဂရပ်ဖိုက်ထည့်ကြတယ်။ သံရည်ကျိုပြီး ခဏခဏ ထုရိုက်တဲ့အခါ အဲဒါက သံထည်ဖြစ်လာတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် 'သံမဏိ' လို့ ခေါ်တာပေါ့..."
"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ!"
ဝေယွီ ၏ ရှင်းပြချက်မှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ကာဗွန်၊ သံမဏိ နှင့် သူနားမလည်သည့် ဝေါဟာရများကြောင့် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။
သူသည် အတွေးကို စုစည်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းပြောတာက ဂျင်နိုင်ငံမှာ သံမဏိရှိပြီးသားပေါ့၊ အဲဒါလည်း သံပဲမလား။ ဒါဆို မဟာဝေနိုင်ငံ မှာလည်း ဒီသံမဏိကို သုံးနေသင့်တာပေါ့။" သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို တည့်တည့်ပြောစမ်း။ မင်းလုပ်မယ့် သံမဏိက အခုလက်ရှိ သုံးနေတာတွေနဲ့ ဘာကွာတာလဲ။"
*ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပဲ* ဟု ဝေယွီ က တွေးရင်း အားပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ *သူနားမလည်တော့ဘူး ထင်ထားတာ၊ အဖိုးကြီးကတော့ အခုထိ အသိဉာဏ် ထက်မြက်နေတုန်းပဲ။*
ဧကရာဇ် - "..."
ဝေယွီ - "..."
"ဟီးဟီး၊ အဲဒါကတော့..." ဝေယွီ က အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ "အကျင့်ပါသွားလို့ပါ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ်က သူ့ကို အမူအရာမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဆက်ပြော။"
*အဟမ်း*။ ဆူပူမခံရသဖြင့် သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါက သံထုတဲ့ နည်းလမ်းသစ်ပါ။ ဒီနည်းလမ်းက သံရည်ကျိုတဲ့အချိန်ကို လျော့ချပေးတယ်၊ အထွက်နှုန်းကို တိုးစေတယ်၊ ပြီးတော့ သင်ယူရတာလည်း လွယ်တယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ထွက်လာတဲ့ သံမဏိက အခုသုံးနေတဲ့ သံတွေထက် အများကြီး ပိုကြံ့ခိုင်တယ်!"
အခုတော့ ပိုပြီး ရှင်းလင်းသွားသည်။ ဧကရာဇ်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ စိတ်ကျေနပ်သွားသဖြင့် သူသည် ဝေယွီ ကို ဤနည်းလမ်းကို ဘယ်ကသိသလဲဟု မေးလိုက်သည်။
"အာ၊ အဲဒါကတော့..." ဝေယွီ တွေဝေသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရင်း သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ကလေးငယ်က ရိုးသားပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် တန်ဖိုးရှိသည့် နည်းပညာကို ပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် ဧကရာဇ်က နူးညံ့သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီပစ္စည်းကြောင့်မလား။ မင်း 'ပြားချပ်ချပ်' လို့ ခေါ်တဲ့ဟာလေ။"
ဝေယွီ က ဧကရာဇ်ကို လက်ဖြင့် "ခြောက်" ဟူသော အမှတ်အသားကို ပြလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ့ရဲ့ ပညာဉာဏ်ကို ချီးကျူးတာပါ၊ ဖေဖေ။"
ဧကရာဇ်က မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝေယွီ ၏ အတွေးများထဲတွင် ကဲ့ရဲ့သည့် အသံမျိုး မကြားရပေ။ သူ့ဖခင်က တက်ဘလက်အကြောင်း သိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီ လည်း ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဟု ယူဆလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ တက်ဘလက်ပါပဲ။" ဝေယွီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒူးကို ပိုသက်သာမည့်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ မယုံချင်နေပါ၊ သားက ကောင်းကင်ဘုံကနေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် ကောင်းကင်က ကြယ်တာရာကနေ စေလွှတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."
ဧကရာဇ် - "...?" *ဒီကလေး ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ*
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့အမူအရာတွင် ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသဖြင့် ဧကရာဇ်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
"သားလေ၊ သားက မွေးကတည်းက သိနေတာ။ အရင်ဘဝက ရှိခဲ့သလိုပဲ၊ ဘာတစ်ခုမှ မမေ့သွားဘူး။ အဲဒီဘဝတုန်းက သားက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ခေတ်ကာလတစ်ခုမှာ နေခဲ့တာ၊ ဟွာရှ ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ..."
ဧကရာဇ်က အစပိုင်းတွင် မယုံသင်္ကာဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ ပြောပြနေချိန်တွင် သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိတ်လန့်မှု၊ သံသယ၊ တွေဝေမှု နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ဒါ တကယ်ပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် လိမ်နေတာလား။ ဝေယွီ ပြောပြသည့်အရာတွေက တကယ်ပဲ အနာဂတ်က ကမ္ဘာကြီးလား။
"သား ဟွာရှ မှာ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်။ အများစုကို မေ့သွားပေမဲ့ သား ဘယ်တော့မှ မမေ့တဲ့ စကားလုံး ၂၄ လုံး ရှိတယ်။"
ဘယ်ကို ဦးတည်ပြောနေမှန်း မသိသော်လည်း ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရိုးသားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဖေဖေ၊ အဲဒီ စကားလုံး ၂၄ လုံးက ဘာလဲဆိုတာ သိချင်လား။"
အနာဂတ်၏ မြင်ကွင်းများကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် တုန်လှုပ်သွားရသည့် ဧကရာဇ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အသံဝင်နေသည့် လေသံဖြင့် "ကောင်းပြီ။ ပြောပြစမ်း။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝေယွီ ၏ ခြေထောက်များမှာ ထုံကျဉ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် သွားကိုကြိတ်ကာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို သူ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"သာယာဝပြောခြင်း၊ ဒီမိုကရေစီ၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ သဟဇာတဖြစ်ခြင်း၊ လွတ်လပ်မှု၊ တန်းတူညီမျှမှု၊ တရားမျှတမှု၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှု၊ မျိုးချစ်စိတ်၊ အနစ်နာခံမှု၊ ရိုးသားမှု၊ ကြင်နာမှု။"
"ဒီစကားလုံး ၂၄ လုံးက ဟွာရှ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အနှစ်သာရတွေပါ၊ ပြီးတော့ သား ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မြဲမြံစွာ ကိုင်စွဲထားတဲ့ အရာတွေပေါ့!"
*[ဒီခေတ်မှာ သား မြင်ချင်တဲ့အရာအားလုံးကို မမြင်ရနိုင်မှန်း သိပေမဲ့ သား ယုံကြည်တဲ့အရာတွေကိုတော့ ဆက်လက် ကိုင်စွဲထားချင်ပါတယ်။ သား အလင်းရောင်ကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီးပြီလေ—အမှောင်ထုထဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်သွားနိုင်ပါ့မလဲ]*