နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဝေယွီ တစ်ယောက် ခမည်းတော်၏ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ဧကရာဇ် က သူ့အား ထီးနန်းဆက်ခံသူ ဖြစ်ချင်သလားဟု မေးမြန်းခဲ့စဉ်က သူက အလိုလိုပင် ‘ခွေးတောင်မှ ဧကရာဇ် မဖြစ်ချင်လောက်ဘူး!’ ဟု တွေးမိသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ကတော့ သူသည် ခမည်းတော်၏ အမည်းစာရင်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီဟု သံသယဝင်နေမိသည်။
သို့သော်လည်း သံသယဆိုသည်မှာ သံသယသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ကာ တစ်ညလုံး ထိုအတိုင်းပင် ငြိမ်သက်နေတော့သည်။
ဝန်ခံခြင်းဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိမိဝန်ခံရမည့်သူက မိမိ၏ စိတ်ထဲရှိ အကြံအစည်များကို ဖတ်နိုင်နေလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲပေသည်။ သူ၏ ခမည်းတော်မှာ ရှေးခေတ်အင်ပါယာတစ်ခု၏ ပဒေသရာဇ် ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ယခုလေးတင် ဝန်ခံလိုက်သည့်အရာအားလုံး—ဧကရာဇ် က သူ့ကို ယုံကြည်မည်လား၊ ထိုအချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ ဘာများဆက်လုပ်မည်လဲ၊ သို့မဟုတ် ဝေယွီ ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဖမ်းဆီးခိုင်းမည်လား—ဆိုသည်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။
ဝေယွီ စိတ်ပျက်မိသော်လည်း နောင်တတော့ မရခဲ့ပေ။ စိတ်ဖတ်နိုင်သော ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို လိမ်ညာရမည်တဲ့လား။ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကို ဗလာဖြစ်အောင် ထားနိုင်၍ လွတ်မြောက်သွားလျှင်တောင် နောက်တစ်ခါကျလျှင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အမြဲတမ်း စိတ်ပူပန်နေရတော့မှာလား။ ဒီအတိုင်းပဲ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။
ထိုညက ဝေယွီ တစ်စက္ကန့်မျှပင် အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မွန်းကြပ်မှုများက မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လှည့်ပတ်နေသည်။ မိုးသောက်ယံသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် မျက်ကွင်းညိုများနှင့်အတူ ထရပ်လိုက်သည်။
“ဟာ—” သူသည် ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆန့်တန်းကာ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကောက်ယူပြီး မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှောင်အန်းဇီ က သူ၏ မျက်ကွင်းညိုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သံသယဝင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်သား၊ တစ်ညလုံး တိတ်တဆိတ်နဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်တွေ ဖတ်နေပြန်ပြီလား မပြောပါနဲ့နော်?”
ဝေယွီ ပိုင်ဆိုင်ထားသော တက်ဘလက်ထဲတွင် ဝတ္ထုပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ အင်ပါယာတစ်ခွင်တွင်လည်း ပုံပြင်စာအုပ်များစွာ ရှိနေသည်။ မိန်းကလေးငယ်များ နှစ်သက်သည့် အချစ်ဝတ္ထုများ၊ လူငယ်များ အားကျသည့် တိုက်ခိုက်ရေးဇာတ်လမ်းများ၊ ပြီးတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများသာ စိတ်ဝင်စားသည့် အပြာဇာတ်လမ်းများလည်း ရှိသေးသည်။ ရံဖန်ရံခါ စိတ်လွင့်နေတတ်သည့် အပြုအမူများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဝေယွီ က နန်းတွင်းအစေခံများကို ထိုစာအုပ်များ ဝယ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က ပဝါကို ရေခွက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ ကို အသက်မဲ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မနေ့က မင်းပဲ အခန်းပြင်မှာ ညစောင့်တာမဟုတ်လား။ အထဲမှာ မီးရောင်ရှိမရှိ မင်းမမြင်ဘူးလား?”
ခေတ်သစ်ကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ ဤခေတ်၏ ညအချိန်များမှာ အလွန်မှောင်မိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မရှိလျှင် မီတာအနည်းငယ်အကွာက လူကိုပင် တိရစ္ဆာန်နှင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။ ရှောင်အန်းဇီ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မရှိကြောင်း သတိရသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မိမိအမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး မှားပါတယ် အရှင်သား။ ဒါပေမဲ့ အရှင်သား မျက်ကွင်းတွေက အရမ်းညိုနေတာပဲ၊ အိပ်ရေးပျက်ထားတာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စာသင်ဆောင်ကိုသွားပြီး အရှင်သားကိုယ်စား ခွင့်တိုင်ပေးရမလား?”
ဝေယွီ က လက်ကို အားမလိုအားမရ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “မရှုပ်ပါနဲ့ကွာ။”
ခွင့်တိုင်ရမတဲ့လား။ သူလည်း တိုင်ချင်တာပေါ့! သို့သော် မနေ့ကမှ ခမည်းတော်ထံ ဝန်ခံထားရသေးသည်။ အဘိုးကြီး ဘယ်လိုခံစားနေရမှန်း သူ မသိသေးပေ။ ဝေယွီ တစ်ယောက် ပျင်းရိနေသည်ဟု ကြားသွားပြီး ဒေါသထွက်သွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဟူး၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် သည်းခံထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။
ရှောင်အန်းဇီ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘေးသို့ ရွေ့သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရှင်သားရယ်၊ အရှင်သားပုံစံက… သက်တမ်းကုန်တော့မယ့်သူလို ဖြစ်နေတာပဲ!”
သေမင်းနှင့် တစ်ဖဝါးမျှသာ ဝေးကွာနေသည်ဟု ခံစားနေရသော ဝေယွီ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို နက်နဲသော သနားကြင်နာမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ပိတ်ရမှန်းမသိသည့် ဤကလေးငယ်—သူသာ မိစ္ဆာဟု စွပ်စွဲခံရပြီး အကျဉ်းချခံလိုက်ရလျှင် ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားမလဲ။
ရှောင်အန်းဇီ က ထိုအကြည့်ကို နားမလည်ဘဲ အရှင်သားက အမိန့်တစ်ခုခု ပေးတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ “အရှင်သား၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား? ဒီနေ့ မနက်စာကတော့ ဆန်ပြုတ်နဲ့ တို့ဖူးပါ…”
ဝေယွီ: *တော်ပါပြီ။ အခုတော့ စားချင်စိတ်ပါ ကုန်သွားပြီ။*
***
ခမည်းတော် ဘာဆက်လုပ်မည်ကို မသိသဖြင့် ဝေယွီ သည် မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် အတန်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ခမည်းတော်၏ အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဖန်ခွက်အပေါ် သူ၏ ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားမှုကို အထင်သေးမိနေခဲ့သည်။
စာသင်ကျောင်းသို့ သွားရာလမ်းတစ်ဝက်တွင် ဧကရာဇ် ၏ ကိုယ်ရေးအရာရှိချုပ် လီချန် နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
“နဝမမင်းသား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု လီချန် က ဆိုသည်။ “ဧကရာဇ် က ကျွန်တော်မျိုးကို အရှင်သားအား စက်မှုဝန်ကြီးဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းထားပါတယ်”
ဝေယွီ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စက်မှုဝန်ကြီးဌာနတဲ့လား။ အဲဒီမှာ သူက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဖန်ခွက်နဲ့ သံမဏိတွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ မီးဖိုပေးတော့မလို့လား!
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ “ခမည်းတော်က အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား? ဘယ်တုန်းကလဲ?”
လီချန်ကုန်းကုန်း က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ် အရှင်သား။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် မိန့်မှာတာပါ—နိုးနိုးချင်းပဲ ပြောလိုက်တာ။ အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အထိ မစောင့်ဘဲ အရှင်သားကို စက်မှုဝန်ကြီးဌာနကို တန်းခေါ်သွားခိုင်းတာပါ။ ပြီးတော့… အရှင်သား အကြောင်းရင်းကို သိလိမ့်မယ်လို့လည်း ပြောပါတယ်”
ဝေယွီ: *ဘာတစ်ခုမှကို မသိဘူးဟေ့!*
သူသည် နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း လီချန် ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ခမည်းတော်က… ဒေါသထွက်မနေဘူးလား? ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တည်တည်ကြီးပဲလား?”
“အို၊ အရှင်သားကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်နေရင် ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်သားကို အဲဒီကို ခေါ်သွားရဲပါ့မလား?” လီချန်ကုန်းကုန်း က သူ့ကို နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
မနေ့ညက နန်းတွင်းတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း လီချန် သည် ဧကရာဇ် ထံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်မနေကြောင်း သူ ရိပ်မိသည်။ အများဆုံးဖြစ်လျှင်ပင် ဧကရာဇ် က… စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်ဟု ဆိုရမည်လား။ တစ်ညလုံး ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့မနက် လီချန် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ် သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီး အရင်ကထက်ပင် ပို၍ တက်ကြွနေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အားဆေးကို သောက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
ခမည်းတော် ဒေါသထွက်မနေဘဲ သူ့ကို စက်မှုဝန်ကြီးဌာနသို့ ခေါ်ခိုင်းသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော အလေးချိန်များ လျော့ကျသွားသည်။
*ကောင်းပြီလေ၊* သူ တွေးလိုက်သည်။ *အဘိုးကြီးက ငါ့ကို ထောင်ထဲ ပစ်မထည့်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ‘မြည်းကို အလုပ်ခိုင်းပြီးရင် ဝန်ကျေပြီ’ ဆိုတဲ့အတိုင်း ငါသာ အသုံးဝင်နေသရွေ့၊ ရွှေဥအုတဲ့ငန်းကို မသတ်သင့်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်သရွေ့တော့ ငါ အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ။*
ဖန်ခွက်လုပ်တတ်ရုံနဲ့တော့ မပြီးသေးပေ။ သူ မသိသေးတာတွေ ရှိနေရင်တောင် သူ သင်ယူလို့ရသည်။ သူကိုယ်တိုင် မသင်နိုင်တာတွေဆိုရင်လည်း တခြားသူတွေကို သင်ပေးခိုင်းလို့ရသည်။ ရလဒ်ကောင်းတွေ ပြနိုင်သရွေ့တော့ ခမည်းတော်က သူ့ကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ပေ။ အဆုံး၌ သူတွင် အသိပညာများစွာ ပါဝင်သည့် တက်ဘလက်တစ်ခု ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား!
ဝေယွီ—အသက်ရှင်သန်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည့် ‘ကောင်းကင်၏ အချစ်တော်’—သည် ယုံကြည်မှုများ တိုးပွားလာသည်။ လုံးဝလမ်းမရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်သရွေ့တော့ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေမည့် အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
သူသည် လီချန်ကုန်းကုန်း နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ စက်မှုဝန်ကြီးဌာနသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအချိန်တွင် ဝန်ကြီးများမှာ နန်းတော်တွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သဖြင့် အဆောက်အအုံမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အောက်ခြေအရာရှိအချို့နှင့် ကြီးကြပ်သူအချို့သာ ရှိသည်။ မျက်နှာဖျော့ဖျော့နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးရှိသော လျူဆိုသည့် ကြီးကြပ်သူက မင်းသားကို ဂါရဝပြုသည်။
လီချန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီး အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ထားခဲ့လိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ နှင့် ကြီးကြပ်သူလျူတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“နဝမမင်းသား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု ကြီးကြပ်သူလျူက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “အရှင်သား ဒီကို ကြွလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ?”
သူသည် ဤကဲ့သို့သောအလုပ်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီ သည် အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ငါသိချင်တာက—ဒီမြို့တော်ထဲမှာ မီးဖိုတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာလို့ရမလဲ?”