23

အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနသည် မြို့ပြင်ရှိ တရားဝင်မီးဖုတ်ရုံများကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရသည်။

မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ မြို့တော်မှာ ရှီကျင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ရိုးရှင်းစွာပင် "မြို့တော်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ မြို့ဖွဲ့စည်းပုံအရ အပြင်ဘက်မြို့ရိုးက အတွင်းဘက်မြို့ရိုးကို ဝန်းရံထားပြီး၊ အတွင်းဘက်မြို့ရိုးက နန်းမြို့တော်ကို ဝန်းရံကာ၊ နန်းမြို့တော်က တစ်ဖန် နန်းတော်ကို ဝန်းရံထားသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ မင်းဆက်၏ အဓိက အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များမှာ နန်းမြို့တော်အတွင်း၌သာ စုစည်းတည်ရှိသည်။

ဝေယွီ က တရားဝင်မီးဖုတ်ရုံများအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည့်အတွက် လက်ထောက်အရာရှိ လျိုက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပါပို့ဆောင်ကာ စစ်ဆေးရန်အတွက် နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ် ၏ အမိန့်တော်ဖြစ်သလို မင်းသားတစ်ပါး၏ တောင်းဆိုချက်လည်း ဖြစ်နေသည့်အတွက် လက်ထောက်အရာရှိ လျိုအနေဖြင့် အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း လိုက်နာရန်သာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် မနေ့ညက ကျင်းပခဲ့သည့် ပွဲတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုလည်း သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှီချီနိုင်ငံ မှ သံတမန်များက အရောင်မရှိသော ဖန်ထည်များကို ဆက်သခဲ့ကြပြီး ဧကရာဇ် က နဝမမင်းသား ကိုယ်တိုင် ထိုဖန်ထည်မျိုးကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထိုစကားမှာ အမှန်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်စေ နဝမမင်းသား ကို ယနေ့ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီဆိုသည့်အချက်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် မီးဖုတ်ရုံများတွင် ဘာများလုပ်စရာရှိဦးမည်နည်း။ သူသည် ထိုဖန်ထည်များကို ထုတ်လုပ်ရန် ရောက်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်လာရသည့်အတွက် ဝေယွီ အနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရထားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဘဝပုံစံကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်နေသင့်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၌ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မရှိပေ။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ညလုံး ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို မည်သို့အရေးယူမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည့်အတွက် ဖန်ထည်ပြုလုပ်နည်း မှတ်စုများကို လေ့လာရန် အချိန်ပင် မရခဲ့ပေ။

ဝေယွီ သည် လက်မှုပညာသည်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခင်ဘဝက ထိပ်တန်းသိပ္ပံကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးလျှင်ပင် ၁၅ နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ပျင်းရိစွာ နေထိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရှုပ်ထွေးသော နည်းပညာဆိုင်ရာ အသိပညာများကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်အမှတ်ရလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်းတော်မှ မီးဖုတ်ရုံသို့ ရထားစီးရသည့်အချိန်မှာ တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သည်။ ဝေယွီ သည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အချက်အလက်များကို အသည်းအသန် ရှာဖွေဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ့တွင်ရှိသော တက်ဘလက်မှာ အဘယ်အတွက်နည်း။ အတိတ်တွင် ၎င်းမှာ ဝတ္ထုဖတ်ခြင်း၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းနှင့် ဇာတ်လမ်းတွဲများ ကြည့်ခြင်းစသည့် ဖျော်ဖြေရေးအတွက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အသက်မဆုံးရှုံးချင်ပါက ထိုအချက်အလက်များကို လက်တွေ့အသုံးချမှသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။

ရထားအတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ လက်ပိုက်၍ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်ခြင်းမှသည် နဖူးကြောများ တင်းမာလာခြင်းအထိ ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။

အနီးတွင် ထိုင်နေသည့် လက်ထောက်အရာရှိ လျိုသည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။ *မင်းသားလေး အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေသလား။*

အဆင့်ခြောက် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့် လက်ထောက်အရာရှိ လျိုမှာ အာဏာနည်းပါးပြီး သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ မင်းသားတစ်ပါးနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည့်အတွက် သူသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "မင်းသားလေး... မင်းသားလေး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် အချက်အလက်များစွာ ခေါင်းထဲရောက်လာသည့်အတွက် ခေါင်းကိုက်နေရင်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထိုအရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"မင်းသားလေးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းတာကို ဒီအရာရှိ သတိထားမိလို့ပါ။ မင်းသားလေး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေသလားလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်" ဟု လျိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

ဝေယွီ: "..."

၎င်းမှာ အိပ်မက်ဆိုး မဟုတ်သော်လည်း အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ လေးနက်သည့် အကြောင်းအရာများနှင့် ထိတွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျင်းရိစွာ နေထိုင်လာပြီးနောက် နည်းပညာလက်စွဲစာအုပ်များကို အတင်းအကျပ် နားလည်အောင် ကြိုးစားနေရခြင်းမှာ စာရွက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်၊ သို့သော် သူ့အခြေအနေအရ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်းသားလေး စိတ်ညစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေပါသလား။ တကယ်လို့ ပြောပြလို့ ရမယ်ဆိုရင် ဒီအရာရှိက ဝေမျှပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ" ဟု လက်ထောက်အရာရှိ လျိုက မေးသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေယွီ ၏ "ငါးခြောက်" ကဲ့သို့ ပျင်းရိသည့် သဘာဝများ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အကြံသစ်တစ်ခု ရလာသည်။ "မီးဖုတ်ရုံမှာ ဖန်ထည်လုပ်နိုင်တဲ့ ပညာရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိသလဲ။"

လက်ထောက်အရာရှိ လျိုသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားသည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ရှစ်ယောက် ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ရှစ်ယောက်။ ဒါက မဆိုးလှဘူး။

ဝေယွီ သည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး လက်ထောက်အရာရှိ လျိုကို တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "လက်ထောက်အရာရှိ လျို၊ မင်းအတွက် ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ငါ့အတွက် မှတ်စုတချို့ကို ကူးရေးပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဘယ်လိုလဲ။"

ဝေယွီ မှာ နုပျိုလန်းဆန်းသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ ထူးဆန်းစွာပင် စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်ဟု လက်ထောက်အရာရှိ လျို ခံစားလိုက်ရသည်။ *ခက်ခဲတဲ့* အလုပ်တဲ့လား။ သူသည် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်သည့်အရာမျိုးကို ရေးခိုင်းတော့မည်လော။

"ဒါက..." လက်ထောက်အရာရှိ လျိုမှာ ယနေ့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ကာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ဝေယွီ သည် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည့်အတွက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ လက်ထောက်အရာရှိ လျို။ ငါက အရောင်မရှိတဲ့ ဖန်ထည်ပြုလုပ်နည်းတွေကိုပဲ ရေးခိုင်းမှာပါ။ ငါက တစ်သက်လုံး မီးဖုတ်ရုံမှာ နေလာတဲ့ ဒီပညာရှင်တွေလောက် စာဖတ်မများဘူးလေ။ မင်း ကူးရေးပြီးသွားရင် သူတို့ကို ဒီနည်းလမ်းတွေ လေ့လာခိုင်းဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။"

"အော်... အဲဒီလိုလား။" လက်ထောက်အရာရှိ လျို၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်သွားပြီး လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "လက်မှုပညာရှင် အများစုက အရောင်မရှိတဲ့ ဖန်ထည်ကို မလုပ်နိုင်ဘဲ တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးသွားကြပါတယ်။ မင်းသားလေးအနေနဲ့ ဒီလိုနည်းပညာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တခြားသူတွေကို သင်ကြားပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာဟာ အလွန်တော်တဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပါပဲ။ မင်းသားလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့ဦး။"

ဝေယွီ သည် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူ ရှက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ဤလူသည် သူ့ထက်ပင် ပို၍ စကားလုံးများ လှည့်ပတ်ပြောဆိုနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ "သင်ကြားပေးဖို့ စာအုပ်ရေးသားခြင်း" တဲ့လား။ သူက တက်ဘလက်ထဲက အချက်အလက်တချို့ကို ကူးရေးခိုင်းရုံသက်သက်ကို ယခုမူ ပညာရှင်ဆန်ဆန် ပံ့ပိုးပေးမှုတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်သည်။ တကယ်လို့သာ သူက စက်ထဲက အချက်အလက်အားလုံးကို ကူးရေးခိုင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့ကို "မဟာကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ကြီး" ဟု ခေါ်ကြတော့မည်လော။

၎င်းမှာ လုံးဝကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

"လက်ထောက်အရာရှိ လျို၊ မင်း စကားလွန်နေပါပြီ" ဟု ဝေယွီ က လေးနက်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော ဟန်ဆောင်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက လူငယ်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ငါ့မှာ ရှိတယ်လို့ မပြောရဲပါဘူး။ ငါက ဖခင်တော်နဲ့ ဆရာကြီး တို့ဆီကနေ အသိပညာတွေ ရရှိခဲ့တာပါ၊ ပြီးတော့ ရှေးက ပညာရှိတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ကနေ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီလောက်ပါပဲ။"

သူသည် လက်ထောက်အရာရှိ လျိုကို ပြန်ထူပေးလိုက်ပြီး ဧကရာဇ် နှင့် ပြည်သူများအပေါ် သစ္စာရှိသည့် ဟန်ဆောင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာထားကို ပြလိုက်သည်။ "မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ ငါဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ခံယူထားရတာပါ။ ငါ တစ်ခုခု သင်ယူထားမိပြီဆိုရင် သူတို့ကို ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပဲ! ဒါက မီးဖုတ်နည်းပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ ငါက အသိပညာတွေကို ဝှက်ထားမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်မှုပညာရှင်တွေသာ ဒီပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်သွားရင် ဒီဖန်ထည်တွေကနေ လူတွေ ပိုအကျိုးရှိလာမှာပါ။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အားလုံးနဲ့ ဝေမျှမှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ပြည်သူတွေ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်အောင် ငါ လုပ်ပေးနိုင်မှသာ သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်မှာဖြစ်သလို ဖခင်တော် ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးထားတာနဲ့လည်း ထိုက်တန်မှာပါ!"

သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူပင် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ *တည်ငြိမ်ထား၊* ဟု သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ *တည်ငြိမ်ခြင်းက အမြင့်ဆုံး အရည်အချင်းပဲ။*

လက်ထောက်အရာရှိ လျိုသည် တည်ငြိမ်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မှေးမှိန်နေခဲ့သော ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုအတွက် စိတ်ဓာတ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ သူသည် နဝမမင်းသား ၏ ပြည်သူများအပေါ် ထားရှိသည့် စစ်မှန်သော မေတ္တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပူနွေးလာသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းသားလေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အလွန်ကြီးမားလှပါတယ်။ ကျွန်တော် လျိုချွန်၊ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်။ မင်းသားလေးသာ အမိန့်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အသက်ပေးပြီး သစ္စာစောင့်သိပါ့မယ်!"

ဝေယွီ မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ *ဘာလဲ။*

သူသည် လျိုချွန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤလူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သစ္စာခံသွားရသနည်း။ သူသည် မျက်တောင် ထပ်ခတ်လိုက်ပြီးမှ နားလည်သွားသည်။ သူ ချုပ်တည်းထားခဲ့သည့် ဧကရာဇ် ဆန်သော အရှိန်အဝါများ ယိုစိမ့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် လျှို့ဝှက်ထားသော "နဂါးအိုထျန်" ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ဝေယွီ သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြီး လျိုချွန်ကို ပြန်ထူလိုက်သည်။ "မင်း စကားလွန်နေပါပြီ လက်ထောက်အရာရှိ လျို။ ငါ ပြည်သူတွေအတွက် နည်းနည်းပိုပြီး လုပ်ပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မင်းကလည်း ငါ့လိုပဲ သူတို့ကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သိရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။"

လျိုချွန်မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ သွေးများမှာ ရည်ရွယ်ချက်သစ်များဖြင့် ဆူပွက်လာသည်။ "စိတ်ချပါ မင်းသားလေး၊ ကျွန်တော် အခု အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပါပြီ!"

ဝေယွီ: "..."

*ခဏစောင့်ဦး။ မင်း ဘာတွေကို နားလည်သွားတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ!!*