လျိုဟွာယွမ်သည် စာမူကို ရေးသားပြီးစီးရန် ခြောက်ရက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်နေ့သည် အားလပ်ရက်ဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဝေယွီ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့မှာ သူ၏မြေးကို စာပေသင်ကြားပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ နေအိမ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် ဘေးဘက်ရှိ ရင်ပြင်မှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံနှင့် တိုင်တန်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဝါး… ကျွန်တော် စာမသင်ချင်ဘူး! အဘိုးက အရမ်းဆိုးတာပဲ! ဒုတိယအကိုတုန်းက ဘာလို့ စာမသင်ခဲ့ရတာလဲ!”
“ကျွန်တော်လည်း ဒုတိယအကိုလိုပဲ ဖြစ်ချင်တယ်၊ ဝါး… မေမေရေ…”
“ဝါး… ကျွန်တော့်ရဲ့ သကြားရည်စိမ်စွန်းသီးတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ! ဘယ်သူစားလိုက်တာလဲ!”
ဘေးဘက်ရင်ပြင်တွင် ရပ်နေရင်း ကလေးငယ်၏ ဆူညံသံကို နားထောင်နေရသော ဝေယွီ နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့” ဟု ဝေယွီ က အနည်းငယ်ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားအိမ်က လူငယ်လေးကတော့ တကယ်ပဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု ရှိလှပါပေတယ်။”
ဖေးကျိ က အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်၊ “ကလေးသဘာဝမို့ပါ၊ အရှင်မင်းသား။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သဘောထားကြီးပေးပါခင်ဗျာ။”
ဝေယွီ သည် လူငယ်လေးများ၏ ဆူညံနိုင်စွမ်းကို ကောင်းကောင်းသိနားလည်သည့်အတွက် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဖန်မှန်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဘုရင့်ဖခင်ကလည်း အခြေအနေကို သိရှိထားပြီး မြို့တော်ကနေ မထွက်ခွာခင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို အသိပေးထားဖို့ အထူးမှာကြားလိုက်ပါတယ်။ အထဲမှာပဲ စကားပြောကြရအောင်လား?”
ဝေယွီ ၏ နောက်မှလိုက်ပါလာသူမှာ ဖန်းရှန်း ဖြစ်ပြီး သူသည် ထင်ရှားလွန်းသည့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့က ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဖန်မှန်နှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်ပြောစရာ ဘာများကျန်ရှိသေးသလဲဟု သူတွေးမိသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အထူးအမိန့်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် ဖေးကျိ သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်ဆင်ကာ ဝေယွီ ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုင်ခုံများတွင် နေရာယူပြီးသည်နှင့် ဝေယွီ က ဖန်းရှန်း အား သေတ္တာကို ဖေးကျိ ထံ ပေးအပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့၊ ဒါကို ကြည့်ပေးပါ။ ဒီသေတ္တာထဲမှာ ဖန်မှန်ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ အသုံးချမှုဆိုင်ရာ စာမူတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ တစ်ဆင့်စကား ကြားရတာထက် နည်းပညာအသေးစိတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”
ဖေးကျိ သေတ္တာကို လက်ခံရယူပြီး အထဲတွင် အသေးစိတ်ရေးသားထားသည့် စာမူများပြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းသား လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ခမ်းနားပြီး ပြည့်စုံလုံလောက်သည့် နည်းလမ်းများ ပါဝင်နေကျဖြစ်သည်။ ဤသေတ္တာထဲတွင်လည်း မည်သည့် အောင်မြင်မှုမျိုး ဖုံးကွယ်ထားသနည်းဟု သူတွေးမိသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူပီပီ သူသည် မျက်တောင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုတ်ခတ်ရင်း သေတ္တာကိုဖွင့်ကာ စာရွက်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖေးကျိ သည် စာများကို တစ်ကြောင်းချင်းစီ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖတ်ရှုရပြီး ရှုပ်ထွေးသည့် သဘောတရားများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။ ဝေယွီ သည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်ရာမှ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူကြည့်နေမိသည်။
“ကောင်းလှချည်လား!”
ထိုအော်သံမှာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဝေယွီ ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ပန်းကန်ပြားနှင့် ထိမိကာ အသံမြည်သွားရာ ဖန်းရှန်း ၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ဒီ အခုံးမှန်နဲ့ အခွက်မှန် သဘောတရားက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလှပါတယ်!” စာရွက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း ဖေးကျိ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပါးပြင်များပင် နီရဲလာသည်။ “အလင်းယိုင်ခြင်း၊ အလင်းပြန်ခြင်းနဲ့ အာရုံစူးစိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ ရူပဗေဒသဘောတရားတွေကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ မနားလည်သေးပေမဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ဟာ ဖန်မှန်တွေကို အသုံးပြုပြီး ဒီပစ္စည်းတွေကို တီထွင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းသား ပြောပြတဲ့ ‘တယ်လီစကုပ်’ ဟာ တကယ်ပဲ လက်တွေ့ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ နားလည်ပါတယ်!”
ဖေးကျိ သည် အနာဂတ်တွင် ထိုကိရိယာကို တီထွင်ပြီးစီးသွားမည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေသကဲ့သို့ ဝေးလံသောနေရာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “သာမန်စစ်သည်တွေသာ ဒီလိုတယ်လီစကုပ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမယ်ဆိုရင် ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဇန်ရာပေါင်းများစွာ အကွာကနေ စောင့်ကြည့်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး ထောက်လှမ်းရေးတွေကို အန္တရာယ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါဟာ တကယ့်ကို တော်လှန်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုပဲ!”
ပုံမှန်အားဖြင့် တယ်လီစကုပ်တစ်ခုသည် မီတာတစ်ထောင်ခန့်အကွာအဝေးကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး ဇန်တစ်ရာသည် မီတာသုံးရာခန့်နှင့် ညီမျှသည့်အတွက် အမှန်တကယ် ကြည့်ရှုနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ ဖေးကျိ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုအံ့ဩဖွယ်ကောင်းနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတီထွင်မှုအတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့အနေနဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေကို အနီးကပ် ကြီးကြပ်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။”
လက်မှုပညာသည်များက အခြေခံသဘောတရားကို ချက်ချင်းနားမလည်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ပေးထားသည့် နမူနာအတိုင်းသာ လိုက်လုပ်မည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး ဆောင်ရွက်ရပါမယ်။” ဖေးကျိ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာမူများကို အဖိုးတန်ရတနာများကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ “ဒီစာမူတွေကို လက်မှုပညာသည်တွေ လေ့လာနိုင်ဖို့အတွက် လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနကို ယူသွားခွင့်ပြုပါဦးခင်ဗျာ။”
“သဘောအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်စွာပဲ လုပ်ဆောင်ဖို့တော့ သတိပြုပါ။”
ဖေးကျိ သည် ထိုအမိန့်၏ အလေးချိန်ကို နားလည်သွားသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ တိုက်ရိုက်အမိန့်ဖြစ်သည်ကပင် ၎င်း၏ အရေးပါမှုကို ဖော်ပြနေပြီး နည်းပညာအသေးစိတ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဖေးကျိ သည် တယ်လီစကုပ်၏ စစ်ရေးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဝေယွီ က တစ်စုံတစ်ရာ မပြောလျှင်ပင် ဖေးကျိ သည် ဤစီမံကိန်းကို လျှို့ဝှက်ထားမည်ဖြစ်သည်။ တီထွင်မှု မပြီးမြောက်ခင်အထိ အခြားနိုင်ငံများက မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ရတနာကို မက်မောသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသည့်အတွက် ပြင်ပလူများ မသိရှိစေရပေ။
အခြားသူများ၏ ကောလာဟလ သို့မဟုတ် ထင်မြင်ချက်များအတွက်မူ ဝေယွီ သည် ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်မပူခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျောက်ကျိုးသို့ သွားရောက်မည့် အားလပ်ရက် ခရီးစဉ်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ယခုအခါ စာမူများကို ပေးအပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လူများနှင့်အတူ ခိုးထွက်နိုင်ရန် အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့၏ ထောက်ခံချက်သာ လိုအပ်တော့သည်။
ဝေယွီ ထွက်ခွာရန် ထလိုက်ချိန်တွင် နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သူသည် သင်္ချာဘာသာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး လိုအပ်နေသေးသည်။ သူ၏ ထူးချွန်သော ကလေးနှစ်ဦးကို သင်္ချာစတင် သင်ကြားပေးတော့မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မည့် ပညာရှင်တစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။
ဝေယွီ သည် ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့၊ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သင်္ချာသင်ပေးဖို့ သင်္ချာဘာသာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ဦး လိုအပ်နေပါတယ်။ သင့်တော်မယ့်သူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ?”
ဖေးကျိ သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသားအနေနဲ့ သင်္ချာသင်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ဝန်ကြီးဌာနအထိ ရှာစရာမလိုပါဘူး။ သင်္ချာဘာသာရပ်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ရှိပါတယ်—သူက အရှင်မင်းသားအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ!”
“ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းလား?” ဟု ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။
ဖေးကျိ သည် ဂုဏ်ယူဟန်အနည်းငယ်ပါဝင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျန်းချင်းရှင်း ပါ။”
—
ဝေယွီ တွင် ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးထူးခြားခြား မှတ်မိနေသည်မျိုး မရှိပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မှတ်ဉာဏ်မှာ လျိုဟွာယွမ်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က အကယ်ဒမီမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော ကျောင်းသားဆိုးသုံးဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းတိုင်းတွင် လူဆိုးများ ရှိတတ်သည့်အတွက် ထိုအချက်ကို အကြောင်းပြု၍ အကယ်ဒမီအပေါ် သူ အထင်မသေးခဲ့ပေ။
သို့သော် အကယ်ဒမီသို့ တက်သွားရသည့် ကျောက်လှေကားထစ်များကို တက်နေရင်း သူသည် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်မိတော့သည်။
“ဒီလူတွေက ဘာလို့ ဒီနေရာကို တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလဲ? ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်ရှည်လျားတဲ့ လှေကားထစ်တွေ လုပ်ထားတာလဲ? လမ်းလျှောက်ရတာ မုန်းတဲ့ ကျွန်တော့်လိုလူအတွက် အဆင်မပြေလိုက်တာ၊ အကွေ့အကောက်လေးတွေ လုပ်ထားလို့ မရဘူးလား။”
ကျောက်လှေကားထစ်တစ်ခုတွင် ခါးကိုထောက်လျက် ဝေယွီ သည် သူတက်လာခဲ့သည့် ရှည်လျားသော လမ်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤခေတ်တွင် ပညာတတ်များပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှသာ ကိုယ်တိုင်သင်ကြားရမည့် စာသင်ခန်းအထိ ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ဆယ်လှေကားထစ်တိုင်းတွင် ခေတ္တရပ်နားကာ တက်လာခဲ့သည်။ ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီ၏ ပင်မတံခါးရှေ့သို့ ရောက်ချိန်တွင် သူသည် မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေရဆဲဖြစ်သည်။
တံခါးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တံခါးထက်ရှိ ကမ္ပည်းစာမှာလည်း ပြတ်သားလွတ်လပ်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ရေးသားသူမှာ ခမ်းနားပြီး လွတ်လပ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
အသက်ပြန်ရှူပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဝရှိ လူငယ်အစေခံတစ်ဦးက သူ့ကို တားဆီးကာ အထောက်အထားကို မေးမြန်းသည်။
ဝေယွီ သည် ဖေးကျိ ရေးသားပေးလိုက်သော မိတ်ဆက်စာကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာပါ။ ဒါက လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနက အမတ်ချုပ်ကြီးပေ့ရဲ့ စာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ဆီ ပို့ပေးပါ။”
အစေခံသည် စာကို ရိုသေစွာ လက်ခံရယူလိုက်သော်လည်း သူဝင်ရောက် အကြောင်းကြားနေချိန်တွင် အပြင်၌ စောင့်ဆိုင်းပေးရန် ပြောသည်။ ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် စောင့်ဆိုင်းရခြင်းမှာ သဘာဝကျသဖြင့် ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်၍ နားလည်ပေးလိုက်သည်။