ထိုလူကြီးထံမှ ခြောက်လခွင့်ရယူပြီးနောက် နန်းတော်မှထွက်လာသည်နှင့် ဝေယွီ သည် အိမ်သို့ချက်ချင်းပြန်ကာ လျိုဟွာယွမ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
သူ့အတွက် စာတစ်စောင်ရေးပေးရန် ဘာသာစကားဆရာတစ်ဦး လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ မှန်ပြောင်း၏တည်ဆောက်ပုံ၊ ခုံးမှန်နှင့် ချိုင့်မှန်တို့၏ ပုံစံနှင့် ၎င်းတို့၏ အခြေခံသဘောတရားများအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ များပြားလှသည့် အချက်အလက်များဖြစ်သဖြင့် အကူအညီလိုသည်။ ရှောင်အန်းဇီ နှင့် သူ့အစောင့်များမှာဆိုလျှင် အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့မှာ နှေးကွေးလွန်းသည် သို့မဟုတ် လက်ရေးက ကြည့်မကောင်းလွန်းသဖြင့် အသုံးမဝင်ချေ။
လျိုဟွာယွမ်သာလျှင် အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။ သူက ပညာတတ်၊ ဉာဏ်ကောင်း၊ လက်ရေးလှသည့်အပြင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းတတ်သူမဟုတ်ပေ။ သူနှင့်အတူရှိနေရသည်မှာ အမြဲတမ်း သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်။
၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော စီစဉ်မှုပင်။
ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဝေယွီ သည် ကုလားထိုင်နောက်မှီတွင် ပျင်းရိစွာမှီချလျက် နေကြာစေ့များစားရင်း လျိုဟွာယွမ်ကို မှန်ဘီလူးများ၏ နည်းပညာဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောပြနေသည်။ စားပွဲတွင်ရှိသော လူငယ်လေးမှာမူ တစ်ခဏမျှမရပ်နားဘဲ စာများကို အသည်းအသန်ရေးသားနေပြီး သူ၏ဘေးတွင် အချက်အလက်များ ပြည့်နှက်နေသော စာရွက်များစွာ စုပုံနေလေသည်။
တစ်ယောက်မှာ ပါးစပ်သာလှုပ်ရှားရင်း အလွန်အမင်း ပျင်းရိနေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ စုတ်တံကို အနားမပေးဘဲ ဝါးလုံးကွဲအောင် ရေးသားနေရသဖြင့် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဤခြားနားချက်ကြောင့် တံခါးဝမှ ကြည့်ရှုနေသော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
*မင်းသားနဲ့ ဆရာက အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲ။ ငါဝင်သွားသင့်လား၊ မဝင်သင့်ဘူးလား။* လျိုကျိုးယွမ်လေးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပူပန်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် တံစက်မြိတ်မှ လူတစ်ယောက်သည် ဇောက်ထိုးတွဲလောင်းကျလာသည်။ ၎င်းမှာ ယီရှစ်ဆန်း ဖြစ်ပြီး လက်ပိုက်ကာ အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ "အချိန်တစ်ကွာတား (၁၅ မိနစ်) ရှိပြီ။ တံခါးဝမှာပဲ ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။"
လျိုကျိုးယွမ်သည် အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ဇောက်ထိုးတွဲလောင်းကျနေသည်ကို သူမ အထူးအဆန်းမဖြစ်ပေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် "ချန်ယီက မင်းသားက သူ့ကို စာသင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်ယီရောက်တာ နှစ်ရက်ရှိပြီ၊ မင်းသားက သူ့ကို ဘာမှမသင်ပေးရသေးဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း က "အော်၊ ဒါဆို မင်းက သူ့ကိုယ်စား လာမေးတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လျိုကျိုးယွမ်သည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ချန်ယီက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူက ကျွန်မပြောတာကို နားလည်တယ်"
နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခုသည် တံစက်မြိတ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ချလာသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ဒင်းစစ်ဟု လူသိများသော ဒင်းဖားဆိုင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သူမ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် တွဲလောင်းကျနေကြသည်။
ဒင်းဖားဆိုင် က "မင်း အထဲဝင်ပြီး မင်းသားကို ရှာလိုက်ရုံပဲလေ" ဟု ပြောသည်။
လျိုကျိုးယွမ်သည် ဘယ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း က "ငါလည်း သဘောတူတယ်။ မင်းသားက မှတ်ဉာဏ်မကောင်းဘူးလေ" ဟု ထပ်ပြောသည်။
သူမသည် ညာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် က "အခု မဝင်ဘူးဆိုရင် မင်းသားက နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတော့မှာ၊ အဲဒီကျရင် အခွင့်အရေးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။
သူမသည် ဘယ်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း က "ဟုတ်တယ်။ မင်းသားက အသုံးမဝင်တဲ့လူတွေကို ခေါ်မသွားတတ်ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။
သူမသည် ညာဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောမီမှာပင် အခန်းတွင်းမှ ဝေယွီ ၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းတို့အားလုံး အထဲဝင်ခဲ့ကြစမ်း!"
*သေပြီ။*
ယီရှစ်ဆန်း နှင့် ဒင်းဖားဆိုင် တို့သည် တံစက်မြိတ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လျိုကျိုးယွမ်၏ရှေ့တွင် သစ်သားတိုင်နှစ်တိုင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်လုံး အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။
နေကြာစေ့ခွံကို ထွေးထုတ်လိုက်ရင်း ဝေယွီ သည် အစောင့်နှစ်ဦးကို စက်ဆုပ်ဖွယ်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်အားနေကြတာပဲနော်။ တာဝန်ချိန် မဟုတ်ဘူးလား။ အပြင်မှာ စကားပြောဖို့ အချိန်ရနေကြတာပဲ"
အစောင့်များမှာမူ မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ အမူအရာမဲ့စွာ ရပ်နေကြသည်။ ဝေယွီ သည် လျှာသံတစ်ချက်သတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် မှ လူများဖြစ်သည့်အတိုင်းပင်—မျက်နှာပြောင်တိုက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ သွေးထဲတွင် ပါလာပုံရသည်။
လျိုကျိုးယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ ဝေယွီ ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စက်ဆုပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့ပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ "ကျိုးယွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။"
အစောင့်များအပေါ် တစ်မျိုး၊ ကလေးငယ်အပေါ် တစ်မျိုး ပြုမူပုံမှာ အစောင့်များအတွက်တော့ ထူးဆန်းမှုမရှိသော်လည်း စာရေးနေဆဲဖြစ်သော လျိုဟွာယွမ်ကမူ ရပ်တန့်သွားသည်။ လူငယ်ပညာတတ်လေးသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အားမလိုအားမရဖြစ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ မင်းသားသည် ကလေးငယ်များကို အလွန်ပင် ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
လျိုဟွာယွမ်သည် စာကူးခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနားယူရန် စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျိုကျိုးယွမ်က လျိုချန်ယီနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေအနေကို ရှင်းပြနေသည်။
"အော်..." ဝေယွီ သည် နေကြာစေ့တစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲပစ်ထည့်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မကြာသေးမီက ကိစ္စများစွာရှိနေသဖြင့် ထိုကလေးအကြောင်းကို သူ လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုကလေးက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ။ သူက ဤမင်းသားအိမ်တော်၏ အကြီးအကဲမဟုတ်လား။ ဘာကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မပြောပြကြတာလဲ။
ဝေယွီ က "လျိုချန်ယီက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ။ လျိုမိသားစုက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မပြောပြတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ရှေ့သို့တိုးကာ ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းသား၊ အဲဒီကလေးကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပို့ပေးလိုက်တာပါ။ ရှောင်အန်းဇီ က အဲဒီနေ့က မင်းသားကို လျှောက်တင်ထားပေမဲ့ မင်းသားက မကြားလိုက်ပုံရပါတယ်"
ဝေယွီ: ...
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နေ့လယ်ပိုင်း ဟုတ်လား? သူလက်ထဲမှ နေကြာစေ့များ ကြွေကျသွားသည်။
သူမှတ်မိသွားပြီ။ ထိုနေ့ညက ညစာစားနေစဉ် ရှောင်အန်းဇီ ပြောပြခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် သူက ထမင်းစားရင်း ကာတွန်းကြည့်နေသဖြင့် အာရုံမစိုက်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
*ကောင်းပြီလေ၊ ဒါကတော့ ငါ့အမှားပဲ။*
မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီ သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "မင်း ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ချန်ယီနဲ့အတူ ရှိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လျိုကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မတင်မကဘူး၊ ဆရာလည်း သူ့နဲ့အတူ ရှိနေတာပါ။ ဆရာက သူ့ကို စာဖတ်၊ စာရေးတွေတောင် သင်ပေးနေတာ"
*ဟင်?* ဝေယွီ သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လျိုဟွာယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဆရာက ချန်ယီကို စာသင်ပေးနေတာပေါ့။ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကလေးရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ"
ဝေယွီ အနေဖြင့် လျိုချန်ယီကို ကိုယ်တိုင်စာသင်ပေးရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့လုပ်လိုက်လျှင် သူ၏ "ငါးခြောက်" ကဲ့သို့ ပျင်းရိစွာ နေထိုင်လိုသည့် အိမ်မက်များ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ လျိုကျိုးယွမ်ကို သင်္ချာကိုယ်တိုင် လေ့လာခိုင်းစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ချန်ယီအပေါ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် သဘောထားသည်။
သို့သော် ကလေးမှာ ငယ်သေးသဖြင့် သင်္ချာ၊ ရူပ၊ ဓာတုဗေဒတို့မှာ အရေးကြီးသကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ပညာရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် ဥပဒေပညာကို လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ ဤခေတ်တွင် သိပ္ပံနယ်ပယ်ထဲသို့ အလွန်အကျွံ နက်နက်နဲနဲ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ပန်ဒိုရာသေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် တူသည်။ လူတစ်ယောက် ပိုဉာဏ်ကောင်းလေလေ၊ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်လေလေဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ပညာရပ်တွင် နစ်မွန်းနေသော်လည်း ဥပဒေဆိုင်ရာ ဗဟုသုတ နည်းပါးနေပါက လမ်းမှားသို့ အလွယ်တကူ ရောက်သွားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင် ကြေကွဲစရာပင်။
ဝေယွီ ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လျိုဟွာယွမ်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်အားရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းသားက လူရွေးတတ်ပါတယ်။ မင်းသား ခေါ်လာတဲ့သူတွေအားလုံးက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ထူးချွန်ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်ခွင့်ရတာကို ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
ဘာသာစကားဆရာသည် ကျောင်းသားနှစ်ဦးအပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ ၎င်းကို မြင်ရသဖြင့် ဝေယွီ စိတ်အေးသွားသည်။ ကလေးတွေကို စာသင်ရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့ ယူဆပြီး ဆရာက နုတ်ထွက်သွားမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက် ရှာရမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။
ဝေယွီ က "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ကျိုးယွမ်နဲ့ ချန်ယီက နှစ်ယောက်လုံး ထူးချွန်သူတွေပါ။ ဆရာ့လက်ထဲမှာ စာသင်ပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် ဂျောင်ကျိုးကို စိတ်ချလက်ချနဲ့ သွားနိုင်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ဝေယွီ သည် အတွင်းစိတ်တွင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူက သင်ကြားရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေကိုတောင် မရေးပြီးသေးပေ! သင်္ချာစာအုပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ပြီးသေးပြီး ရူပ၊ ဓာတုနှင့် ဇီဝဗေဒတို့မှာဆိုလျှင် စတင်ပင် မစရသေးချေ။
*ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို သင်္ချာပဲ အရင်သင်ခိုင်းထားလိုက်ရင် ကောင်းမလား။* ၎င်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ *ရူပ၊ ဓာတုနဲ့ ဇီဝဗေဒကိုတော့ ဂျောင်ကျိုးက ပြန်လာမှပဲ သင်ပေးတော့မယ်။*
သင်္ချာမှာ သိပ္ပံပညာရပ်အားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမပါဘဲ ဘာမှလုပ်၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် လျိုချန်ယီအနေဖြင့် သင်္ချာကို မဖြစ်မနေ လေ့လာရမည်! ၎င်းမှာ နောက်ထပ် စာအုပ်တွေ ရေးရမှာ ပျင်းလို့တော့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။
ခရီးထွက်ရမည့် အချိန် နီးကပ်လာသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် ဝေယွီ သည် စားပွဲသို့ ပြန်သွားပြီး သင်္ချာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ချက်ချင်း ကူးရေးတော့သည်။ သူ ခရီးမထွက်မီ ပြီးအောင်လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှ ဂဏန်းသင်္ချာကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ လေ့လာခိုင်းရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။