ဝေယွီ သည် မှန်ပြောင်းနှင့် မျက်မှန်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ၎င်းတို့ကို မည်သို့အသုံးချနိုင်သည်ဟူသည့် အကြောင်းအရာတို့ကို သူ၏ခမည်းတော်အား အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။
ထိုမှန်ပြောင်းဟုခေါ်သည့်အရာက အကွာအဝေး ရာနှင့်ချီသော ကျန်း (zhang) အကွာအဝေးကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မျက်မှန်က အမြင်အာရုံချို့တဲ့သူများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စေမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတော့သည်။
“ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေကို တကယ်ပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်တာလား” ဧကရာဇ်မှာ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ “စတုတ္ထသားတော်က ဒါတွေကို လုပ်နေတာလား။ ပြီးစီးသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေရော ရှိသေးလား။ ငါကြည့်ရအောင် ချက်ချင်းယူလာခဲ့စမ်း!”
ဝေယွီ မှာ ခမည်းတော်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။
“အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ မှန်စက်ရုံတောင် တည်ဆောက်ပြီးသေးတာမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြည့်စရာ ပစ္စည်းအဆင်သင့် ရှိနေပါ့မလဲ” ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “နောက်ပြီး ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး စတုတ္ထသားတော်ကိုတောင် ကျွန်တော် မပြောရသေးပါဘူး။”
ဧကရာဇ်မှာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသားဆိုးသည် ဂျောင်ကျိုးသို့ သွားရောက်ခွင့်ရရန် ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့ကို “ခြိမ်းခြောက်” နေမှန်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဧကရာဇ်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ဝေယွီ ကတော့ ခမည်းတော် ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် သူ၏ ညှိနှိုင်းမှု အချက်အလက်အားလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်ပြပြီးဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန် အကျိုးရှိမည့် ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို ခမည်းတော်အနေဖြင့် ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
“ခမည်းတော်၊ သားကို သွားခွင့်ပြုပါ! သား ဒုတိယအစ်ကို့ကို ကူညီမယ်၊ ဂျောင်ကျိုးရဲ့ စီးပွားရေးကို ပြန်လည်နာလန်ထူအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာရေးအတွက်လည်း အထောက်အကူပြုပေးမယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်သလဲ။ နောက်ပြီး သားက ရာထူးသေးသေးလေးဖြစ်တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူး (Censor) တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်တာကြောင့် နန်းတော်မှာလည်း အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေတာမှ မဟုတ်တာ…”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်မှာ စားပွဲကို ပုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “နန်းတက်ပွဲမှာ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ကိစ္စတောင် ငါ မင်းကို မရှင်းရသေးဘူးနော်!”
သို့သော် ထိုသို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းက ဝေယွီ ကို မကြောက်ရွံ့စေပါ။ ဧကရာဇ်က ဝေယွီ ၏ စရိုက်ကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိသကဲ့သို့ပင် ဝေယွီ ကလည်း သူ၏ ခမည်းတော်၏ သဘာဝကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဟူသည့် ရာထူးကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ဤအဘိုးကြီးမှာ ငွေကို တပ်မက်သူ၊ စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သူ၊ သားတော်များ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မနာလိုသူ၊ လူတွေကို အလုပ်ခိုင်းရတာ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အတော်လေး ပွင့်လင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ပွင့်လင်းမှုမျိုးမှာ ရိုးရိုးမိသားစုများကြားတွင်ပင် ရှားပါးလှရာ နန်းတွင်းမိသားစုတွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရှားလှသည်။ သူ၏ သားတော်များက ဥပဒေကို မချိုးဖောက်သရွေ့ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေမည့် ကိစ္စမျိုး မလုပ်သရွေ့ ဧကရာဇ်မှာ သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ မရှိပေ။ ဝေယွီ ပင်လျှင် ခမည်းတော်ရှေ့တွင် မကြာခဏဆိုသလို အရှက်မရှိ ပြုမူတတ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးခြင်းမျိုး မခံခဲ့ရသည်မှာ ခမည်းတော်၏ စိတ်သဘောထားမှာ အတော်လေး နူးညံ့ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။
ဒေါသထွက်နေတာလား? ဟင့်အင်း၊ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက တကယ်ကို ညံ့ဖျင်းလွန်းလှသည်။
“အဲ့ဒါ သားအမှားမဟုတ်ပါဘူး!” ဝေယွီ က ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်နေသည်ထက် ပို၍ စိတ်ထိခိုက်နေဟန်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်၊ သားကို နားလည်ပေးပါ။ နန်းတက်ပွဲ တက်ဖို့ဆိုရင် သားက ယင် (Yin) နာရီအစကတည်းက ထရတာလေ! အဲ့ဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး လေတွေကလည်း တဝူးဝူး တိုက်နေတာ။ အဲ့ဒီလို ဒုက္ခတွေကြားထဲမှာ ခမည်းတော်ရဲ့ အချစ်တော် အငယ်ဆုံးသားက ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး အိပ်ရာကနေ မနည်း ထရတာပါ၊ သားက အရွယ်တောင် မရောက်သေးတဲ့ ကလေးလေးပါဗျာ!”
ဧကရာဇ်မှာ သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတစ်ယောက်တည်း ယင်နာရီအစမှာ ထရတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေလည်း ထရတာပဲ။” ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထရသည်ဟု ထည့်ပြောလိုက်ချင်သေးသည်။
ဝေယွီ က ပြန်၍ ကန့်ကွက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သားက တစ်နေ့ကို ငါးနာရီပဲ အိပ်ရတာလေ!”
ငါးနာရီ! ဧကရာဇ်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “တစ်နေ့မှာ ဆယ့်နှစ်နာရီပဲ ရှိတာ! အဲ့ဒီလောက်ပဲ အိပ်ရင် မင်း ဘာတွေ လုပ်နိုင်မှာလဲ!”
ဝေယွီ က ရိုးအစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “သားက ဒီလိုပဲလေ ခမည်းတော်။ ငါးနာရီ မအိပ်ရရင် သားက ငိုက်လာတတ်တယ်။ နန်းတက်ပွဲမှာလည်း အိပ်ပျော်နေမှာပဲဆိုတော့ ဂျောင်ကျိုးကို သွားပြီး အလုပ်လုပ်တာကမှ ပိုမကောင်းပေဘူးလား။”
စကားပြောသည့် လမ်းကြောင်း မည်သို့ပင် ရောက်သွားပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဂျောင်ကျိုးအကြောင်းသို့သာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဧကရာဇ်မှာ ဝေယွီ ၏ ဇွဲကို ဒေါသထွက်ရသလို ရယ်လည်း ရယ်ချင်မိသည်။
“ဒါဆို မင်းက ဂျောင်ကျိုးကို သွားဖို့ သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ထားတာပေါ့?”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ မှာ အခွင့်အရေးရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အင်း... ဂျောင်ကျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်၊ သားက ရွေးချယ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခမည်းတော် ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ပေးမလဲ၊ အဲ့အတိုင်းပါပဲ!”
နံနက် ၃ နာရီမှာ ထရသည့် ဒုက္ခမျိုး မကြုံရသရွေ့ ဘယ်နေရာကိုပဲ စေလွှတ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်ရခြင်းက နေ့တိုင်း အလုပ်ချိန် မှတ်တမ်းတင်နေရခြင်းထက် ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသည်။
ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ငါသိသားပဲ! ဘဏ္ဍာတော်ငွေ ရှာပေးမယ်ဆိုသည့် စကားမှာ ဤသားဆိုးလေး အလုပ်ရှောင်ချင်၍ ပြောသည့် အကြောင်းပြချက်သာ ဖြစ်သည်။ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေး!
ခမည်းတော် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ က အကွက်ချ၍ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ခမည်းတော်၊ မှန်ပြောင်းနဲ့ မျက်မှန်ကိစ္စက စတုတ္ထသားတော်ရဲ့ မှန်စက်ရုံတစ်ခုတည်းနဲ့ လုပ်ဖို့တော့ ရှုပ်ထွေးလွန်းနေမလားလို့ပါ။ သား နောက်မှ ပေ (Pei) အရှင်နဲ့ သွားဆွေးနွေးကြည့်ပြီး အလုပ်ဖြစ်အောင် မြန်မြန်လုပ်ပေးရမလားဗျာ?”
ဧကရာဇ်: …
ဒီကောင်လေးကတော့ ဘယ်နေရာကို ထိရင် အလုပ်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။
ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပခုံးကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ ခမည်းတော်? ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်လေ! တစ်ခုခု ပြောပါဦးဗျာ။”
ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး နှိပ်ပေးခြင်းကို ခံယူနေလိုက်သည်။ ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဝေယွီ ကို ဆက်နှိပ်ရန် လက်ဖြင့် အချက်ပေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ ကလည်း နာခံစွာဖြင့် ဆက်နှိပ်ပေးနေသည်။ ရပ်လိုက်ဖို့လည်း မရဲပါ။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသည်။ နာရီဝက်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ လက်များမှာ အလွန်ပင် နာကျင်လာသော်လည်း ရပ်လိုက်ရန် မရဲသေးပါ။ တောက်... သေးသိမ်လိုက်တာ! အကျိုးအမြတ်အားလုံးက အဘိုးကြီးဘက်ကိုပဲ ရောက်မှာကို သိသိကြီးနဲ့တောင် သူက အလျှော့မပေးသေးဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ? ဝေယွီ က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ဘဝကို သွားရောက်ခံစားရတော့မည်ကို မနာလိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နာရီဝက်ခန့် နှိပ်ပေးပြီးသည့်အခါ ဧကရာဇ်က စကားပြောလာသည်။
“တော်ပြီ။”
*ဟူး...* ဝေယွီ မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်လွှတ်လိုက်သည်။ တောက်၊ ပင်ပန်းလိုက်တာ! ဧကရာဇ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝေယွီ က နာကျင်နေသော လက်များကို ခါယမ်းရင်း မျက်နှာရှုံ့လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သားတော် ဘာလုပ်နေသည်ကို ရိပ်မိသော ဧကရာဇ်မှာ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး တွန့်သွားမိသည်။
“ကောင်းပြီ” ဧကရာဇ်က ပြောသည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို ကူညီပြီး နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာအတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှာပေးမယ်လို့ ဆန္ဒရှိနေတာဆိုတော့ မင်းကို တားဆီးဖို့က မသင့်တော်တော့ဘူးပေါ့။”
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “ခမည်းတော်၊ ခမည်းတော်က ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှပါတယ်။ ခမည်းတော်က အကောင်းဆုံးပဲဆိုတာ သား သိပြီးသားပါ!”
“နေဦး၊ စောစောစီးစီး ဝမ်းမသာပါနဲ့ဦး” ဧကရာဇ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို ဂျောင်ကျိုး သွားခွင့်ပြုမယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိတယ်။”
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို တည်လိုက်သည်။ “ဘာစည်းကမ်းချက်တွေလဲဗျ? ပြောပြပေးပါခင်ဗျာ။”
ကြာကြာလေး နှိပ်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဧကရာဇ်မှာ အပြစ်ပေးခြင်းမှာ လုံလောက်ပြီဟု ယူဆကာ အဓိကအချက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“စည်းကမ်းချက် နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက မင်း မြို့တော်ကနေ မထွက်ခွာခင် မှန်ပြောင်းနဲ့ မျက်မှန် ထုတ်လုပ်နည်းတွေကို ဖေးကျိ ကို သေချာ ရှင်းပြပေးခဲ့ရမယ်။ စတုတ္ထသားတော်ကိုတော့ အခုလောလောဆယ် ဘာမှ မပြောပြသေးဘူး။”
ဝေယွီ က ဤအချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည့်အတွက် အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။
“ဒုတိယတစ်ခုက မင်းက ဂျောင်ကျိုးကို သွားပြီး ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းသစ်တွေ ဖော်ထုတ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။ မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးမလဲဆိုတာ ငါ မေးတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကောင်းတွေကိုတော့ ငါ မြင်ချင်တယ်။ အဲ့ဒါကို မင်း ဘယ်လို အာမခံမလဲ?”
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည့် ဝေယွီ က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ ခမည်းတော်။ သားသာ ကတိပေးရဲတယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးနိုင်ရမှာပေါ့။ သားကို ခြောက်လ အချိန်ပေးပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင် ဂျောင်ကျိုးက ချမ်းသာကြွယ်ဝသွားလိမ့်မယ်!”
အလွန်ပင် မာနကြီးသော စကားလုံးများပင်။ ဧကရာဇ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပေါ့။ ဒါဆို ငါ မင်းကို ခြောက်လ အချိန်ပေးမယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်... ဟဲဟဲ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် နန်းတွင်းအရာရှိတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲမယ့်သူက မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဟဲဟဲ၊ သား ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်ပါဘူး!”
ခြောက်လ။ ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ ကြည့်စမ်း—ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည့် ခြောက်လတာ “အားလပ်ရက်” မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။