ဝေယွီ သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာခါစဖြစ်၍ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ သို့သော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာကြောင့် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်သွားရသည်။
အစည်းအဝေး မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း မင်းသားကြီး နှင့် အခြားသူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလုပ်လုပ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားသည့် သူ့အပြုအမူကို အားလုံး သိသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း ဝေယွီ ရိပ်မိလိုက်သည်။ ခဏတာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
မိသွားရင်လည်း ဘာဖြစ်သလဲ။ စားခြင်း၊ သောက်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းတို့မှာ လူ့သဘာဝပင် မဟုတ်ပါလော။ မှတ်တမ်းတင်သည့် စာရေးတော်ကြီးများက သူတို့၏ စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ထည့်မရေးသရွေ့တော့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပေ။
သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေစဉ်မှာပင် အထက်မှ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြား ဘယ်သူ့မှာ အမြင်ရှိသေးသလဲ။”
ဝေယွီ မျက်တောင် ခပ်စိပ်စိပ် ခတ်လိုက်သည်။ ဪ… အစည်းအဝေးက ဒီအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးနေတာကိုး။
ဧကရာဇ် က မေးမြန်းလိုက်သည်နှင့် ဝေယွီ ကို စိုက်ကြည့်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲကာ စစ်လက်နက်ကိစ္စဆီသို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားကြသည်။ သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်မှု လျော့သွားသည်နှင့် ဝေယွီ လည်း ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေသော သူ့ဖခင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်နှင့် တိုးမိသည်။ ထိုအကြည့်မှာ အေးစက်နေပြီး ပြတ်သားသော သတိပေးချက်နှင့် တိတ်တဆိတ် တိုက်တွန်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
ဝေယွီ - “…”
*ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ သိပါပြီဗျာ!*
ခွေးကောင်၊ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို လော့ဒ်ဖေးကျိ ၏ လက်နက်ပြုပြင်ရေး စီမံကိန်းကို တွန်းအားပေးဖို့ "အရုပ်" အဖြစ် အသုံးပြုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ သူ လုပ်ပေးပါ့မယ်! ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်ဖို့ လိုလို့လား။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွေက တကယ်ပဲ စိတ်သေးငယ်ကြတာပဲ။ ဝေယွီ သူ့ကျောင်းသားဘဝကို လွမ်းမိသည်။ ထိုစဉ်က စာသင်ခန်းထဲတွင် နေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှသော်လည်း အခုလို အလုပ်လုပ်ရတာနှင့် စာလျှင်တော့ နတ်ပြည်ရောက်နေသလိုပင်။
ဝေယွီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စုတ်တံကို ချကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ် မင်းမြတ်အား လျှောက်တင်အပ်ပါသည်၊ သားတော်မှာ အမြင်တစ်ခု ရှိပါသည်!”
သူ့အသံကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ခန်းမထဲတွင် အနည်းငယ် ကျယ်လောင်လွန်းသွားသည်။ ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြသော မင်းသားကြီး နှင့် အခြားသူတို့မှာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ *ဒီနဝမမင်းသား က ခုနက အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကို ဆွေးနွေးနေမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘဲ ဘာအမြင်တွေ ပြောနိုင်မှာလဲ။*
အမှန်တရားကို သိထားသော ဖေးကျိ တစ်ယောက်သာ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ထိုင်နေသည်။ အမှန်ဆိုရသော် လက်နက်ပြုပြင်ရေး စီမံကိန်းမှာ နဝမမင်းသား ကြောင့် ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အိုင်ဒီယာမှာလည်း ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ဖေးကျိ ၏ အခန်းကဏ္ဍကတော့ စတင်ပေးဖို့နှင့် ရာထူးတစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားဖို့သာ ဖြစ်သည်။ ဖခင်နှင့် သားတော်တို့ ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေတော့။
ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ဝေယွီ ၏ ရိပ်မိတတ်မှုကြောင့် ကျေနပ်သွားပြီး “အသိဉာဏ်ရှိသောမင်းသား၊ ပြောစရာရှိရင် စိတ်ကြိုက် ပြောပေတော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။
“ဧကရာဇ် မင်းမြတ်အား လျှောက်တင်အပ်ပါသည်၊ သားတော်၏ အမြင်မှာ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးမှာ စစ်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်ပါသည်ဟု ယူဆပါသည်။”
ဝေယွီ မှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏ သဘောထားမှာ မှန်ကန်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း စိတ်ရင်းအတိုင်းပင်။ ဤစကားကို မပြောခင် အချိန်အနည်းငယ်ကပင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ဘာကိုမျှ ကြားခဲ့ရခြင်းမရှိကြောင်း မည်သူမျှ မရိပ်မိနိုင်ပေ။
“စစ်ကို မြတ်နိုးသော နိုင်ငံကြီးသည် ပျက်စီးတတ်၏၊ စစ်ကို မေ့လျော့သော ငြိမ်းချမ်းသည့် ကမ္ဘာသည် အန္တရာယ်ရှိ၏။ လက်နက်များ ထက်မြက်မှသာ စစ်သည်တော်တို့၏ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး တပ်မတော်လည်း သန်မာလာမည်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ၏ စစ်အင်အားမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသေးအဖွဲ အင်အားစုများကို ဟန့်တားနိုင်သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်ပါသည်၊”
ဝေယွီ ဆက်လက်၍ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောကြားသည်။ “မည်သည့်နိုင်ငံ၏ အင်အားမျှ သံတမန်ရေးသက်သက်ဖြင့် မတည်ရှိနိုင်ပါ။ သန်မာသော တပ်မတော်ရှိမှသာ နိုင်ငံတစ်ခုသည် မရှုံးနိမ့်ဘဲ တည်ရှိနေနိုင်မည်။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံ၏ အခြေခံပင် ဖြစ်ပါသည်၊”
အခြားသူများ ဝင်မပြောမီ သူက ဆက်ပြောသည်။ “မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် စစ်သည်အင်အား စုစုပေါင်း ၆ သိန်းကျော် ရှိသည်ကို ဤနေရာတွင် ရှိသူတိုင်း သိကြပါသည်။ ယင်းတို့တွင် မြောက်ပိုင်းလူမျိုးစုများကို ကာကွယ်ရန် ယိုကျိုးတွင် တပ်စွဲထားသော ၁ သိန်း ၃ သောင်း၊ မြောင်လူမျိုးများကို ခုခံရန် ချင်းကျိုးတွင် တပ်စွဲထားသော ၁ သိန်းနှင့် မဟာလျန်နယ်စပ်နှင့် ဆူနှင့် ဟူ ခရိုင်ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် တပ်စွဲထားသော နောက်ထပ် ၂ သိန်း ၂ သောင်း ပါဝင်ပါသည်။ မြို့များ၊ ခံတပ်များနှင့် စပါးကျီများတွင် တပ်စွဲထားသော တပ်ဖွဲ့များအကြောင်းကိုမူ မဆိုလိုတော့ပါ။ သို့သော် နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသူများထဲတွင် သေခြင်းတရားနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲကို မကြုံဖူးသူ မည်သူရှိပါသနည်း။ နယ်စပ်တိုက်ပွဲများမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စများ မတင်ပြရုံနှင့် ဒုက္ခများ မရှိဟု မဆိုနိုင်ပါ။ မြို့တော်တွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြသော ကျွန်ုပ်တို့သာ မသိကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်၊”
“စစ်သည်တို့သည် နိုင်ငံကို ကာကွယ်ရန် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။ သူတို့သာ မရှိပါက ယနေ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မည်သို့ ရနိုင်ပါမည်နည်း။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့တွင် စစ်သည်တို့အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လုံခြုံရေးကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် လက်နက်များကို ပြုပြင်ပေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ သားတော်အနေဖြင့် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဘာရှိသေးလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ပါ၊”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ဝေ အား ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ဤသည်မှာ သားတော်၏ တိမ်သော အမြင်သာ ဖြစ်ပါသည်၊ ဧကရာဇ် မင်းမြတ်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံပါသည်” ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ မှာ သူ၏ မိန့်ခွန်းအတွက် အတော်လေး ကျေနပ်နေသော်လည်း ခန်းမထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကန့်ကွက်တတ်သူဟု နာမည်ကြီးသော ချီသီရှိုးပင်လျှင် ချက်ချင်းမကန့်ကွက်ဘဲ မျက်မှောင်သာ ကြုတ်နေသည်။ အားလုံး၏ အကြောင်းပြချက်များမှာ ဆင်တူသော်လည်း ဝေယွီ ၏ စကားထဲတွင် မည်သူမျှ ငြင်းဆို၍မရသော အချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်၊ ၎င်းမှာ မဟာဝေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသော စစ်သည်တို့၏ အသက်အန္တရာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အောက်ရှိ မှူးမတ်များ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သော် ဝေယွီ ကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။
“အသိဉာဏ်ရှိသောမင်းသား၏ စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေသည်။ တခြား ဘယ်သူများ ဖြည့်စွက်ပြောစရာ ရှိသေးသလဲ။”
ဝေယွီ အောက်ရှိ မှူးမတ်များကို လှည့်ကြည့်သည်။ အရင်က စနစ်တကျ တန်းစီနေကြသော်လည်း အခုတော့ အတန်းအစားများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မှူးမတ်များမှာ ကန့်ကွက်စကား မပြောကြသော်လည်း အချင်းချင်း မျက်စပစ်ပြကာ ခေါင်းခါနေကြသည်။ လက်နက်ပြုပြင်ရေးမှာ ကောင်းသည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသော်လည်း ပြဿနာမှာ အမြဲတမ်း ပြဿနာဟောင်းပင် ဖြစ်သည်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ လက်ရှိတွင် စစ်မဖြစ်သေးခြင်းပင်! ကန့်ကွက်နေခြင်းမှာ လိုအပ်ကြောင်း နားမလည်၍ မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးအမြောက်အမြား သုံးစွဲရမည်ကို မလိုလားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လက်နက်အချို့ကိုသာ ပြုပြင်မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း စစ်သည် ၆ သိန်းကျော်အတွက်ဆိုလျှင် မည်မျှ များပြားမည်နည်း။ ပြီးလျှင် မည်သူက အရင်ဆုံး လက်နက်သစ် ရမည်နည်း။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ခွဲဝေမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
မိမိဘာသာ ပြောဆိုလိုက်သည့် စကားများကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသော ဝေယွီ မှာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လျက် ရှေ့မှသူများ၏ အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ အစောပိုင်းက အိပ်ပျော်နေခဲ့သဖြင့် မှူးမတ်များ၏ တိကျသော ရပ်တည်ချက်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် မသိပေ။
*အင်း… စက်မှုဝန်ကြီးဌာနက လော့ဒ်ဖေးကျိ က ထောက်ခံတယ်၊ စစ်ရေးဝန်ကြီး လည်း တူညီတဲ့ အုပ်စုထဲကဆိုတော့ ထောက်ခံမှာ သေချာတယ်။ မာရှယ်ကြီး ဒူလည်း ထောက်ခံတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ မည်းညစ်နေတာပဲ၊ မထောက်ခံတာ သေချာတယ်။ လော့ဒ်ချီကတော့… ဟူး။*
ဝေယွီ ချီသီရှိုး၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ လျှာသပ်လိုက်သည်။
*[လော့ဒ်ချီရဲ့ မျက်နှာကတော့ အမွေးနှုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကပ်စေးနည်းတဲ့ ကြက်ဖကြီးနဲ့ တူလိုက်တာ။]*
ဧကရာဇ်ဝေ မှာလည်း ချီသီရှိုးကို ကြည့်နေမိရာ - “…”
သူ ဝန်ခံရမည်မှာ သူ၏သားမိုက်မှာ မကြာခဏဆိုသလို မရိုမသေ ပြုတတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ ကပ်စေးနည်းသော ကြက်ဖကြီးနှင့်တော့ မနှိုင်းယှဉ်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့သားမှာ အနည်းငယ်တော့ သားလိမ္မာ ဖြစ်ပါသေးသည်၊ မဟုတ်လော။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
အကြောင်းရင်းမဲ့ ပျော်ရွှင်သွားသော ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ချီသီရှိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ “လော့ဒ်ချီ၊ ပြောစရာ ရှိသေးသလား” ဟု မေးသည်။
ချီသီရှိုးတွင် ပြောစရာ ရှိနေသည်။ သူ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဧကရာဇ် အား လျှောက်တင်သည်။ “ဧကရာဇ် မင်းမြတ်အား လျှောက်တင်အပ်ပါသည်၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုပါသည်။ ခွင့်ပြုပါမလား။”
သူ မပြောခင်ကပင် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်၍ မည်သည့်အရာ ဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်းမိသည်။ အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် ထိုအရာမှာ လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ “လော့ဒ်ချီ၊ စိတ်ကြိုက် ပြောပေတော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။
ထိုအခါ ချီသီရှိုးမှာ ဝေယွီ ဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး မေးလိုသည်မှာ၊ မင်းသားအနေဖြင့် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်တွင် ငွေမည်မျှ ကျန်ရှိနေသည်ကို သိပါသလား။ အကယ်၍ စစ်လက်နက်များကို ပြုပြင်မည်ဆိုပါက မင်းသားအနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို တွက်ချက်နိုင်ပါသလား။”