အခြားသူများ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန မှ ဝန်ကြီးချီက ပထမဆုံး ထရပ်လိုက်ပြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်လက်နက်ကိရိယာများကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကြီးမားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းအတွက် ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုနှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့အနေဖြင့် ဤမျှ အလျင်စလို ဆုံးဖြတ်ချက် မချသင့်ပါချေ!”
အကယ်၍ ဤအဆိုပြုချက်သာ အတည်ဖြစ်သွားပါက ငွေကြေးသောင်းနှင့်ချီ ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေရုံသာမက ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ငွေကြေးများမှာ အလကားဖြစ်သွားနိုင်ပြီး နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာလည်း လွတ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ငွေကြေးမရှိဘဲ အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန အနေဖြင့် မည်သို့ လည်ပတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ အခြားဌာနများက ငွေကြေးတောင်းခံလာပါက မည်သို့ လုပ်ဆောင်ကြမည်နည်း။ မည်သူ့ထံသို့ အကူအညီတောင်းရမည်နည်း။ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်မှပဲ နုတ်ယူသုံးစွဲရတော့မည်လော။
ချီတီရှို၏ ငြင်းဆိုရသည့်အကြောင်းပြချက်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် စစ်ပွဲများနှင့် ကင်းဝေးခဲ့ပြီး နယ်စပ်ဒေသများမှာလည်း ငြိမ်းချမ်းနေပါသည်။ စစ်လက်နက်ကိရိယာများကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ရန် အရေးတကြီး မလိုသေးပါ။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပါက အစုံရေ နှစ်သောင်းခန့်သာ ပြန်လည်သွန်းလုပ်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်နိုင်ပါသည်” ဟု လျှောက်တင်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး! ဝန်ကြီးချီ၏ စကားများမှာ လမ်းမှားနေသည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး ထင်မြင်မိပါသည်!”
ဒူရှင်းက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိသည့် ထိုလူသန်ကြီး၏ ကြီးမားသည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အခြားဝန်ကြီးများထက် ထူးခြားနေပြီး သူ၏အသံမှာလည်း ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“အရည်အသွေးမြင့် စစ်လက်နက်ကိရိယာများဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်အတွက် ကျားကို အတောင်ပံတပ်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။ အကယ်၍ ဝန်ကြီးဖေးကျိ အကြံပြုခဲ့သည့်အတိုင်း သံမဏိသွန်းလုပ်သည့် နည်းလမ်းသစ်ဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် လက်နက်များ ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် မကောင်းပေလော။ ရန်သူက တိုက်ခိုက်လာမှသာ လက်တလော ပြာယာခတ်ပြီး လက်နက်များ ထုတ်လုပ်နေကြမည်လော။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လှည်းရှေ့မြင်းနောက် ပြုလုပ်ရာရောက်ပြီး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော”
ချီတီရှိုက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ရန်သူက ဘယ်အချိန်မှာ တိုက်ခိုက်လာမည်နည်း။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိပါသလား။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ပြည်သူများမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြပါသည်။ ရံဖန်ရံခါ နယ်စပ်တွင် ပဋိပက္ခလေးများ ရှိတတ်သော်လည်း ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်များက ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိပါသည်။ လက်နက်တိုက်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ရန် မလိုအပ်ပါ!”
ဒူရှင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “မလိုအပ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ ရန်သူမရှိတိုင်း နက်ဖြန်လည်း ရှိမလာတော့ဟု ဆိုနိုင်ပါသလား။ ရန်သူက တိုက်ခိုက်ဖို့ ဖိတ်စာပေးပို့လာသည်အထိ စောင့်နေကြရမည်လော။ ဝန်ကြီးချီ၊ သင်သည် ငြိမ်းချမ်းချိန်တွင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်ဟူသော အမြော်အမြင် ကင်းမဲ့နေပေသည်!”
ချီတီရှိုက မထီတရီ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုတာ အန္တရာယ်အစစ်အမှန် ရှိနေမှ ဖြစ်ပါမည်။ အကယ်၍ ဒါဟာ အသုံးမဝင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ လူမိုက် ဖြစ်ပါရစေတော့”
“သင်ကတော့!” ဒူရှင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
“သင်ကတော့ ဘာမှမသိနားမလည်သူပဲ” ဟု ချီတီရှိုက မျက်စောင်းထိုး၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
*ဝန်ကြီးဒူ၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ အားနည်းနေဆဲပင်။* ဟု ဧကရာဇ်က တွေးမိသည်။ *သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဆူပူရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ လိုသေးသည်။*
အရပ်ဘက် ဝန်ကြီးများအကြားမှ စစ်ရေးဝန်ကြီး ဖြစ်သူ ယူးဝမ်ကျိက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ ဝန်ကြီးဒူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး ထင်မြင်ပါသည်။ စစ်လက်နက်ကိရိယာများကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ခြင်းသည် ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်များ၏ အသက်ဆုံးရှုံးမှုကို လျှော့ချပေးရုံသာမက ရန်သူများအတွက်ပါ ကြောက်ရွံ့စရာ ဖြစ်လာစေပါမည်”
မုတ်ဆိတ်မွေးအနည်းငယ်ပါသည့် အသက်အရွယ်ရ ဝန်ကြီးမှာ ခန်းမအတွင်း ရပ်တည်ရင်း စိတ်ပါဝင်စားစွာ လျှောက်တင်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သံချပ်ကာများနှင့် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်နက်များမှာ အားနည်းနေမည်ဆိုပါက သူတို့မှာ ရန်သူတစ်ရာကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိလျှင်ပင် ဟင်းချက်စရာမရှိသည့် ထမင်းစားဖိုမှူးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်လက်နက်ကိရိယာများ ပြန်လည်သွန်းလုပ်ရေးကို ကျွန်တော်မျိုး အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါသည်”
*နောက်တစ်ယောက် ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီပေါ့လေ။*
ချီတီရှို စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုန်းဆွန်ထိုင် က သူ့ထက် အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ ဝန်ကြီးယူး၏ စကားများမှာ မှားယွင်းသည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး မထင်ပါ…”
ချီတီရှို၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“…သို့သော် ဝန်ကြီးချီ၏ စကားများမှာလည်း အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါချေ”
ချီတီရှို၏ စိတ်မှာ နစ်ဝင်သွားပြီးမှ ပြန်လည်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ကုန်းဆွန်ထိုင် က ဆက်လက်၍ “စစ်လက်နက်ကိရိယာများကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ စစ်တပ်အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် စစ်ပွဲများမရှိသည့်အတွက် ၎င်းမှာ ကြီးမားသည့် ကုန်ကျစရိတ် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ကျရောက်လာပါက ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန် ခက်ခဲသွားနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စီမံကိန်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း အလွန်သတိထား၍ ပြန်လည်စဉ်းစား ဆုံးဖြတ်သင့်သည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး ယူဆပါသည်” ဟု လျှောက်တင်သည်။
ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လက်နက်ပြန်လည်သွန်းလုပ်ရေးကို ထောက်ခံသူများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယူးဝမ်ကျိမှာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
*“သတိထား၍ ပြန်လည်စဉ်းစားရန်လား?”* ကုန်းဆွန်ထိုင် သည် အချိန်ဆွဲရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးကို ထောက်ခံသယောင် ပြောဆိုနေသော်လည်း တရားရုံးအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ၎င်းကို ငြင်းပယ်ရန် နည်းလမ်းရှာပြီး ကိစ္စရပ်ကို မှေးမှိန်သွားစေရန် ဆွဲဆန့်သွားမည်မှာ သေချာသည်။
ယူးဝမ်ကျိသည် ကုန်းဆွန်ထိုင် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ဗျူရိုကရက်များဖြစ်ကြရာ ဤကစားကွက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ ယူးဝမ်ကျိသာမက ဖေးကျိ၊ ချီတီရှို နှင့် ဧကရာဇ်ဝေ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သည်။
သို့သော်လည်း ကြင်နာတတ်သည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိတွင် ကိုယ်ပိုင်သဘောထား ရှိနေပါကလည်း ဝန်ကြီးအများစုက ကန့်ကွက်နေချိန်တွင် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မရပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု လိုအပ်သည်။
*ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဘာဖြစ်မလဲ။*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ရပ်နေသည့် နေရာဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ အချို့သူများ သတိထားမိကြသော်လည်း ဝေယွီ မှာမူ သူ၏ စားပွဲခုံတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ ဝန်ကြီးများအကြား အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ငြင်းခုံနေကြခြင်းကပင် သူ့ကို မနှိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ တရားသူကြီးများ (Censors) နှင့် သူ၏ အထက်လူကြီးများပင် အငြင်းပွားမှုအပေါ် အာရုံစိုက်နေကြသော်လည်း ဝေယွီ မှာမူ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
*ဒီသားမိုက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အိပ်ပျော်နေနိုင်ရတာလဲ။*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်သည်။ ထိုချောင်းဟန့်သံက ဝန်ကြီးများကို မနှိုးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည့် လီချန် ၏ အာရုံကိုမူ ဖမ်းစားသွားသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ညာဘက်အောက်ထောင့်သို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်ပြီး ဝေယွီ ဘက်သို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ လီချန် ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။
*[အို၊ အရှင်မင်းကြီးက နဝမမင်းသား ကို တကယ်ပဲ သတိထားမိသွားပြီ။ တောက်၊ တောက်]*
ဧကရာဇ်ထံတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အမှုထမ်းခဲ့သည့် လီချန် သည် အချက်ပြမှုကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူသည် နန်းဆောင်စင်မြင့်မှ ဆင်းလာပြီး ဝန်ကြီးများ မမြင်အောင် ဘေးဘက်မှ လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း စင်မြင့်ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ဝန်ကြီးများကမူ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ရှိနေသူများမှာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
ဧကရာဇ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ခဏတာအတွင်း အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် အခြားသူများသည် လီချန် အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး အိပ်ပျော်နေသည့် ဝေယွီ ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
*အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် အခြားသူများမှာမူ - …?*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ချင်သည်။ *ပြီးသွားပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ပြီးသွားပြီ။*
ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပိုင်အထိန်းတော်က နံနက်ခင်းအစည်းအဝေးတွင် အိပ်ပျော်နေသည့် အရာရှိတစ်ဦးထံသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ ဧကရာဇ်၏ တိုက်ရိုက်အမိန့်မပါဘဲ ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
*ဝေယွီ၊ မင်းကတော့ဖြင့်!*
—
ဝေယွီ သည် လီချန် ကြောင့် နိုးလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အထက်လူကြီးက နံဘေးကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထိုးလိုက်ခြင်းကြောင့် လန့်နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။
“အွန်း! အား…”
နက်ရှိုင်းသည့် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသည့် ဝေယွီ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ အော်ဟစ်လိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ရှေ့ရှိစားပွဲခုံနှင့် လက်ထဲမှ ဘောပင်ကို မြင်လိုက်ရမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
*ငါ အလုပ်မှာလား?*
သူ၏ အထက်လူကြီး ဇိုးရှီက နှုတ်ခမ်းကို မလှုပ်ဘဲ သွားများကို စေ့ပိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ် က မင်းကို ကြည့်နေတယ်”
ဇိုးရှီသည် ဘာမျှမသိသကဲ့သို့ ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။
ဝေယွီ ၏ နှလုံးသားမှာ ပျက်ကျသွားသည်။ *ဘာ! ငါ့အဖေက ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား?!*
ဝေယွီ သည် မသိစိတ်အရ မော့ကြည့်ချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ခါးကို တဖြည်းဖြည်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဘောပင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အတည်ဆုံး မျက်နှာထားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
*ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ တည်ငြိမ်နေရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဟာ!*
ဝေယွီ သည် တရားရုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ စူးရှသည့် မျက်လုံးအစုံများစွာနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ သူ၏ ဘောပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်မှာ အရိုးဖြူသွားသည်အထိ တင်းကျပ်နေသည်။
*[ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?! ဘာလို့ အားလုံးက ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ငါ အိပ်ပျော်နေတာကို သူတို့ သိသွားတာလား? နေပါဦး… တရားသူကြီး မြင်သွားတာလား? ငါ ဒဏ်ငွေ မဆောင်ရပါစေနဲ့…]*